Blik vooruit !

Iedere dag de waterbakken verversen

Het voorjaar is eindelijk begonnen na een, wel heel koude winter. De paarden hebben de strenge vorstperiode's goed doorstaan. Zoals bekend, lopen zij ook s'winters dag en nacht buiten, krijgen enkel onbeperkt ruwvoer en hebben de beschikking over twee verschillende mineralen likstenen zonder suiker. Ze lopen alweer een aantal uren per dag in de wei en de haren van hun dikke bontjassen vallen nu snel uit.

Waldo is genezen van zijn blessure die hij opliep tijdens onze reis vorig jaar. Wat het precies geweest is, zal een raadsel blijven. Een paar maanden onbelaste weidegang heeft zijn helende werk gedaan.

Na een ijzelbui

Omdat ik per 1 juli met vroegpensioen hoop te gaan, heb ik niet genoeg verlofdagen om dit voorjaar onze reis al te vervolgen. In de hete zomer door Zuid-Frankrijk en Spanje trekken is geen goed plan. Daarom heb ik besloten om gedurende september en oktober weer op pad te gaan.
De vorige reis is door Anne, toch wel, als te zwaar ervaren en daarom gaat zij mij dit jaar niet vergezellen. Ik denk er dan ook aan, om Chocolate tot pakpony te bombaderen, waardoor ze toch samen mee kunnen en ik wat vaker en langer op Waldo kan rijden. Deze zomer ga ik Choco hierin trainen.

Mijn zoon wil, samen met ons, over de Pyreneeen trekken en zal de eerste twee weken mee lopen. Lijkt me heel leuk om ook eens met hem, een wat langere tijd, lief en leed te delen. Vanaf de plek waar wij de vorige reis eindigden, is het nog 400 km naar de Pyreneeen en vervolgens nog 750 km door Spanje naar Santiago.

Het zwaarste gedeelte moet dus nog komen. Ik heb er in ieder geval, al weer zin in.
Het gaat trouwens een heel bijzonder jaar worden..kijk maar  HG.A3

Mededeling

Beste lezers!

Onderstaand reisverslag heb ik in zijn geheel gekopieerd vanuit mijn vorige reisblog en is derhalve niet per dag gearchiveerd.
Zimzer heeft helaas de stekker er uit getrokken en alle reisblogs op hun site zijn nu verdwenen. Reacties plaatsen op de oude berichten is niet meer mogelijk, omdat de totale tekst van het oude weblog, als één bericht, naar dit blog is gecopieerd. Vanaf nu, zal ik mijn reisverslagen hier gaan publiceren en kunnen jullie weer volop reactie's plaatsen bij de nieuwe berichten. Het achteraf lezen van een dagboek blijft lastig, omdat je helemaal onderaan moet beginnen met lezen. Het is niet anders.

Veel leesplezier !!
HG.A3

Reishistorie t/m 2011

Terugblik reis 2011.
geschreven  op 16 Juni 2011

Het was weer wennen op de vlakke bodem thuis, na een maand constant schuin lopen. De wonden zijn gelikt en de spierpijntjes verdwijnen langzaam. Waldo loopt momenteel redelijk en lijkt ook te herstellen van zijn, nog onbekende, blessure. Eerst maar eens een paar weken onbelaste weidegang afwachten, alvorens het veterinaire circuit in te duiken.

Terugkijkend op deze reis, moet ik erkennen, dat we niet het aantal kilometers hebben gehaald, die wij van plan waren te maken. Dit gedeelte van de GR 654, heb ik zwaar onderschat. De steile paden langs de Creuse en door het Centraal Massief hebben wij ervaren als echte nekkenbrekers. Soms uren lang ploeteren om daarna te constateren, dat je maar een paar kilometer was opgeschoten. Een afstand, die over de normale wegen binnen een half uur bereikt had kunnen worden. Waldo had de pech na twee weken al licht geblesseerd te raken, waardoor we het tempo moesten bijstellen en de rustperiodes noodgedwongen wat langer hebben gemaakt. Omdat we s'morgens niet wisten, wat de nieuwe dag voor ons in petto had, was anticiperen hierop onmogelijk. Als je eenmaal was begonnen aan de route door het woud, waren er onderweg maar twee keuzes. Doorgaan of terug. Voor terug hebben we nooit gekozen, omdat je toch telkens hoopt, dat het verderop wel beter zou worden. Soms was dat ook zo, maar meestal niet. Naderhand bekeken, hadden we misschien vaker terug moeten gaan om daarna een betere route uit te vogelen.
Later hebben we wel gekozen om wat vaker verharde wegen te gaan volgen en zo onze eigen route te maken. Waldo's blessure zeurde een beetje. De ene dag liet hij hem soms zien, de andere dag weer helemaal niet.
Chocolate deed het super, in tegenstelling tot vorig jaar.Toen was hij de uitvaller, maar nu leek hij wel een berggeit. De manier waarop hij bewoog over de steile paadjes was een lust om naar te kijken. Zo soepel, berekenend, voorzichtig en toch vlot. Hij had er echt plezier in, leek wel. Aan zijn hoeven, was na afloop niets bijzonders te zien. Geen scheuren, brokkels of overmatige slijtage.
Op de manege's en paardenverhuurbedrijven onderweg, had men veel aandacht voor Waldo's hoefschoenen. Uiteraard hadden ze wel gehoord van het bestaan daarvan, maar nu konden ze de schoenen in het echt en in de praktijk bekijken. Toen ze hoorden, dat deze schoenen al bijna 2000 km hadden afgelegd over wisselend terrein, werden ze enthousiast. Juist omdat hun paarden vaak met blessures kampen als zool- en straalkneuzigen, leek hen dit een prima oplossing daartegen. Ik heb hen dan ook het adres verstrekt in Belgie, waar ze zijn te bestellen.

Van de hartelijkheid en gastvrijheid langs de route, hebben we weer genoten. Mijn eerste indruk, dat de mensen in deze streek wat minder hartelijk waren, bleek beslist niet op waarheid te berusten. Hun inzet en hulpvaardigheid leek soms grenzeloos. Elke dag kwamen we toch, relatief makkelijk, aan een slaapplek en een weide, al hadden we sterk de indruk, dat geluk en toeval daarbij ook een grote rol speelden.
Geen enkele particulier wilde geld aannemen, wat mij weleens bezwaarde. De Goudse kaasjes, die ik vorig jaar na afloop van de reis heb gestuurd naar de mensen van toen, bleken een succes, dus dat gaan we dit jaar ook weer doen. Kunnen we toch wat dankbaarheid tonen.

Anne heeft zich dapper getoond, deze reis. Soms hoorde ik weleens angstkreetjes achter mij als Choco een actie ondernam, die zij niet had voorzien, maar over het algemeen ging het uitstekend. Aan het eind van iedere dag, had ze wel een zere kont, maar ook dat werd steeds minder. Zelf heb ik tot nu toe een pijnlijke knieholte, maar ook dat zal over gaan. Mijn bierbuik is gereduceerd, in tegenstelling tot mijn kuiten, die enorm zijn gegroeid.
We hebben goed gegeten onderweg, al moesten we soms wel wat improviseren. Het boodschappen doen onderweg, blijft een probleem en was zonder hulp bijna niet op te lossen.

Ondanks het feit, dat we niet hard zijn opgeschoten tijdens deze reis, kijken we toch terug op een fijne en dankbare periode in ons leven met de paarden. Volgend jaar maar weer verder, bij leven en welzijn. Iedereen hartelijk bedankt voor het meeleven, de gestuurde sms'jes en de reactie's op onze belevenissen. Het gaat jullie goed !!
HG. Adri en Anne.

We zijn weer thuis !!
geschreven op 13 Juni 2011

Een week eerder dan gepland zijn we naar huis vertrokken. De eerder opgelopen blessure van Waldo ging dermate opspelen, dat verder trekken onmogelijk was. Hier nog een stukje van ons laatste reisverslag.

Vanmorgen zijn we vertrokken. Iedereen zwaaide ons uit, waarbij Marie Pierre het niet droog kon houden. Wat een lieve mensen.

Ouwe René had vier verse eitjes voor ons gekookt, die hij aan Anne meegaf voor de reis. Bertrand had een pak gerookte ham voor ons gesneden, voor onderweg. We vertrokken door de bermen de berg op en zagen de boerderij even later in het dal liggen. Via kleine weggetjes stegen we ongemerkt tot flinke hoogtes door Bussiere. Anne reed achter mij en riep dat Waldo soms een beetje kreupel liep linksachter. Ik ging er op letten en jawel.. hij liep zeer gevoelig. Ik controleerde de hoefschoen, maar die zat goed. Het oppakken van het been ging moeizaam, alsof hij pijn had in de pees vlak boven zijn hak. Als ik daarin kneep, begon hij met het been te trekken. Ja, wat kan je doen op zo'n moment? Toch maar doorgelopen in een rustig tempo. Onder het lopen bedenk je dan, wat te doen als het echt niet meer kon. Teruglopen vanuit Pensol was geen optie. De dag was bijna om, dus dat gingen we zo-ie-zo niet halen.

We kwamen aan op een gemeente-camping en ik had de hoop daar te kunnen overnachten. Helaas..de gehele camping was net de dag daarvoor gemaaid en zag eruit als een biljartlaken. De campings hier zijn allemaal nog gesloten, dus de kans was aanwezig om de paarden los te mogen laten lopen. Toen we op de camping stonden te dralen, zag ik dat Waldo niet meer op het geblesseerde been wilde staan. Een veearts vinden valt ook niet mee hier. Goede raad was duur. Ik besloot onze

gastvrouw van een paar dagen terug te bellen. Ik kreeg Pierrette aan de lijn en ik vertelde mijn probleem. Ze snapte mij niet erg en zij zou iemand te sturen waartegen ik mijn verhaal kon doen. Nog geen 5 minuten later kwam er een auto aanrijden met een jonge dame, die vloeiend Engels sprak. Bleek de beheerster van de camping, waar we stonden. Kennelijk had zij ook verstand van paarden, want ze bekeek Waldo's been en schudde haar hoofd. Nee..zo kon ik niet verder, vond zij ook. Ze belde Pierette terug en die beloofde, dat zij ons zou komen halen met haar trailer.

We hebben de paarden afgezadeld en hen laten lopen op het korte gras van de camping. Het begon koud te worden, door het windje dat op stak. Het was al laat toen Pierrette ons kwam halen. Paarden en bagage geladen en terug naar haar Centre Equestre. Paarden in de wei gedaan en met haar naar huis, waar we lekker mee mochten eten. Veearts gebeld en die zou morgenochtend komen. We waren dolblij, dat het zo voorlopig opgelost was. Eerst maar slapen en we zien morgen verder.

Om half tien kwam de dierenarts. Ze onderzocht het been van Waldo. Hij moest stappen op het harde en hij mankte. Ze dacht aan een peesblessure. Ze concludeerde naar aanleiding van mijn verhaal, dat hij die waarschijnlijk had opgelopen tijdens het afdalen van een steil en glad bospaadje. Soortgelijke blessures komen vaker voor hier. Een langdurige rustperiode zou de remedie zijn, maar dat kon in Nederland ook. Ze gaf Waldo een pijnstiller en ontstekingsremmer via een injectie. Tevens gaf ze een flinke hoeveelheid Buutpoeders om pijnloos naar huis te kunnen reizen. Ik wilde oorspronkelijk met de trein naar Sarzay reizen, maar de broer van Pierrette bood aan, ons en de paarden met zijn trailer naar Sarzay te brengen, alwaar mijn auto en trailer stonden. Dit kon ik natuurlijk niet afslaan. Ongelofelijk dat deze mensen, geheel belangeloos zo helpen en dit allemaal voor ons over hebben.

Omstreeks 01.30 uur hebben we de paarden geladen en zijn we vertrokken naar Sarzay. Via de autoweg, deden we er toch nog 4 uur over. Na aankomst bij de gite van Jozé de paarden, weer in hun oude weitje. Eindelijk kon ik ook eens wat betalen. Ik gaf Jean Paul een zeer ruime vergoeding voor de brandstof, wat hij eigenlijk niet wilde aannemen. Ja dagg.. We namen hartelijk afscheid en tussen haar tranen door, bood Pierrette aan om volgend jaar bij haar weer te mogen starten. Is ze geen lievertje?

De volgende morgen zijn we vertrokken naar huis. Veel files en slecht weer onderweg. Omstreeks 22.30 uur reden we het erf op en konden de paarden de wei in. Ik was doodmoe na 13 uur rijden, maar wel met een voldaan gevoel. We hebben weer mooie en dankbare avonturen beleeft. De Pyreneeën moeten nog maar even wachten op ons. Ik mis Frankrijk nu al !! Morgen kijken, wat Waldo precies heeft geblesseerd.
https://picasaweb.google.com/adri.en.waldo/8Juni2011?authkey=Gv1sRgCLWHqpX3-dGA3wE

15 jun. 2011 Marie-Louise
Hey Adri, wat lees ik nou? Waldo geblesseerd? Jeetje toch!
Hopen dat hij snel opknapt op de Veerstalhoeve. Ik ga zaterdag op vakantie maar ik bel direct zodra ik terugben om even langs te komen!


19 jun. 2011 Marianne
Oooh wat jammer maar vooral wat sneu voor Waldo. Hopenlijk gaat alles toch nog meevallen.
groetjes,Marianne
http://www.voetreisnaarsantiago.blogspot.com/


De verborgen paden door de Franse bossen


geschreven op 8 Juni 2011

Na een maand de GR 654 gevolgd te hebben, moet ik toch even mijn hart luchten. Deze slingerende bospaadjes zijn veel te zwaar voor paarden. Het is geen wandelroute, maar een klimroute. Vooral door de provincie Limousin, dat deel uitmaakt van het Centraal Massief. Rotspartijen bedekt met een dun laagje klei, dat veelal weggespoeld is. Rijden op je paard is veelal onmogelijk, door de laaghangende takken in het woud. Ondergronden zijn rotsachtig en bedekt met mos, waardoor glijpartijen onvermijdelijk bleken. Onderin zie je een link naar het fotoalbum.

De foto's zijn korte impressies van de weggetjes die we passeerden. Veelal liepen we urenlang op dat soort paadjes. Telkens als ik dacht "het moet niet gekker worden" werd het dus nog gekker en had ik andere dingen te doen, dan foto's maken. We hebben geglibberd, geklauterd en zelfs gevloekt. Het laatste niet zozeer om ons eigen ongemak, maar meer uit medelijden met mijn paard. Waldo heeft het zwaar. Ook al zit ik er meestal niet op, hij draagt wel bijna al onze bagage. Choco echter, is gemaakt voor dit soort werk. Totaal geen problemen met ook maar iets. Hij zweet amper, huppelt achter Waldo aan en zet zijn (altijd al onbeslagen) pootjes steeds keurig neer zonder ook maar één keer te struikelen. Deze reis is een goede leerschool, waar hij zijn verdere leven gemak van zal hebben. Enorme ronkende tractoren, blaffende honden, wild stromende beken, voorzichtig lopen langs diepe ravijnen, stilstaan in toeristische stadjes en iedere dag uitrusten op een nieuwe plek, maakt van hem een all-round tracking pony !

Voor een ieder, die dit ook wil gaan doen met zijn paard, toch wel een waarschuwing. Dit soort paden zijn echt niet te overleven met een paard op ijzers. Neem in godsnaam hoefschoenen mee en doe ze aan, desnoods over de hoefijzers heen. Het granietsplit is vlijmscherp en doorboort makkelijk, traditioneel bekapte en dus met dunne hoefzolen en zwakke niet dragende stralen. Leer vooraf, je paard te overleven op gras en hooi, want onderweg is geen krachtvoer te koop. Je bent al dolblij met een afgekloven koeienweide aan het eind van de dag. Reken niet in afstanden per dag, want soms doe je wel een uur over een kilometer. We deden gemiddeld zo'n 20 kilometer per dag, soms maar 10 en een enkele keer 35. Heel wisselend dus.
http://picasaweb.google.com/adri.en.waldo/TheHiddenKillingForestPathsOfFrance


13 jun. 2011 Marianne
De foto's zeggen heel veel! Het is en blijft een avontuur, mooi om jullie zo te volgen.
groetjes,Marianne
http://natuurlijkwandelen.blogspot.com/


13 jun. 2011 Sjoerd Groenendaal
Adri, Anne, Choco en Waldo,
Heb al jullie verhalen en foto's bekeken en gevolgd nadat jullie bij ons vertrokken zijn. Echt een hele onderneming! Geweldig dat Choco het zo goed doet. Dat heb je goed voor elkaar Anne! En Waldo zijn schoenen staan prachtig en hij heeft er duidelijk profijt van. Jean, onze paardenbuurman, vraagt nog regelmatig naar jullie hoe het allemaal gaat. Veel succes gewenst en hou vol.
Groeten van Sjoerd, Felicia, Anne en Noah Groenendaal
Le Petit Pauliat http://www.pauliat.com


14 jun. 2011 Lonneke
Met veel plezier en belangstelling volg ik je verhalen. Voor mij en mijn jonge Merens duurt het nog even voordat we op trektocht kunnen, ik verheug me echter nu al!


15 jun. 2011 Mart van de Leur
Beste A3 en Anne Ik zou me niet zo'n zorgen maken over de paarden. Hoeveel paarden lopen hun leven lang niet op zulke ondergronden. Die Arabiertjes met hun fijne beentjes en voetjes zijn op die manier zo hard geworden. Juist de zachte bodems in onze omgeving zorgen voor meer beenproblemen dan de harde bodems. In alle landen om ons heen weten de paarden niet beter. Al door de eeuwen heen werken en reizen hier mensen met paarden. Zouden juist de hoefschoenen hier niet kunnen zorgen voor glijpartijen. (minder druk per m2 en een redelijk vlak opervlak). Ik weet het niet, maar door je bericht denk ik daar nu over na. Hoefschoenen zijn in de bergen niet zo ingeburgerd. Ook hiernaar heb ik geinformeerd bij paardensport bedrijven in bergachtige gebieden. Ik kan me er ook iets bij voorstellen. Daarbij hebben zij vier voeten om hun balans en grip te bewaren en al die lopende pelgrims maar twee. Het is goed dat je zo zorgzaam bent over je paarden en ze niet ziet als een gebruiksartikel maar ik denk echt dat zij er niet zo mee zitten. Je bericht over het voer geeft te denken, mijn paard is niet zo sober als je Fries en pony. Leuk om je berichten en foto's te volgen. Ik zou je zo achterna willen komen maar moet nog wachten tot het najaar. Bon courage.


15 jun. 2011 Wil, vanaf de Westkust Portugal
Hoi! Waarschuwing voor dit soort paden is helemaal terecht hoor! Hier idem dito, persoonlijk zou ik niet eens met hoefijzers durven rijden hier. Wel schitterend om al jullie verhalen te mogen lezen, bedankt voor het delen. Het blijft gewoon genieten. Mochten jullie nog verder zuidelijker zakken..... 100 km. onder Lissabon zijn jullie eveneens welkom!
Kijk maar op www.sonhocabana.nl , plek zat voor paarden!
Groetjes, Wil.


15 jun. 2011 Marie-Louise
Hi Adri, jeetje wat een paadjes! Ik ben trots op Waldo dat hij het allemaal volhoudt. En ook de verhalen over Choco vind ik geweldig, wat heeft die een groei doorgemaakt zeg als ik dat allemaal zo lees.
Ik vind je bezorgheid terecht, en ben blij dat de paarden en jullie nog niet gewond zijn geraakt.
Ik vind jullie bikkels!


15 jun. 2011 Els Verlaan
Petje af!!! voor Waldo en Choco!! groet Els


Regen en nog eens regen !!!
geschreven op 7 Juni 2011

Dinsdag 7 juni

Gisteravond heerlijk gegeten. Er was zoveel lekkers en ik bleef maar eten. Vooraf aan de Ricard en heerlijke zelfgemaakte pate. De soorten wijn wisselden elkaar snel af en alles smaakte heerlijk. Dat was mijn maag niet meer gewend, bleek later de nacht. Net toen we in ons tentje lagen, begon het enorm te regenen. Gelukkig stond ons tentje lekker droog. Ik werd plotseling wakker, omdat mijn maag begon te protesteren en even schoon schip wilde maken.

Nog net op tijd kon ik de ritsen openen en was ik op tijd buiten om in de boomgaard te kunnen lozen. Daarna kon ik niet meer in slaap komen. In die korte tijd buiten was ik doorweekt. Tegen de ochtend viel ik pas in slaap. We hadden afgesproken om 08.00 uur te ontbijten bij onze gastheer. Toen ik vertelde dat ik een beetje ziek was, mochten we nog een dagje blijven om bij te slapen en aan te sterken. Ik kreeg een bruistablet van hem om de maag wat te kalmeren en die hielp goed. Beiden gingen aan het werk op de boerderij, die in een ander dorpje lag en wij bleven bij de oude opa, die met zijn stok achter een paar ontsnapte geiten aan liep over het erf.

Terwijl ik dit schrijf, begint het weer flink te regenen. Die protestactie van mijn maag, kwam eigenlijk wel goed uit, naderhand bekeken. Morgen dan maar weer verder. De paardjes staan lekker in een malse wei en kunnen drinken uit een beek. Minder voor ons, maar wel een weldaad voor de boeren, die al maanden op deze regen hebben zitten wachten.

7 jun. 11 Mart van de Leur
Het gaat goed zo. Wat een geluk met het vinden van overnachtings adressen. Leuk al die ontmoetingen met die gastvrije mensen. Ook van de Franse heerlijkheden moet je met een bepaalde mate genieten. Overdaad schaadt. Veel plezier et bon courage.


8 jun. 11 Els Verlaan
erg leuk om te lezen weer.....en zo lekker recent.....veel plezier daar!!!


9 jun. 11 Marianne
Hallo Adri,
Té is meestal niet goed!
Maar rust lekker uit en morgen weer verder. Goed dat jullie je eigen route zijn gaan kiezen. Ik ben ook weer bezig met het uitstippelen van het volgende stuk en kies er ook voor om hier en daar van de GR af te wijken.
Nog veel wandel en rijplezier en lieve groetjes van Marianne
http://natuurlijkwandelen.blogspot.com/


9 jun. 11 Carole et Xavier
Nous espérons que le mauvais temps ne vous dérange pas de trop;
nous pensons bien à vous , bisous


10 jun. 11 Marie Christine et B
Nous vous suivons par la pensée en espérant que la pluie tant attendue pour nous ne vous mouille pas trop ?
un petit Pineau des Charentes vous rechaufferait peut être !!!
souvenir souvenir Bon voyage les cavaliers ! bises à vous et caresses aux chevaux ....


Champagnac - Lastours
geschreven op 7 June 2011

Maandag 6 juni

De ochtend brak vroeg aan, door de kraaiende hanen. Lekker op ons gemakkie alles ingepakt, de paarden gezadeld en vertrokken naar het adres van de broer. Alle kuilen in landweggetjes waren nu diepe plassen. Choco begon zich uit te sloven. Hij stampte er lekker door heen. Waldo geeft niks om water. De zee rent hij ook zomaar in. Was toch nog wel een zwaar stukkie van zo’n 20 kilometer met veel klimmen en dalen. We passeerden mooie oude dorpjes en er was nauwelijks autoverkeer.

De auto’s die ons wel passeerden, deden dit heel voorzichtig en beleeft. Dit is het echte boerenland van Limousin. Iedereen is hartelijk en vriendelijk. Zoals eerder gezegd, we volgen niet meer de GR, maar maken onze eigen route en die is veel leuker. Geen achterlijk zware bospaden meer, die bezaaid zijn met keien. We kwamen omstreeks 16.00 uur aan op de boerderij van Bertrand en zijn vrouw Marie Pierre. De paarden in een grote weide en wij een lekker biertje en Cola. Bertrand moest naar zijn 150 vleeskoeien en nodigde ons uit om s’ avonds met hen te eten. Op het erf woonde nog een opaatje van 98 jaar oud, die nog heel fief met zijn stok rond kuierde. Anne vond het gelijk een lieverdtje.

Hij liet haar zijn moestuin zien en we kregen verse sla van hem. Marie Pierre vertelde dat het vanavond weer ging onweren en morgen de hele dag zou regenen. Dat klonk minder aangenaam. Opa zei dat we de tent moesten opzetten in zijn schuur, naast zijn autootje, waar hij al 10 jaar niet in had gereden, omdat het zwaar zou gaan onweren.

Zo gezegd, zo gedaan , en voila, daar stond ons kleine huisje zomaar tussen oude boerenkarren onder een afdak. Morgen gaat de reis door het Foret de Lastours naar Les Cars. Ik mag van Marie Pierre op het internet, dus ik ga dit zo plaatsen. Tot gauw maar weer.
https://picasaweb.google.com/adri.en.waldo/6Juni2011?authkey=Gv1sRgCNj7qNmVo6frZA


8 jun. 11 Lucienne
succes weer verder! en ik hoop voor jullie op wat droger weer, tis wel goed voor het gras al die regen.....
ik hoop dat mijn eerste trektocht ook zo bevalt. maar ja die gaat nog niet door Frankrijk maar door Nederland en maar 5 dagen, je moet ergens beginnen... jullie weblog is wel genieten ,,


Solignac - Champagnac

geschreven op 7 June 2011

Zondag 5 juni

Heerlijk uitgeslapen en dus laat vertrokken. Eerst alle mesthopen verwijderd op het terrein en vervolgens via de oude Romeinse brug, over de rivier. Zoals gewoonlijk volgt na een brug een heel steile klim over de GR paden. Dit was een hele zware. Een heel smal paadje tussen bomen door over een rotspad. Kostte heel wat zweetdruppeltjes om de bagage heel te houden. Steeds stoppen, terwijl ik de de dunne boompjes om moest duwen. Wat een geweldige paarden hebben we toch. Op commando stonden ze stijl omhoog doodstil.

 Ik liep vooruit om obstakels te verwijderen, terwijl Waldo stil stond te wachten, tot ik terug was. Zonder verdere schade kwamen we aan het einde van het pad. Via allerlei weggetjes belandden we uiteindelijk na een dag klauteren op een drukke D11 weg, Ik zag een bord met Centre Equestre. Was nog twee kilometer wandelen. We kwamen een 5 tal mensen tegen. Na een praatje bleek dat zij de eigenaren waren van dat Centre. We waren helemaal welkom en onze paarden kregen een wei. Er dreigde onweer aan de lucht, die donker paars kleurde. Het rommelde al in de verte. Ik had net ons tentje opgezet, toen de lucht helemaal dicht trok.

We kregen het advies om maar beter binnen te gaan slapen. Dat vonden wij ook een beter idee. Gauw het tentje weer afgebroken en de slaapspullen droog gelegd. De broer van de bazin bood aan, dat wij de volgende dag op zijn boerderij zo’n 20 km verderop langs de route, konden overnachten. Wat een geluk toch allemaal weer. Een andere broer bood aan om onze bagage morgen in zijn auto naar hem te brengen, zodat wij ook eens een dagje lekker konden rijden, zonder alleen maar te moeten stappen. De bazin nam mij in haar Pajero om samen vast even de route te rijden, die wij morgen gingen maken.

Ze wees mij allerlei landweggetjes, die we moesten nemen. Zat wel een spoorwegovergang in van de lijn Limoges-Bordeaux, de trein ging om het half uur voorbij. Kon allemaal weer niet beter. Zeer hartelijke mensen. Tijdens de reis door het bos was toch een bevestigingsriem van Anne’s zadeltas afgescheurd. De bazin had weer een vriend die dat kon maken. Dus Anne mee naar die vriend en kwam na twee uur terug met een herstelde zadeltas. De man had ook de andere tas voorzien van een steviger verbinding. Ja, op zulke dagen leer je echt wat dankbaarheid is. Om een uur of elf begon het dan toch enorm te onweren. Het gutste uit de hemel, Jezus wat een water. Het ging wel een uurtje of twee door. Enorme knallen en flinke flitsen.
https://picasaweb.google.com/adri.en.waldo/5Juni2011?authkey=Gv1sRgCKOshOT7zNSv7wE

Echte vrienden eten zelfs synchroon !!

St Just-le-Martel - Solignac

geschreven  op 7 June 2011

Zaterdag 4 juni

We werden weer wakker van de mannen die gingen uitmesten. Chantal was verbaasd dat we er nog waren. Geen punt voor haar. Ik vroeg wat we moesten betalen, maar daar wilde ze niets van weten. Ze vond het juist leuk om goed voor pelgrims te zorgen, zei ze. Ze had Waldo en Choco zien galopperen door de wei, dus over het been van Waldo hoefde ik mij geen zorgen meer te maken. Waarschijnlijk verstapt, dacht zij. Zij wilde onze paarden wel kopen, haha…no change !!We gingen wat laat op stap. Om 10.00 uur wandelden we weg van een heel fijn adres, waar we best wat langer hadden willen blijven.

Allemaal lieve belangstellende mensen, die ons bon courage toewensten. Onze reis zou deze dag gaan, onder Limoges door. Best wel spannend, want we moesten een paar heel drukke wegen oversteken en als klap op de vuurpijl moesten we de A20 (tolweg) oversteken via een tamelijk smalle brug. De wegen daar naar toe, waren weer zoals gewoonlijk erg zwaar. Door dichte bossen, weer klauteren over keienpaden, maar ook over glooiende graspaden, door korenvelden. Wat is Frankrijk toch mooi ! De voorsteden van Limoges waren vooral mooi. Grote rijke huizen met dikke muren en met grote hekken omringd.

We kwamen wel wat obstakels tegen, die we hebben moeten trotseren, zoals dikke boomstammen, die dienden om auto’s te weren op bepaalde weggetjes. Choco is echt een kanjer. Hij leert zo vlug. Hij volgt Waldo blindelings op bochtige bospaadjes, tussen de bomen door. Echt geweldig. Uiteindelijk kwamen we dan bij de beduchte oversteek over de tolweg. Een grote rotonde vlak voor de tolweg. Druk autoverkeer. Anne scheet al peultjes, terwijl auto’s voorbijraasden. De paarden stonden alles rustig in zich op te nemen. Ik gaf Anne Waldo in handen en ik nam Choco onder mijn hoede.

Anne liep voorop met Waldo die echt nergens naar keek. Tussen de auto’s door het viaductje over. Waldo liep gewoon door terwijl de auto’s 6 baans breed, onder hem door raasden. Choco vond het wel spannend en gaf tijdens de overtocht nog wel wat huppels, maar we kwamen veilig aan de overkant. Daarna door naar Solignac, via wel wat steile klimmen. Toen we in het stadje aan de rivier kwamen, wat het 18.00 uur en we hadden nog geen slaapplaats. Ik sprak een man aan, die zijn tuintje stond te sproeien. Hij verwees ons naar het (de Franse VVV.) Office de Tourisme op het dorpsplein.


Daar aangekomen, een heel lief meisje die gelijk ging bellen naar een vriend die ook paarden had in het dorp. Ze kreeg hem aan de lijn , maar hij zat lekker aan het strand met zijn gezin. Hij vond het gelijk goed dat wij op zijn privé domein mochten overnachten. Zijn twee paarden liepen daar ook. Het meisje bracht ons er naar toe. Heerlijk domeintje aan een wild stromende rivier. We hebben overnacht in een soort overdekte feesttent. Paarden heerlijk eten van het vele gras en wij in de slaapzak op stretchers, die daar stonden. Weer een zware dag met een goed einde.
https://picasaweb.google.com/adri.en.waldo/4Juni2011?authkey=Gv1sRgCMDas-Df66G4sAE

Extra dag
geschreven  op 6 June 2011

vrijdag 3 juni

Lekker geslapen, al werden we regelmatig een beetje wakker, door bonkende paarden in de stallen. Om 06.00 uur werden de paarden gevoerd door Chantal en dat was duidelijk te horen. Daarna werd het weer stil. Om 07.30 uur werden er tractoren gestart door een paar mannen, die alle stallen gingen uitmesten. Ik ben toen maar opgestaan en mijn eerste gang was naar de paarden. Die kwamen op mij afdraven, toen ze mij zagen. Waldo liep goed. Gelukkig.

Toch meende ik dat het beter zou zijn, om hem nog een dagje rust te gunnen. Ik liep naar de woning van Chantalle om dat te vragen, maar helaas was ze weg. Volgens de uitmester, zou ze hele dag wegblijven omdat ze paarden was gaan kopen. Volgens de mannen, mocht ik gerust nog een dagje blijven, geen probleem. Nou dat hebben we dan maar gedaan. Koffie gezet in de kantine en ik heb het slaapmatje geplakt.

Tijdens de dag druppelden er al weer pensionklanten binnen, die gingen rijden. Een van de dames sprak goed Engels en bood aan mij s'middags mee te nemen naar de stad, waar ik dan boodschappen kon gaan doen, voor de volgende dagen. Wat een schatje weer. Gisteren heb ik van Chantalle een aantal eieren gekregen, die volgens haar erg lekker smaken. Volgens mij zijn het kievitseieren of zo iets. Als ik ergens niet van hou, zijn het geraapte eieren, waar moeder al een tijdje op heeft zitten broeden.

Wil je ze bakken, zit er al een half kuiken in...gadver !! Ik heb de eieren beleeft aangenomen en vervolgens s'avonds onder een kip gelegd, die al zat te broeden. Zal ze straks raar opkijken als er kleine kievitjes uitkomen!! Hopelijk loopt Waldo morgen weer als vanouds. We gaan het beleven.
https://picasaweb.google.com/adri.en.waldo/23Juni2011?authkey=Gv1sRgCLSJltnd3MyeMQ




Orgnac – St Just-le-Martel
geschreven op 6 Juni 2011

donderdag 2 juni

We werden wakker door het ruisen van de bomen, rondom onze tent. Het stormde bijna. Ons tentje stond te klapperen. Het slaapmatje van Anne bleek lek. Ook dat nog. Op het terras van een leegstaande blokhut op het erf, hebben we koffie gezet. De drie op het bedrijf wonende stagaires, liepen voorbij, maar zeiden weinig. Na het opzadelritueel weer op pad. Via landweggetjes in de richting van St Leonard de Noblat, een wat grotere stad. Daar hadden we even geen zin in, nadat we volgens ons de zwaartste etappe tot nu toe, hebben gelopen. Keien, keien en nog eens keien op de uitgespoelde bergpaden.

Steeds, als je dacht...poepoeh, dat hebben we ook weer gehad, begon het weer opnieuw. Op een zeker moment riep Anne achter mij.. Waldo is kreupel !!! Ik schrok me rot. Zal toch niet waar zijn? Ik ging er op letten en ja hoor..hij zette linksachter raar neer. Toen ik stopte op een vlak stukje ging hij gelijk op rust met linksachter. Ik controleerde zijn hoef of er geen steen in zat. Dat was niet het geval. Wat nu? Voorzichtig verder gaan dan maar. Zodra we het asfaltweggetje moesten oversteken, direct de route verlegd. Was wel omlopen, maar beter voor Waldo. Hij bleef gevoelig lopen linksachter. Ik kon niets ontdekken aan de voet. De zool was keihard, eveneens als de straal.

Toch bleef hij tijdens rusten, met dat been op rust staan met de toon op de grond. Had hij een pees geblesseerd? Het zou me niets verwonderen op dit soort paden, al is hij erg bedreven geworden in het neerzetten van zijn voeten op de keipaden. Choco doet het helemaal super. Die kijkt met zijn neus vlak boven de grond, waar hij moet lopen. Sturen hoeft niet, hij bekijkt het zelf veel beter. Tijdens een graaspauze hebben we overlegd wat te doen. We stonden in de middle of know where, dus hulp zoeken had geen zin.Via grasbermen naast de asfaltweggetjes dan maar door. Dat liep een stuk beter voor Waldo. Rond een uur of 18.00 uur, kwamen we een echtpaar tegen op een landweg in de buurt van St Just le Martel. Ze waren aan de wandel op hemelvaartsdag. Ze waren allebei professor aan de universiteit, vertelden ze. Ze spraken goed Engels. Ze wisten een plekje voor ons, voor de nacht.

Een grote manege net buiten de route. Ze wandelden met ons mee. Zij deden het woord bij Chantalle, de eigenaresse. Toen we aankwamen zat ze hoog te paard in de dressuurbak op een joekel van een hengst. Tuurlijk.. we waren welkom. Tentje opgezet en paarden in een 2 ha grote bergwei. Er stond weinig gras meer, omdat het ook hier bijna 3 maanden niet geregend heeft. Ze haalde een baal luzerne en gooide die in de wei. Vreemd genoeg, leek de lichte blessure van Waldo over. Hij zette zijn voet weer normaal neer en draafde door de wei. Wat een gluiperd !!..mij zo laten schrikken. Het was een drukte van belang op de manege. Ik denk dat er wel 150 paarden stonden en in de weides liepen.

Allemaal Penny-meisjes natuurlijk, net als in Nederland. We mochten de kantine gebruiken met douche en keuken. Tentje op een mooi plekje bij een picknick tafel. Omdat het Hemelvaartsdag was, waren de winkels allemaal gesloten en konden we niets kopen. Gelukkig hadden we nog een blik linzen met vlees, dus dat hebben we opgewarmd. Een late ruiter op de manege bood aan een flesje wijn voor ons te halen bij hem thuis. Moet niet gekker worden, wat zijn de mensen weer lief voor ons. Even later kwam hij echt met een fles wijn, voor ons aanzetten.
Om 22.00 uur gingen we slapen.


Chatelus-le-Marcheix - Orgnac
geschreven op 6 juni 2011

woensdag 1 juni

Vanmorgen vroeg opgestaan, want we gingen vertrekken. De paarden stonden te slapen op de berg. We bonden ze naast onze hotelletje vast aan een paar ringen die in de muur waren aangebracht. Ik keek door het kapotte raampje van het zeer oude gebouw. Tot mijn verbazing zag ik binnen een paardenstal uit vroeger jaren. Troggen om uit te eten. Even later hoorde ik van le patron, dat het gebouw vroeger een stalhouderij was, in de tijd dat alles nog met paard en wagen ging. Wat nu een brandhout opslag was, stonden de koetsen gestald.

Na het opzadelen, wat nogal belijks trok in het oude stadje, afscheid met een paar kussen van onze bazin. We wandelden het stadje uit. Om weer op onze route te komen, eerst zo'n 5 kilometer over kleine asfaltweggetjes naar Virareix. Best wel heuvelachtig door dichte bossen. De paarden waren lekker uitgerust en stapten vlot door. Nog een wildstromende beek getrotseerd onderweg. Choco deed het geweldig en volgens mij begint hij het leuk te vinden. Toen kwamen we weer op onze vertrouwde route GR 654, nou ja vertrouwd, meer.. de gevreesde route, met zoveel onmogelijke paden.

Nou we hebben het geweten. Het eerste pad ging gelijk al steil omhoog, bezaaid met puntige keien en blootgespoelde boomwortels. Waldo klauterde, bijna parmantig omhoog. Ik sta steeds weer versteld van zijn brute kracht. Net voorbij het plaatsje St. Laurent-les-Eglises moesten we over een nogal flinke 1 baans brug over een brede rivier. We stonden op een parkeerplaatsje te wachten alvorens aan de oversteek te beginnen. We zagen zware vrachtwagens beladen met boomstammen, toch wel met een flink vaartje de brug nemen en Anne begon al te piepen. Wat nou als we zo'n wagen tegenkomen op de brug?

Ja weet ik veel, we gaan gewoon middenop lopen in de hoop dat de bestuurders zouden wachten aan de andere kant. We moesten toch verder. Na nog een paar vrachtauto's voor gelaten te hebben, begonnen aan de oversteek. Ik zag een landrover aankomen op de weg achter ons en ik dook er brutaal met de paarden net voor de brug op. Zo, we hadden nu in ieder geval, bescherming van achter. Geen sissende vrachtauto's.

Ik nam Choco ook bij het halstertouw en we liepen naast elkaar midden op de rijbaan. De bestuurder van de Landrover hield mooi afstand en stak zijn hand op. Blijkbaar vond hij het zo ook een goed idee.

We kwamen geen auto tegen en bereikten veilig de overkant. Geen tijd voor foto's tijdens de overtocht, want ik had mijn handen nodig voor belangrijker dingen. Net over de brug, direct een steil pad omhoog. Bruggen liggen altijd in een dal en dat zal je merken ook. Ik was kapot toen we weer boven op een heuveltop aankwamen. We kwamen uit op het erf van een boerderijtje, waar een paardenwagentje stond. De eigenaar kwam gelijk naar ons toe en gaf de paarden water. Hij stuurde ons voor de nacht naar een Centre Hippique, dat even buiten onze route lag.

Toen we daar aankwamen, bleek de eigenaar op vakantie, maar de lesgeefjuffrouw vond het goed dat we ons tentje opzette en de paarden mochten in een afgekloven bergwei. beter iets dan niets. Zelf eten gemaakt en vroeg naar bed. De hele dag was het hard werken geweest. Het was een bewolkte dag met veel wind.
https://picasaweb.google.com/adri.en.waldo/1Juni2011?authkey=Gv1sRgCJfmq5zg5rDDfA


Rustdag
geschreven op 31 mei 2011

30 - 31 mei

De rustdagen hebben ons goed gedaan. Alle pijntjes zijn weer verdwenen. Vanmorgen zouden we vertrokken zijn, ware het niet, dat de zondvloed vannacht over ons heen kwam. Met bakken viel het uit de hemel. Een enorm onweer met donderende knallen. Het regende de hele nacht en het was niet echt aantrekkelijk om vanmorgen in die regen te vertrekken. We hebben er nog maar een dagje aangeplakt. De bazin hoopt dat het nog lang blijft regenen. De paarden hebben het prima naar het zin in hun bergweide. Ze zitten echter vol teken. Ik heb er al tientallen verwijderd met het tekentangetje, maar volgens de bewoners hier kan je ze beter laten zitten. Als ze zich vol gezogen hebben, vallen ze er vanzelf af. Zo is de natuur nou eenmaal.

Gisteravond hebben we lekker gegeten, bij de Auberge naast ons gebouw met een lief Engels stel als eigenaar. Ik mocht op hun laptop gisteren, dit blog aanvullen. Er druppelden wat pelgrims binnen, die her en der verspreid over het dorp, een kamer hadden gehuurd. Een stel uit Canada en 4 Hollanders, waarvan 1 uit Terneuzen en 1 uit Eindhoven. Lekker zitten kletsen over onze belevenissen onderweg. Het samen, maar toch alleen op pad zijn, smeed een soort band tussen lotgenoten. We wensten hen een Bon Camino en gingen pas laat slapen.


La Vergnolle - Chatelus le Marcheix
geschreven op 30 mei 2011

Zaterdag en Zondag 28 - 29 mei

Volgens de bazin was er in Chatelus een paardenfokkerij van ene Sarah, een Engelse dame. Het was wel 9 km vanaf onze route maar vooruit.. Ze gaf ons haar telefoonnummer en ze vertelde dat het maar 18 km lopen was vanaf hier. Dat was te overzien..dacht ik! (bleken er 32 te zijn..grrrr) We vertrokken na een hartelijk afscheid en ze wilde niets hebben voor ons verblijf. We liepen langs haar paarden in de weides. Ze hinnikten naar onze paardjes als afscheid.

We volgden de route door donkere bossen over paden, die eigenlijk al te zwaar waren voor wandelaars. Het leek wel bergbeklimmen. Paden van 20 % stijgen, maar ook dalen. The Killing Roads of France !! Ik begon het donker in te zien. Als ik dit van te voren had geweten, dan was ik echt thuis gebleven, bedacht ik mij telkens weer. Maar ja..ik was niet thuis, we waren hier !! Voetje voor voetje vorderden we. Ik moest steeds uitblazen, want mijn longen stonden op klappen, leek wel. Je zal hier maar een hartstilstand krijgen…einde verhaal! Onderweg hoorden we luide knallen en blaffende honden in het woud.

Kennelijk waren we niet de enigen in het bos. De jagers zagen we niet, maar hoorden ze wel. Op een heuvel belde ik met die Sarah en vroeg of we welkom waren bij haar. Zo te horen was het een nogal apart typje. Beetje een bitch. We waren niet welkom bij haar, maar konden wel in de gite overnachten en de paarden konden in de gemeenteweide. Zoiets maakte ik er van. We moesten dan wel om 18.00 uur bij de gite zijn in het dorp. Nou dat gingen we dus niet halen. Om 18.00 uur waren we pas in St. Goussaud, boven op een berg. Ik was kapot. Ik belde haar weer, maar kreeg voicemail. Verdomme..wat nu?

Het was nog 9 km lopen naar het dorp Chatelus en de kans was dus groot dat we geen slaapplaats zouden vinden. Onderweg alleen maar bos, waar het kleine asfaltweggetje door heen slingerde. Weinig autoverkeer. 9 km is zeker twee uur lopen. We gingen de berg af door vele haarspeldbochten. Om 20.00 uur kwamen we aan in het dorp. Een paar mannen stonden te Jeu de Boulen en ik sprak ze aan. Een jongen sprak Engels en bracht ons naar de Gite. Bleek een gemeente gite voor pelgrims. Stapelbedden en een gasstel. Wc buiten. Armoe troef dus. Er stond een geldkistje op tafel waar je een tientje per persoon moest in doen. Een ouder Frans vrouwtje sliep daar ook deze nacht als pelgrim.

Ze gaf ons een briefje dat door die Sarah was achtergelaten met daarop een tekening, waar ik de gemeenteweide kon vinden. Alle bagage en zadels achtergelaten voor de gite. Het vrouwtje zou er op passen. Met de tekening, door het dorp gewandeld naar de weide. Was een wei met hoog gras tegen een berg op, afgezet met stroomlint, zonder stroom. Er stond een badkuip met vies water onder in de wei. Ik zag een tuinslang liggen, dus er moest ergens een kraantje zijn. De paarden renden de wei in en gingen eten en nog eens eten. Ik sloot de wei af met de linten en we liepen terug naar de gite. De moed zonk in mijn schoenen toen ik de gite van binnen zag. Hier hadden we echt geen behoefte aan. We wilden een paar dagen rusten, onze vuile kleren wassen, lekker douchen etc.

De paarden moesten ook rusten en bij eten. Dit was echt kut. Wat nu? Het lieve pelgrimsvrouwtje begreep me zomaar, terwijl ze alleen Frans sprak. Terwijl ik met mijn hoofd tussen mijn knieen op de traptree zat te balen en na te denken, (we hadden honger maar alle winkels waren dicht op Zaterdag en we waren doodmoe) kwam ze bij me staan, aaide door mijn wilde haren, pakte mijn hand en trok me mee. We liepen het dorp in. Niemand te zien. Ze bracht me naar een groot huis met een bord Chambre d’hautes. Kamers te huur. Ze sprak de eigenaresse aan en vroeg of ze plaats had voor ons.. JA !!!

Wat een schatje weer. De auto werd gestart en de bazin haalde onze zadels en bagage op. De kamer kostte 35 euro per nacht. Geen punt. Hij had 100 euro mogen kosten nu. Voldaan ploften we op het heerlijke bed. Toch een goed einde vandaag. Ik gaf het pelgrimsvrouwtje een paar flinke kussen en nam afscheid van deze engel. Ik kocht een flesje wijn van de bazin en we hadden nog wat blikjes vis en rijst. Ik wilde net gaan douchen, toen er op de kamerdeur werd gebonsd. Een Nederlands sprekende vrouw stond voor de deur en vertelde dat onze paarden waren losgebroken en op de camping liepen te rennen. Paniek !!! Terwijl ik op mijn sandaaltjes naar de wei rende, bedacht ik me pas, dat die onbekende vrouw Nederlands had gesproken. Wat raar !! Ik had de halsters verstopt. Anne was met de vrouw mee naar de camping en ik haalde de halsters op. Vervolgens ben ik door het hoge gras de steile weide opgehold. Dan pas merk je, dat je al 60 bent. Toen ik boven was, zag ik de boosdoener. Daar was namelijk nog een ingang naar de wei, maar dan zonder hek of linten. Boven op de berg was de camping, waar Waldo en Choco heerlijk liepen te grazen. Een Nederlandse man hield Waldo beet bij zijn manen. Zijn vrouw was ons komen waarschuwen. Ze waren de enigen op de camping. Ze maakten een fietstocht door Frankrijk. Hij had vanaf boven, naar onze paarden staan kijken, toen ik ze in de wei deed, even daarvoor. Gauw de halsters om en terug naar beneden. Naast onze wei lag er nog eentje, die wel helemaal afgesloten bleek na een controle. Gelukkig !! Samen met de man de badkuip omgekiepert, verplaatst en met de tuinslang weer gevuld. In een put zat een kraantje, waar de slang op paste.

Deze lieve mensen kwamen uit Goes en hadden hun zaak goed verhuurt en trokken nu door Frankrijk. Waren ook al op de fiets in Santiago geweest als pelgrims. Leuke mensen. Na een praatje en afscheid weer terug naar onze kamer. Ik besprak gelijk maar 3 nachten. De volgende dag konden we mee met de eigenaar naar een dorp in de buurt waar alle winkels open waren op Zondag en waar er tevens een markt was. Heerlijk geslapen en de volgende ochtend na een geserveerd ontbijt met de man mee naar de markt.

Was een kleine dikke, kortademige man van ongeveer 70 jaar. Toen ik naast hem ging zitten, vroeg hij mij, zijn gordel om te doen en de auto te starten, want hij had een verlamde rechter arm. Hij vertelde dat hij al 3 hersenbloedingen had gehad….Jezus en die ging auto rijden? Ik wilde eigenlijk gelijk al uitstappen..want dit ging onze dood worden. Ik vroeg me af, of ik ook nog voor hem moest schakelen..zal toch niet? Ik bood aan om te rijden, maar dat wuifde hij weg en mompelde iets over de verzekering, als ik ging sturen. Hij kon wel sturen en schakelen, want hij had alleen verlamde vingers bleek. Met een noodgang stuurde hij over de smalle weggetjes en door scherpe bochten. Onderweg wees hij alle bezienswaardigheden aan, met alleen de verlamde hand aan het stuur. Ik noemde hem al coureur, waar hij om lachte.


Volgens mij sloofde hij zich ook nog uit, door steeds harder de bochten in te sturen. Ik werd er misselijk van. Ik besprak met Anne een plan om hem zachter te laten rijden. Ik deed net of ik moest braken. Hij vroeg of ik malade was. Ja natuurlijk..idioot. Hij stopte en ik stapte uit om zogenaamd te braken. Ik liep een eindje weg en deed alsof ik braakte. Toen ik weer instapte wreef ik over mijn maag en vroeg ik hem wat zachter te rijden. Dat deed hij gelukkig. Denk nou niet, dat hij stapvoets verder reed, kilometertje of 90 toch nog wel op het rechte eind berg af en in de bochten 60. Twintig kilometer was het naar het dorpje. Wij deden inkopen en hij dook een kroeg in om lottokaarten te kopen, in te vullen en weer in een machine te stoppen, om te gokken. Hierbij dronk hij witte wijn. Ik kreeg een biertje van hem en Anne een cola. Hij nam een andere terugweg over een bredere weg. Dankzij wat toneelspel hebben we deze dodemansrit overleeft. Wat me al eerder opviel in Frankrijk, is dat de mensen hier veel te veel rekenen op de techniek van hun auto’s. Een lekke band in een bocht met deze snelheden, betekent hier automatisch de dood tegen een boom of in het ravijn. Tegenliggers zie je niet aankomen in de scherpe bochten en s’ middags is iedereen onder invloed. Daar wordt hier kennelijk geen rekening mee gehouden.

Lekker diner gemaakt met twee grote biefstukken, bietjes, stokbrood met Brie en een fles wijn. Klein flesje whisky gekocht als aperitief. Dinsdag gaan we weer verder. Nu nog een plekje zoeken in het dorp om deze verhalen op mijn blog te zetten, want hier hebben ze geen i-net.
https://picasaweb.google.com/adri.en.waldo/28Mei2011?authkey=Gv1sRgCKDUiIfZx5PBlwE


30 mei 11 Mart
Wat herkenbaar en prachtig jullie ervaringen. Ik kan haast niet wachten om ook verder te gaan, maar dat zal moeten. Neem ook de mindere overnachtingen zoals ze komen en zijn genoeg mooie zoals we kunnen lezen. Heerlijk. Ik denk dat je je geen zorgen hoeft te maken over die Waldo van je, het is een sterke bonk. Hij kan jou met je bagage best hebben. Voor een paard is zo'n dertig km per dag wandelen niets. Je let goed op hem, dat is belangrijk, maar ze kunnen wat aan, daar sta je steeds weer versteld van. Je zult wel ervaren hebben dat wandelen eigenlijk het lekkerst is maar dan hebben je voeten ook af en toe rust. En.... af en toe een drafje, frist de paarden op. Ze worden wat down van dat lange stappen. Eigen ervaring!!! doet ze goed. Geniet verder van alle verrassingen en prachtige ervaringen die je opdoet. Wij genieten mee. Bon courage.


30 mei 11 Els Verlaan
Heerlijk om te lezen weer!!! Wat zou ik graag bij jullie zijn....leuke vullende dagen zo!!


30 mei 11 Dewi & Rick
wat een verhaal weer. leest als een spannend boek


Tancognaguet - La Vergnolle
geschreven op 30 mei 2011

Vrijdag 27 mei

Op naar Chamborand. Weer zware paden door de bossen. Lekker koel dat wel. De paarden hebben er zin in. Mijn voeten beginnen pijn te doen. Geen blaren, maar wel gevoelig. Vooral mijn voetzolen doen pijn en mijn knieholtes zeuren. Anne loopt niet, maar heeft een zere reet van het zadel. We zijn toe aan een paar dagen rust, maar dat is ons niet gegund. Aangekomen in Chamborand neer geploft op een bankje voor het kerkhof. Daar is meestal wel een kraantje om de bloemen op de graven water te geven. Helaas bij dit kerkhof niet. Er stopte een auto naast ons met een soort non.

Ze sprak vloeiend Engels en begon een praatje met ons. Ze wees ons op de tekst van een bord langs de weg, waar wij de achterkant van zagen. Ik liep naar de voorkant en las de tekst. Tourisme Equestre met een pijl. Bleek een verwijzing naar een paardenverhuurbedrijf. Wij er naar toe. Twee kilometer lopen vanaf onze route vonden we het bedrijf. Een paardenfokkerij anex westernschool.www.goester.free.fr Een aardige dikke, alleenwonende, vrouw ontving ons en we mochten direct blijven. Tentje opgezet en de paarden in een grote, wel steile paddock. Bak met water gevuld en een prachtig uitzicht over het dal.

Er stond zelfs een wc in het land voor de mensen die daar les kwamen nemen. Weer geregeld. We kochten van haar wat etenswaren en een flesje wijn. Soep gemaakt, rijst gekookt met een blik Petit Sale aux lentilles. Soort linzen met brokken vlees. Smaakte geweldig. Veel vliegen hier. De paarden liepen alleen maar rondjes en stampten met hun benen. Toen het donkerder werd hielden ze op en gingen grazen. Er stond niet veel gras, dus in de schemer aan het halster, langs de berm van het weggetje, hen laten grazen. Ze vraten alsof hun levens er vanaf hingen. Na een uur zaten de buikjes weer vol en terug naar de paddock. Direct drinken en slapen.

Ze waren ook moe, net als wij.
Overdag tijdens de reis, laten we de paarden om de twee uur een half uurtje grazen op een schaduwrijk plekje met mals gras. Ze geven zelf aan wanneer ze honger hebben. Ze beginnen dan te happen naar de aren van het lange gras, waar ze al lopende bij kunnen. We hebben geen stoel bij ons, dus eigenlijk sta of loop ik de hele dag wel op mijn stelten. Dat ga je wel voelen op den duur. Maar ach..dat hoort er allemaal bij. We drinken onderweg wel zo’n 2 liter water. Anne geniet volop van de reis en ze is trots op Choco, dat hij zo snel leert.

De eerste rivier waar we door moesten, was een ramp met hem. Een voorbijganger moest Anne helpen, want hij wilde beslist niet door het water. Nu.. na wel 5 riviertjes en beekjes, huppelt hij achter Waldo aan door het water, alsof hij niet anders gewend is. Gek beest…!!
https://picasaweb.google.com/adri.en.waldo/27Mei2011?authkey=Gv1sRgCOrox7X1is2adg




St Agnant de Versillat - La Souterraine - Tancognaguet
geschreven op 30 mei 2011

Donderdag 26 mei

Na een stevig ontbijt bij de traiteur, weer klaar voor de reis. Ons engeltje Audrey kwam nog even langs, tijdens de pauze op school, om ons vaarwel te kussen. Ze gaf ons haar email adres en verdween even plotseling weer uit ons leven, zoals ze er ook in was gewandeld. Wat een schatje! Op naar La Souterraine.

De stad was druk. Veel verkeer. Bij een bank gepind en we zagen een Duits pelgrimspaar met een hond. Veel te zware rugzakken, dat kon je direct zien. Een hond meenemen is al helemaal waanzinnig, want die mag nergens een gite in, of op een camping. Fransen houden wel van honden, maar niet in huis. Honden op het platteland moeten vooral waken en kunnen jagen.

We lieten de drukke stad vlug achter ons en vervolgden de route. Vlak buiten de stad liep de gonzende N145. Een drukke tolweg, waar we onderdoor moesten. Via twee grote rotondes liepen we verder in de richting van Fursac. Zware tocht wel, door een wat eentonig landschap van groene heuvels en met veel lastige insecten. De paarden zwaaiden voortdurend met de staarten en schudden met hun koppen. Lastig! We kwamen aan in een dorpje Tancognaguet. Een paar boerderijen, dat was het. Het was weer bijna 20.00 uur, toen ik een verlaten koeieweide zag liggen. De stroomdraden van de ingang lagen op de grond.

Ik liep een erf op, waar een oude vrouw naar ons stond te kijken. Ik sprak haar aan en vroeg water voor de paarden. Ze dook een deur in, die ze achter haar sloot. Die zien we niet meer terug, dacht ik. We wilden eigenlijk alweer gaan, toen ze naar buiten kwam met twee emmers water. Waldo en Choco doken er bijna in, zoveel dorst hadden ze. De vrouw liep lachend weer naar binnen en bleef water halen totdat ze genoeg hadden. Weer een schat ! Ik vroeg haar of de paarden in de lege weide mochten. Ze twijfelde. Ze ging eerst bellen met haar marie(man) Even later kwam ze naar buiten en zei..cest bon !

Paarden in de wei, de buurvrouw kwam met lint om een hoekje van de wei af te zetten voor ons tentje en de paarden renden de zeer grote wei op. Weer gelukt !!
Stokbrood met goulash klaargemaakt. Flesje wijn(nog van de Traiteur)open getrokken…wat is het leven toch goed !!
Het zijn warme dagen geweest zonder regen. Het heeft hier al maanden niet geregend en de boeren worden knap ongerust. Alle gewassen blijven achter in de groei en het is kurkdroog.

Overal staan borden met waarschuwingen voor open vuur. Eens zal het toch moeten gaan regenen. Daar word ik dan weer ongerust over. Als ik terug denk aan vorig jaar, toen het met bakken uit de lucht viel en ik bijna verzopen ben in Maison Dieu. We gaan het beleven….
https://picasaweb.google.com/adri.en.waldo/26Mei2011?authkey=Gv1sRgCLf9oP60_P7TogE
30 mei 11 Dewi
choco door het water!!


Maison - St -Agnant de Versillat
geschreven op 30 mei 2011

Woensdag 25 mei

s’Morgens koffie gedronken bij de oude vrouw, die ons kwam halen. Daarna alles ingepakt en pas om 11.00 uur vertrokken. Uitgezwaaid door Patrick en het vrouwtje, weer “ en route. “ Langs prachtige, maar zware landweggetjes in de richting van La Souterraine, een grotere plaats. Waldo doet het nog goed, alleen bij afdalingen loopt hij wat voorzichtig. Kennelijk heeft hij ergens pijn. Hij loopt niet kreupel, maar wel gevoelig.

Ik vermoed dat hij tijdens de zware afdalingen over paden die bezaaid waren met keien, iets overbelast heeft. Ik denk de kogels van zijn voorbenen. Ze zijn echter niet dik of warmer dan anders. Zijn hoeven zijn goed en voor draagt hij hoefschoenen, die wonderwel niet uitgaan. Zelfs bij het doorwaden van beken, blijven ze goed zitten, ook zonder gaiters. Waldo volgt mij voorbeeldig, al zal hij ongetwijfeld wel eens denken..idioot dat je bent! Dit ga je toch niet menen, moet ik daar over heen? De paarden zijn eigenlijk toe aan wat rust en een paar dagen de hele dag vreten. Ze zijn slank geworden en hun grote dikke grasbuik is weg. Veel mensen onderweg vinden hen mooi en ik moet zeggen, dat zijn ze inderdaad. Waldo glanst en blijft diep zwart van kleur. Choco is goudbruin met een diepe kastanje-achtige glans. Het werd steeds later en nergens vonden we een plekje voor de nacht. We kwamen langs alleen maar weides vol met limousin koeien, die nieuwsgierig met ons mee renden, tot groot plezier van Choco. We pikten met ons emmertje water uit hun drinkbakken onderweg, voor de paarden. Boeren bekeken ons wat wantrouwig en liepen gauw weg, als ik hen iets wilde vragen. Er schijnen nogal wat zigeuners rond te trekken door deze streek, misschien is dat de reden. Anne begon al zenuwachtig te worden, dat we niets zouden vinden vanavond. Ik eigenlijk ook wel een beetje, maar een klein stemmetje in mij, zei steeds, dat het ook nu goed zou komen. We wandelen het stadje Saint Agnant de Versillat binnen en zagen een Palomino kleurig paard in een wei staan, met daarbij een meisje, die hem wilde gaan poetsen, gezien haar tasje met borstels.

Een heel mooi meisje met prachtige ogen ik schat 15 jaar oud. Zij werd onze engel voor vandaag…ik voelde het gewoon. Zij sprak ons aan en aaide de paarden. Haar naam was Audrey. Ze sprak een beetje schoolengels en vroeg ons, mee te lopen naar haar moeder in het stadje. Die belde direct naar iemand, die een weitje voor ons had, achter een winkel van een traiteur. De twee daar lopende shetlandpony’s werden eruit gehaald en kennelijk ergens anders gebracht en zo stonden we plotseling met ons tentje in een wei met een restaurant voor de deur. De bazin wilde eigenlijk al sluiten, maar voor ons maakte ze een speciaal pelgrimsmaal.

HEERLIJK !!! Fles koude Rose erbij, een paar flesjes bier en morgen konden we ook bij haar ontbijten. Soms is het leven onbegrijpelijk. Wanhoop slaat zomaar om in dankbaarheid. Met de tuinslang van het restaurant de paarden gedoucht, waarna ze gingen rollen. Er stond niet veel gras, maar er was ook een hooiruif met volop hooi, waar ze direct uit gingen eten.
https://picasaweb.google.com/adri.en.waldo/25Mei2011?authkey=Gv1sRgCLvAkPiOhsfMVw

30 mei 11 Dewi
geweldig dat het weer gelukt is

Messant - Maisons
geschreven op 30 mei 2011

Dinsdag 24 mei

Na een hartelijk afscheid, naar Crozant met heel veel steile rotspaden. Dit zijn echt geen wegen die geschikt zijn voor paarden. Ze waren soms zo steil, dat ik niet achterom durfde te kijken, om te zien waar Waldo zijn hoeven neerzette. Ik zelf had soms moeite om overeind te blijven. Kleine Choco had blijkbaar nergens problemen mee. Het leek wel of hij voor dit werk geboren is. Moeiteloos hobbelt hij overal door- en over heen. Het klauteren vindt hij leuk en het afdalen gaat voorzichtig maar toch vlot. Hij glanst over heel zijn lijf, zijn hoeven zijn als graniet en hij beleeft de tijd van zijn leven. Plotseling stonden we voor een bord op de weg met BARRE erop. Wat nu ? Aangeklopt bij een huis verderop.

Ik vroeg de bewoonster of de gehele weg afgesloten was. Ze zei, dat we er met paarden wel door konden. Bleef de vraag waarom de weg dan afgesloten was. Dat begreep ik niet echt van haar. We kwamen bij een paar hekken, met daarop een brief met een heel verhaal en stempels. Hek opzij en wij weer verder. Na een kilometer zagen we de reden. Een gevaarlijk uitstekend rotsblok was naar beneden komen rollen en hing nog net boven de weg.

Op onze tenen voorzichtig langs het rotsblok en over een bruggetje naar de andere kant. Wel gevaarlijk, maar we hadden geen keus. Zo wandelden we langs een groot bergmeer, langs de overblijfselen van een, eens, machtig kasteel, Crozant binnen. Best een druk oud stadje op een bergtop. We trokken nogal bekijks met de paarden. Iets gedronken en verder maar weer. We moesten een plek hebben voor de paarden om te overnachten en dat vindt je niet in een stad. Na een lange afdaling kwamen we aan in het dorpje Maison. We misten een afslag en liepen verkeerd. Na een tijdje sjouwen stonden we weer op een plaats, waar we al eerder waren geweest. We hadden een flink rondje gelopen.

Een oude vrouw kwam naar ons toe en vroeg wat er aan de hand was. Ze had ons namelijk 2 uur daarvoor ook al voorbij zien komen. Bleek een gepensioneerde onderwijzeres Engels te zijn. Ik vertelde haar dat we de weg kwijt waren en een plaatsje zochten voor de nacht. Het was ondertussen al bijna 20.00 uur. Ze liep met ons mee naar een klein huisje buiten het dorp en klopte aan bij ene Patrick, die daar woonde. Ze stelde ons voor en even later liepen de paarden in een kleine bergweide en stond ons tentje naast het huis.

Wat een geluk toch weer. Patrick was handelaar in oude schilderijen en nodigde ons uit voor het diner, samen met hem. Zijn vrouw was voor zaken een paar dagen naar Limoges. We vulden een grote teil met water en brachten deze naar de paarden. Heerlijk gegeten met een whisky als aperitief. Engelen bestaan echt!!
https://picasaweb.google.com/adri.en.waldo/24Mei2011?authkey=Gv1sRgCKLtnqvo-MbB3gE




Gargilesse - Messant
geschreven op 30 mei 2011

maandag 23 mei

Laat-achtig opgestaan en koffie gedronken op de stille camping.

Even later kwam men het was/toiletgebouw schoonspuiten. Via twee hoge bruggen, vertrokken naar de andere kant van de Creuse. De paarden waren lekker opgeknapt op het eiland en hadden er weer zin in, leek wel. De weg liep erg steil met veel slingerbochten, klein bermpje met daarnaast uiteraard een ravijn, langs een kasteel en een abdij. Daarna weer snel dalen, via Eguzon en Chambon, totdat we door het dorpje Messant liepen. Een vrouw zwaaide naar ons van achter haar raam. Ik zwaaide terug, waarna de vrouw naar buiten kwam. Ze sprak ons aan in het Engels en vroeg of de paarden soms water wilden. Haar man kwam ook naar buiten en nam mijn emmertje aan. Zo raakten we aan de praat. Bleek dat ze uit Engeland kwamen en daar 3 jaar woonden.

Wij mochten in hun tuin kamperen en de paarden konden in de boomgaard van de buurvrouw. Heerlijk mals gras. We spoten ze af met de tuinslang, want ze hadden flink gezweten deze dag. Was ook hard werken voor ze. De dagen waren warm. Ik schat zo’n 30 graden overdag. We mochten mee eten met Sue en John Bennett. Beetje Engels en Frans door elkaar. Heerlijk !!

Ik heb nog lang in de tuin gezeten met een rummetje en genoten van het uitzicht over het dal en op de ondergaande zon, die achter de bergen verdween. Weer een fijne dag.
https://picasaweb.google.com/adri.en.waldo/23Mei2011?authkey=Gv1sRgCP6c3N2Urq-rnwE

30 mei 11 Dewi
wat vriendelijk weer van deze mensen!



Gargilesse
geschreven op 30 mei 2011

Zondag 22 mei

Eindelijk weer eens tijd en gelegenheid om iets te posten. Onderweg geen gelegenheid voor gehad. Sorry daarvoor.
Vandaag nog een rustdagje gehouden. Lekker uitgeslapen. Hoeven van Waldo nog even bijgewerkt, blog bijgehouden, de was gedaan, kortom lekker lopen lummelen. Er kwam nog een pelgrim aanwandelen, ene Michel uit Parijs. Samen een biertje gedronken en weg was hij weer. Hij had haast, moest nog 20 km lopen vandaag. Dat snap ik nou weer niet. Je loopt toch voor je plezier, waarom toch altijd die haast?

Het restaurant ging om 18.00 uur sluiten en morgen was het gesloten. Tot mijn spijt en verbazing liep de hele camping leeg. Iedereen ging weer naar huis na een weekend vissen in de Creuse en het bleek dat wij nog de enigen waren op de grote camping. Ons tentje stond er s'avonds verlaten bij. Anne heeft lekker geslapen en ik hield zo’ n beetje de wacht.



Halle - Pommiers - Gargilesse
geschreven door op 22 mei 2011

21 mei 2011

Verdorrie..net een heel verhaal getypt..valt de verbinding weg. Opnieuw dan maar.
Vanmorgen niet te vroeg vertrokken. Onze gastheer ging vroeg op pad met zijn gezin naar een familiereunie. We namen hartelijk afscheid en hij wilde niets hebben voor ons verblijf. Ik gaf de kinderen wat geld voor in hun spaarpot, dat ze schoorvoetend aannamen. Rond 10.00 uur waren we weer reisvaardig en liepen langs de woning van de oude vrouw van het landje. Ze kwam naar buiten en gaf ons nog enkele flessen water voor onderweg en een paar flinke zoenen. Lief wijfie. We zetten koers naar Pommiers en vervolgens naar Gargilesse. Zware tocht met veel steile klimmen. Net toen we puffende de eerste huizen van het dorp Dampierre passeerden, werden we aangeroepen door een man die met zijn gezin in de tuin zat te lunchen. Hij bood ons water aan voor de paarden en opende het tuinhek.


Zijn dochters namen de paarden over en gaven hen water, Wij werden verrast met een paar koude biertjes en konden even neerploffen op een tuinstoel. Zij hadden ook paarden en de kinderen speelden in het nationale Horse Ball team. Pa was voorzitter van deze tak van paardensport in Frankrijk. Hij belde wat vrienden langs de route om voor ons onderdak te regelen. Helaas waren ze onbereikbaar omdat ze naar het strand waren dit weekeinde. Leuk geprobeerd door onze engel, maar helaas.. Verder maar weer naar Gargilesse. Onderweg zagen we een bord met een verwijzing naar de gemeentecamping. Zeer steile weg naar beneden, naar de rivier de Creuse. We kwamen aan op de camping en ploften op een stoel van een restaurantje, dat gerund werd door een Engels echtpaar. De vrouw was direct weg van de paarden. Op mijn vraag of ze een weitje wist voor de paarden, bood ze direct een eiland aan in de Creuse, dat makkelijk af te sluiten was, door een touw over de loopbrug te spannen. Deze keer deed onze engel beter haar best !!

Het eiland maakte deel uit van de camping, wist ik veel. We zetten ons tentje op de camping en de paarden op het eiland, waar toevallig geen kampeerders stonden. Even later kwam er een man op de fiets geld innen voor de standplaats. Het was een gemeenteambtenaar. Kostte 3 euro per persoon. Nette openbare camping wel, met schoon sanitair. Toen de man onze paarden zag grazen, keek hij wel bedenkelijk. Hij vond het toch goed en hij vroeg ons de mest niet op te ruimen, omdat hij het wilde hebben voor zijn tuin. Met veel tegenzin stemde ik daarmee in .
Even later arriveerde er nog een Duits pelgrimspaar en een Fransman met een rugzak. Allemaal onderweg naar Santiago. We hebben de avond gezellig met elkaar gedineerd en verhalen uitgewisseld. Heel leuk allemaal.

Er kwam nog een bandje spelen op het grasveld en na een lekkere borrel tevreden naar bed. De paarden vertikten het uit de rivier te drinken, dus met emmers hun dorst gelest. Weer een mooie dankbare dag. We hebben besloten nog een dag langer te blijven om de paarden was rust te gunnen. Gaan we maandag weer verder.`







https://picasaweb.google.com/adri.en.waldo/2122Mei2011?authkey=Gv1sRgCJPCqMSp0KXNHA








22 mei 11 CAROLE ET XAVIER
Vous avez bien progressé, Anna est-elle avec toi cette année ?
dommage que je ne puisse pas comprendre le hollandais;
Pense à vous biz


22 mei 11 Els Verlaan
Hoi Adri,
heerlijk om te lezen deze reisverhalen en wat avontuurlijk om elke keer maar af te wachten waar de dag eindigt....erg leuk hoor....
Doe voorzichtig en maak er weer een leuke reis van....groet Els


26 mei 11 Pieter
Hee Anne en Adri.
Jullie geven hem wel van "jetje" zeg. Ik lees spannende dagen waar je maar af moeten of het engeltje komt. Ik vind het knap wat jullie en de paarden presteren.
Ik kom je achterop want ik ga met Dien en Evert een weekje karperen. Daarna volgt de operatie en heb ik weer tijd om je verslagen te lezen.
Het ga jullie goed en hou vol.
Groetjes Pieter


Sarzay - Cluis - Halle
geschreven op 22 mei 2011

20 mei 2011

Vroeg opgestaan, koffie gezet en alles weer ingepakt. Op weg naar Cluis. Veel steile landweggetjes, graspaden en twee heerlijk hard stromende beken. Choco wordt onderhand waterproof en loopt nu zonder veel problemen, achter Waldo aan. Het werd weer bloedheet. Liters water gingen er doorheen. Ik loop nog steeds naast Waldo. Die ouwe heeft het al zwaar genoeg met al de bepakking. Ik merk aan hem, dat hij wel wat spierpijn heeft. Vorig jaar had hij dat ook. Bij steile klimmen en dalen geeft hij zo nu en dan wat kreuntjes.

Net na Cluis, stonden we plotseling aan het begin van een gigantisch voormalig spoorviaduct uit 1898. Wel een kilometer lang en 89 meter boven de grond, met een stenen railing van nog geen metertje hoog. Het was afgesloten voor auto's dat wel. We keken elkaar aan..met een blik van.. Jezus wat hoog !!

Anne vond het ook beter om naast haar paard te gaan lopen, want ze zag zich al naar beneden keilen, na een bok van Choco. Ik moet zeggen, het liep niet echt prettig zo hoog in de lucht, terwijl donkere wolken over ons heen trokken met zo nu en dan een bliksemschicht, gevolgd door veel gerommel. Blik op oneindig en in flinke pas naar de overkant, alwaar we nog wat capriolen moesten uithalen om de barriere voor voertuigen, te omzeilen. Tussen bomen door op de schuine helling van de spoordijk. Het lukte wonderwel. Pffftt !! Was wel even spannend.

We wilden in de buurt van Cluis een plekje zoeken om te overnachten, maar nergens konden we terecht. Ik merk dat de Franse boeren in deze streek, minder hartelijk zijn, dan die in het noorden van Frankrijk. Op verschillende boerderijen vroeg ik water voor de paarden, dat graag werd gegeven. Als ik dan vroeg om een weitje voor de nacht, dan hadden ze niets, terwijl de gebouwen omringd waren met graslandjes, die leeg waren. Na lang lopen, het was onderhand 20.00 uur, hadden we nog geen plek.

Anne werd wat radeloos, maar ik gek genoeg niet. Ik werd wel moe, mijn kuiten gingen protesteren, maar we moesten door. We liepen ondertussen Halle binnen. Op een of andere manier verwachtte ik ieder moment onze engel voor deze dag weer te ontmoeten en ja hoor... in het dorpje Halle, stapte een man uit zijn auto in de tuin voor zijn huis. Ik vroeg hem of hij een plaatsje wist voor ons. We mochten in zijn tuin de tent opslaan en hij ging even bellen voor een weitje.

Wat een geluk weer. Even later kwam hij terug en het weitje naast zijn huis, dat eigendom was van een oude dame, mochten we gebruiken.

Het was eigenlijk hooiland, met gras van 50 cm hoog. Uitzonderlijk weer..deze redding !! Zijn zoontje was jarig en we mochten deelnemen aan het feestmaal in de buitenlucht. Na het opzetten van de tent bracht hij ons naar het heel oude kapelletje in het dorp, waarvan de eigenaresse van ons landje de sleutel had. We liepen langs haar huisje en zij liep mee. Ze ontsloot het kappeltje en gaf ons twee kaarsjes om te branden. Wat een schatje. We hebben de kaarsjes aangestoken als dank aan onze engel. Daarna lekker gegeten en gedronken en het bedje in. Een bijna uitzichtloze dag met een goed einde...
https://picasaweb.google.com/adri.en.waldo/20110611?authkey=Gv1sRgCOedgfHVk6v6mwE

22 mei 11 Dewi & Rick
Fijn te lezen dat jullie steeds weer goed terecht komen. We denken aan jullie!! xxx








Boussac- Sarzay
geschreven op 22 mei 2011

19 mei 2011

Ik werd heel vroeg wakker, door het uitbundige gezang van de vele vogelsoorten. Mooi om te horen. Wat ik helaas ook moest aanhoren, was het constante geklepper van zandauto's die om de tien minuten over de D15 raasden. Klepperend als ze leeg waren en met grommende motoren, als ze geladen waren. Anne werd er zelfs wakker van. Ze wilde onder geen beding op pad over die weg, zo angstig was zij daarvoor. Na wat gepieker, zag ik maar een mogelijkheid. Sjoerd bellen of hij mij op wilde halen. Ik zou dan met de trailer de paarden oppikken en verder vervoeren naar een plaats langs de Pelgrimsroute, om daar dan maar te beginnen. Alleen, waar laat ik mijn auto en trailer? Sjoerd gebeld, die mij direct op kwam halen. Een schat van een man !! Anne liet ik achter bij de bloterikken en de paarden, die zich best wel thuis voelden tussen de naturisten. Bij Sjoerd thuis op Google gezocht naar een plaats waar de trailer kon blijven staan.
We vonden www.ferme-dhelice.com van Nederlandse eigenaars. Een boerenbedrijf met gites, paarden en een caravanstalling. Kon niet beter. Vervolgens ben ik met de trailer teruggereden om Anne en de paarden op te halen en op naar Jose en Bram Sewalt te rijden. We waren welkom, maar moesten zelf met stroomdraad een weide realiseren. Druk aan het werk dus. We huurden een gite en de trailer mocht blijven staan. Alles kostte wel geld uiteraard, want daarvan moesten zij leven.

De gite huurden we voor pelgrimstarief 2x 17 euro per nacht, de paarden 2x4 euro per nacht en de trailer 2 euro per dag, dat hij zou blijven staan. Dat hadden we er graag voor over. Morgen gaan we dan weer op weg over de pelgrimsroute, die er vlak langs loopt.

Pauliat - Boussac
geschreven op 22 mei 2011

18 mei 2011

Vanmorgen vertrokken na een hartelijk afscheid, vanaf de gite Le Petit Pauliat naar Boussac, over landweggetjes over de heuvels. Het opzadelen kostte toch wel wat tijd, de eerste keer. Het was even dokteren, voordat alles goed in balans lag. Uitgezwaaid door Sjoerd trokken we het avontuur tegemoet. Op zich ging alles goed, totdat we door een beek moesten waden. Choco had daar helemaal geen zin in, en nam rare bokkesprongen door het water. Waldo plonste er op los. Het was bloedheet toen we in een dorpje op een heuvel aankwamen.

Op het dorpspleintje zijn we even gestopt om de benen wat rust te gunnen. Een bewoonster en haar vriend kwamen belangstellend informeren, waar de reis naar toe ging. Toen we vertelden, dat we Boussac wilden bereiken, keken ze wat bedenkelijk. Volgens hen was de weg veel te druk om met paarden over te lopen. Zij wisten wel een rustiger paadje. Nou dat hebben we geweten. Via wel heel steile paden langs het kasteel van Boussac, door de rivier, met water tot kniehoogte en vervolgens over een heel steil rotspad weer omhoog. Anne had het helemaal gehad. Luide kreten klonken achter mij, toen we door de rivier gingen. Heb vlug wat foto's gemaakt, maar had ook mijn handen vol aan Waldo.

Lekker begin van de reis, voor Anne. Kan ze eindelijk eens voelen, wat ik haar had voorspeld. En verder weer ging de tocht. We moesten de D15 volgen in de richting van Crozant, waar we weer op de Pelgrimsroute wilden komen. Deze weg bleek echter een soort racebaan, zonder grasbermen. Grote vrachtauto's kwamen ons loeihard achterop en remden pas vlak achter ons, om met luid sissende luchtremmen ons te passeren. Dit ging het niet worden om deze weg nog 30 km te volgen.Levensgevaarlijk !

Na vier kilometer kwamen we langs een nudistencamping. Ik zag een Nederlands kenteken de camping opgaan. Het kon mij niets bommen, ik ging gewoon vragen of we daar mochten overnachten met de paarden. De Nederlandse eigenaar kwam ons al tegemoet, in zijn nakie. Tuurlijk mochten wij blijven. De paarden konden in een weitje en wij mochten ons tentje opzetten tussen de andere gasten. Jaja..ik zag de bui al hangen. We werden omringd door allemaal bloterikken, die belangstellend waren in onze reis. Ik heb ons tentje maar opgezet naast het paardenweitje, net buiten de camping. We waren versleten.

 Eerst eten gemaakt. Bij Anne zat de schrik goed in de benen en het vooruitzicht, nog zeker 30 km langs deze weg te moeten, maakte het niet echt leuker. Goede raad was duur. De vrouw van de eigenaar kwam met een kaart, met daarop een plaatselijk wandelroute, die over rustiger paden ging. Toch was het nog wel 10 km langs de D15 om op die route te komen. Morgen zien we verder, eerst slapen.


Gouda - Pauliat
geschreven op 22 mei 2011

Zaterdag 14-17 mei 2011

Eindelijk vertrokken we weer naar Frankrijk. Vroeg opgestaan, alles ingeladen en naar de paarden, die uiteraard helemaal achterin het land stonden te dutten.Toch nog een half uurtje wandelen door het natte gras, voordat ze in de trailer stonden. Om 07.00 uur vertrokken we dan eindelijk. Na 820 kilometer en 12 uur rijden, kwamen we aan in Pauliat. Alles ging goed onderweg totdat we bij een tankstation vlak onder Parijs toch wel veel aandacht kregen van een vliegende brigade van de Douane. De chauffeur stopte naast ons en keek ons nogal doordringend aan. Reed vervolgens een rondje en stopte weer naast de trailer, reed weer een eindje door en liet ons passeren, de tolweg op. Later kwam hij ons weer voorbij en ging voor ons rijden. Ik verwachtte ieder moment een opflikkerend stopbord. Maar nee, ze gingen langzaam op de vluchtstrook rijden en ik reed ze voorbij. Het vrachtautootje achter mij (met ook een Nederlands kenteken) was de lul, die moest volgen. We hebben ze onderweg nog wel een paar keer gezien, maar ze lieten ons verder met rust. De paarden stonden rustig te eten uit de hooinetten. We zijn een paar keer gestopt op een Air, om ze water te geven, maar daar hadden ze blijkbaar geen behoefte aan.


Aangekomen in Pauliat de paarden in de wei los gelaten. Lekker rollen en direct vreten. We waren terecht gekomen bij wel heel vriendelijke landgenoten, die door heel hard werken, een paradijsje hebben geschapen. Een geheel vervallen boerderij hebben zij in drie jaar tijd, omgetoverd in een prachtig en idylisch geheel. Sjoerd en Felicia Groenendaal en hun kinderen Anne en Noah, zijn geheel opgegaan in de plaatselijke Franse gemeenschap. Ze spreken vloeiend Frans, maar thuis toch Nederlands met elkaar.

De paarden hebben een paar daagjes uitgerust om fris te beginnen aan de toch wel lange tocht, die voor hen ligt. Tijdens deze dagen wat zaakjes geregeld. Nieuw beltegoed gekocht voor mijn Franse nummer, boodschappen gedaan en alles uiteraard weer opnieuw ingepakt. Ook nog op bezoek geweest bij Hollanders, Piet en Lydia Mostert, die hier in de buurt op hun bedrijf vleeskoeien fokken en ook paarden hebben. Piet was helemaal weg van Waldo en wil ook zo’n paard. Als ik terug ben, ga ik er eentje zoeken voor hem. Ze wonen prachtig boven op een berg, met een gigantisch uitzicht. Onze auto met trailer mag blijven staan bij Sjoerd en zal later door mijn zoon en collega Jair, verplaatst worden naar het eindpunt van onze reis.

We zijn alweer een paar dagen onderweg, als ik dit schrijf. Onderweg heb ik geen kans gehad, iets op internet te plaatsen. Foto's toevoegen moet later, als ik een vaste verbinding heb met internet. Nu gebruik ik een geleende stick van een Fransman op een camping. De verbinding is echter te traag om foto's te plaatsen. Ik gebruik een Frans pre-paid telefoonnummer 0033 6 45542143. Jullie mogen sms-jes sturen, die ik echter niet zal beantwoorden.

22 May 11 Anne
Yes, nieuwe blogs. Ik lees ze graag en kan niet wachten tot ik en mijn paard klaar zijn voor dergelijke tochten. Ik kijk uit naar de volgende blogs.


22 May 11 Merline
Heerlijk dat jullie op weg zijn !
Ik ga volgen en krijg alvast vakantiegevoel. Wens jullie alle succes onderweg; ga prachtige ervaringen tegemoet.
Bon voyage et bon courage !


30 May 11 Mart
Oké, volgende etappe. Geniet er van, zorg goed voor jezelf en je paard dan komt het verder wel goed, is mijn ervaring. Denk niet te lang vooruit, blijf in het nu, en handel daar naar. Ik ben positief jaloers op je, maar ik ga hopelijk in september weer. Bon courage.


12 Jun 11 R & C.Groenendaal
Moeder en vader van Sjoerd.
Lezen jullie verhaal!!
Een ware belevenis!!
Veel plezier en devotie in Compostella!


Bijna klaar voor vertrek !!! (2011)
geschreven op 7 mei 2011

Lieve mensen..het is bijna weer zover !!

De paardjes verkeren in goede conditie en lopen al een tijdje op de wei. De toch wel strenge winter dit jaar, hebben ze goed doorstaan. Vorig weekend hebben wij en de paarden doorgebracht op www.leersumseveld.nl met 10 meiden van stal. Beregezellig en lekker door de bossen op de Utrechtse Heuvelrug gereden.

Zaterdag 14 mei 2011, reizen we s'morgens vroeg af naar Frankrijk. We hebben er weer helemaal zin an! We zijn welkom bij Felicia en Sjoerd Groenendaal, de Nederlandse eigenaars van een Frans vakantieparadijsje in een prachtige omgeving onder Bourges.

( www.pauliat.com ) We mogen daar onze trailer laten staan, gedurende de reis. Maandagmorgen starten we dan echt. We gaan de Grande Randonnee 654-2 volgen, die loopt vanaf Vezelay naar Montreal-du-Gers. Vanaf Pauliat zullen we echter een paar dagen moeten trekken zonder routebeschrijving om in de buurt van La Souterraine, de GR 654 weer op te pikken. Uit ervaring weet ik nu, dat deze onbewijzerde routes, vaak grote verrassingen in petto hebben. We gaan het beleven!

Gedurende deze laatste week nog van alles regelen. Tuigages controleren en invetten, proviand inslaan, auto laten repareren, want gisteren ging het ABS kapot (zal je net zien..maar ja, beter nu, dan onderweg) en alle hoeven geef ik een laatste bekapbeurt. Ik heb nieuwe, nu waterdichte, Meindl's gekocht die al lekker ingelopen zijn.

In het vorige bericht gaf ik aan, dit jaar met vroegpensioen te kunnen gaan. Ik heb echter besloten om nog een jaartje te blijven werken. Deze reis kan daarom niet langer duren dan 6 weken vakantie. Het doel is dit jaar om de Pyreneeen te halen en volgend jaar dan maar het Spaanse gedeelte af te leggen naar Santiago. Jullie gaan spoedig weer iets van ons horen.
HG.A3


7 mei 11 Els Verlaan
Hoi Adri,
Leuk dat ik op deze manier hoor dat je binnenkort gaat vertrekken....ik ga je zeker volgen!! Hartstikke leuk....heel veel succes en plezier!!
groet Els


10 mei 11 Mart van de Leur
Veel succes en veel reisgenot onderweg. Ik ontvang je berichten wel weer.
Ben zelf ook onderweg met mijn draver. Ik doe dit nog in etappes en ben gevorderd tot Vendeuvre Sur Barse. ( Een dag voor Bar s Seine) zie www.onderweg.hallothuis.nl.
Bon courage!. Mart


10 mei 11 Adri
Hoi Mart,
Ik heb je blog gelezen en ook jij maakt leuke dingen mee. Wanneer vertrek je weer?
HG.A3


12 mei 11 Dewi
Heel erg veel plezier en ik hoop dat alle omstandigheden goed zijn voor jullie xxx


18 mei 11 Sjoerd Groenendaal
Voor allen die Adri en Waldo, Anne en Choco volgen. Ze zijn vanochtend vertrokken vanuit Le Petit Pauliat ons plekje in midden-Frankrijk. Ik heb een stukje met foto's op ons weblog geplaatst,http://pauliat.blogspot.com/2011/05/pelgrims.html
Adri en Anne heel veel succes!! We blijven jullie volgen.


------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Terugblik en nieuwe plannen maken.
geschreven op 20 oktober 2010

Beste lezers,
Het is alweer bijna 4 maanden geleden, dat we door de Franse heuvels trokken. Ik denk nog dagelijks aan de lange dagtochten die we maakten door ons land, Belgie en Frankrijk. Vooral de fijne herinneringen aan al die lieve, hulpvaardige en belangstellende mensen, die we onderweg hebben ontmoet, blijven zo levend en maken me nu, soms nog vrolijk.
Onbekende mensen die zomaar je leven in wandelen en je vervolgens, geheel belangeloos, helpen en verzorgen om daarna weer te verdwijnen achter de horizon van een nieuwe morgen. Elke dag weer verder, elke dag weer nieuwe ontmoetingen, nieuwe indrukken en ervaringen..soms een beetje pech en tegenslag...maar grotendeels genieten met een grote G. Het maken van zulke trektochten werkt verslavend, heb ik gemerkt.

De innerlijke drang om elke dag weer door te gaan, nieuwsgierig naar wat er achter de horizon valt te beleven, mis ik het meest als ik in de nabijheid van Waldo ben. Soms staat hij minuten lang in de verte, over de weilanden te turen, precies zoals hij vaak deed, tijdens onze reizen. Dan stopte hij plotseling, hals erop en adem in, zacht snurkend, met de oortjes naar voren, loerend naar mogelijk gevaar. Daarna ontspande hij met een diepe zucht, om mij vervolgens, een natte knuf in mijn nek te geven.. alsof hij wilde zeggen..Ik heb effe voor je gekeken...ga maar weer door ouwe, het is veilig, niks aan het handje !

Wonderbaarlijk hoe veel je van zo'n paard kan gaan houden, terwijl ik er in mijn leven al zovelen heb gehad, verkocht, beleerd, gefokt en bereden. Nooit eerder had ik zo'n emotionele band met een paard, als met Waldo.

Tijdens eentonige stukken van de route, over lange stille polderwegen, door natte bossen of liggend in mijn tentje, dwalen je gedachten vaak ver weg.. naar huis, je kinderen, je werk en ja..ook naar de wat dieper gelegen gevoelens en soms naar trieste ervaringen tijdens het voorbije leven..je denkt na over de keuzes die je ooit hebt gemaakt, over de beslissingen die je toen hebt genomen en naar mensen die je ontzettend mist omdat ze dood zijn. Er is geen betere manier om alles op een rijtje te zetten, alles definitief een goed plekje te geven en de accu weer helemaal op te laden, dan door een trektocht of een pelgrimstocht te maken, heb ik ervaren.

Ook liep ik hele stukken met de walkman op, lekker ontspannen te luisteren naar mijn favorieten, Chris Rea, Leonard Cohen, James Blunt, Queen, Gare du Nord of lekker weg te dromen op ontspannende Chill Out Music, terwijl ik genoot van de natuur , Waldo en mijn probleemloze voeten.

Het langdurig samen zijn met je paard, voegt een nieuwe dimensie toe aan je leven.
De afgelopen reis samen met Anne, was toch weer anders dan de reis daarvoor. Het was best gezellig om de leuke dingen samen te delen, maar gaf soms ook wel eens ergenis. Het constant rekening houden met- en het zorgen voor een ander, past niet in mijn beleving van een pelgrimstocht maken. Die behoor je alleen te maken, compleet met de daarbij horende gevoelens van heimwee, wanhoop en pijn, maar ook die van doorzetten, geluk en dankbaarheid. Aan de andere kant begrijp ik Anne ook wel weer. Ze wil gewoon lekker bij mij zijn !

Na thuiskomst heb ik alle mensen in Frankrijk, waar wij gratis hebben mogen logeren tijdens de reis, een 2 kilo wegend, extra belegen Gouds kaasje gestuurd, dat gezien hun reacties toch wel erg werd gewaardeerd.

Tot zover de terugblik en dan nu de nieuwe plannen.

Volgend jaar wil ik weer starten op de plek waar ik ben geeindigd dit jaar. Eerst een goed plekje zoeken, waar auto en trailer veilig kunnen blijven staan. Ik denk rond begin juni te vertrekken. Kans is groot dat Anne weer een stukje mee wil op Choco. Ik moet binnenkort besluiten of ik in April met definitief vroegpensioen ga of dat ik nog gedeeltelijk blijf werken.
Best wel raar om daar aan te moeten denken. Met pensioen gaan is voor ouwe mensen en ik voel me nog helemaal niet oud !! Ik wil nog zo veel dingen beleven en daar hoort ouderdom helemaal niet bij.

Dan blijft nog de vraag, wat schrijf je op een reislog, als je niet reist ?
Sinds een paar dagen hebben de ontwikkelaars van heelverweg.nl, statistieken toegevoegd aan het blog, die alleen te zien zijn door de beheerder, in dit geval ik dus. Tot mijn verbazing zie ik, dat tijdens die drie dagen dit weblog 145 maal is bezocht en gelezen. Dat moeten dus duizenden bezoeken zijn geweest sinds het begin van de reis tot nu toe.
Wel leuk !! Het meest gelezen is het bericht over de hoeven van Waldo. Kennelijk zoeken mensen naar een bevestiging, dat paarden gewoon zonder hoefijzers en krachtvoer, lange afstanden kunnen afleggen, wat volgens hun hoefsmid en voerhandelaar, echt niet kan !

Hartelijke Groet !!


22 okt. 10 Mandy
Hoi adri!
Leuk om weer iets van je te lezen!
Wij gaan morgen verhuizen naar bodegraven en yari volgende week naar nieuwerbrug
Hij loopt nu 10maanden zonder ijzers en dat bevalt prima
Ik draaf alleen niet meer zoveel op het harde en hij staat nog niet voor de kar,alleen in de bossen
Maar dat gaan we volgend jaar weer proberen
Ik moet alleen weer iemand zien te vinden die zijn hoeven voor mij kan bijhouden
Liefs en groetjes aan anne
Mandy


28 okt. 10 Helma
Hé respect, echt heel veel.
Leuk om te lezen en wat goed van de paardjes.
Wij hebben dit jaar de veluwe trail gedaan maar in verhouding wat jullie hebben gedaan stelt het natuurlijk niks voor.
Heb nog niet alles gelezen maar daar ga ik echt even voor ztten hahha
heb de eerst 4 dagen wel gelezen.
Wat is jullie volgende doel/reis?
Groetjes Helma van tinker James


22 mrt. 11 Marianne
Hallo Adri, nog bedankt voor je reactie, altijd weer leuk om te lezen.
Heb jij alweer plannen voor je volgende stukje?
groetjes, Marianne


24 apr. 11 Francis
Ik wacht met smart op de volgende verslagen. Hoop ooit iets vergelijkbaars te kunnen gaan doen en leer veel van wat jij schrijft. Tot die tijd doe ik het met je mooie foto's van onderweg.


Varzy - Home Sweet Home
geschreven op 13 juni 2010

Woensdag 9 juni 2010.

Het bewaarde halve flesje wijn en het export biertje hadden hun werk goed gedaan. Ik had geslapen als een os. Was om 07.00 uur wakker. Het was droog geworden. Vlug koffie gezet geen brood vandaag en de natte spullen ingepakt. Schoenen weer aan. Tentje opgerold en alles naar de weg gesleept. Toch maar het zeiltje erover totdat we werden opgehaald. Het was net of Waldo alles begreep. Hij stond met zijn hals over het hekje naar me te kijken met een blik van...pffft...gelukkig !!! Om 08.30 uur hoorde ik het oude veewagentje aan komen tuffen. Colas vond me al vlug. Alles ingeladen, Waldo erin..en gaan met de banaan.

Ook weer een beleving apart zoals Colas over de toch nog wel steil afdalende kronkelweggetjes stuurde. De ruitenwissers deden het niet en het regende alweer flink. Na drie kwartier stonden we bij onze trailer. In een wip alles overgeladen, afscheid genomen en op weg naar Nederland. De kachel op heet, zodat mijn broek kon drogen. Droge sokken en andere schoenen aan, die in de auto stonden. Veel onweer onderweg bij Parijs. Lange files rond Brussel en Antwerpen. Om 20.00 uur was ik op stal. Choco keek verbaasd naar het hek. Zijn oude makker was weer terug. Gebroerdelijk gingen ze kop aan kop grazen. Mij bekroop het voldane gevoel van tevredenheid. Op de deur van de zadelkast was een mooi briefje geprikt door mijn dochter. " Welkom thuis Lieve Paps en Waldo " Ja..het is een mooie reis geweest, veel beleeft, ook afzien..veel hartelijkheid en gastvrijheid mogen ervaren, maar toch ook weer fijn om terug te zijn.Thuis aangekomen lekker biefstukje, een glas wijn en een uur onder de warme douche, daarna het lekkere bedje in. Heb de nacht en de hele volgende dag geslapen, zo intens moe was ik blijkbaar. Alle natte spullen zijn ondertussen weer droog. De zon schijnt.. de wonden zijn gelikt en zullen wel weer genezen.


13 jun. 10 Martin
Jammer. Geef Waldo een knuf.


14 jun. 10 Mart
Wat een teleurstelling. Goed dat je alleen aan jezelf, Walde en je dierbaren hebt gedacht. Je bent inderdaad niemand verantwoording verschuldigd en wanner een ongeluk in het verschiet ligt moet je wel ophouden denk ik. Ik zou meer met je hierover willen praten. mvdleur@dds.nl


16 jun. 10  Ronald en Angela
lieve A3 en waldo,
Welkom thuis!!
We lezen met plezier jullie belevenissen en als het plezier erin jullie ontgaat,moet je snel huiswaarts keren.......
Lekker bijkomen en volgend jaar weer een mooie route voor de boeg!
Zal je verhalen wel missen,hoor--wekelijks bijlezen,hahahaha.
Lieve groetjes uit Brabant!


La Maison Dieu - Varzy
geschreven op 13 juni 2010

Dinsdag 8 juni 2010

Vanmorgen heel vroeg wakker. 05.00 uur. Ik draaide me om in de slaapzak en voelde dat ik op het beton lag. Vannacht van het slaapmatje afgeschoven zeker. Ik rilde zo nu en dan nog. Brrr..wat was het koud en vochtig. Mijn lichaam voelde helemaal stijf. De oude spiertjes waren dit niet meer gewend. Ik zat noch wat na te denken, gewikkeld in de slaapzak. Ik had geen zin om weer aan de slag te gaan, al wist ik dat het toch moest. Ik pakte de routebeschrijving voor vandaag er maar eens bij, om te kijken wat er afgelegd moest worden. Dorpje uit en nog 25 km naar Varzy. Weer een lang bostraject..gadver. Tevens zag ik tot mijn ergenis dat Maison Dieu maar 8,5 km lopen was vanaf Vezelay via de pelgrimsroute. Als ik gisteren nog 100 meter had doorgelopen, toen ik besloot om te keren, had ik dit plaatsje zien liggen vanaf de berg. Met het teruglopen, omlopen en het wegtraject had ik zeker 35 km afgelegd. Grrrrr !!! Om moedeloos van te worden. Toen ik op stond was ik helemaal krom en het duurde wel even voordat ik weer rechtop kon lopen. Met moeite me weer aangekleed. Broek was nog helemaal nat en de Meindl's waren verzadigd van het water. Mijn voeten waren op een paar plaatsen, wat ontveld. Het moet maar. Ik zag Waldo wat treurig staan turen in de verte. Aan het hoge gras kon ik zien, dat hij niet veel gelopen had in het weitje. Ook de emmer water was onaangeroerd. Ik liep naar hem toe met de halve mineralenliksteen, om hem deze aan te bieden. Paarden die hard werken hebben extra zout en mineralen nodig. Hij likte er wel een kwartier aan. Kennelijk had hij er behoefte aan. Ik at het stokbroodje op, zette koffie en pakte alles maar weer in. Het begon weer zacht te miezeren en de lucht trok weer dicht. Het leek op een herhaling van gisteren. Ik bond Waldo aan een boom, naast de lavoir en zadelde hem maar weer op. Eerst met het zweetmes het meeste vocht uit zijn vacht gehaald, voordat het zadel erop ging. Vervolgens de paaltjes weggehaald en het afzetlint opgerold en in de lavoir gelegd evenals het dinerafval. Had ik afgesproken. Op pad maar weer. Dorpje uit, geen mens te zien. We sjokten wat moeizaam door de berm. Het weer bleef somber en het bos kwam steeds dichterbij. Ik vond het goede bospad en schrok me dood. Een steil, glibberig pad, diepe sporen van tractoren en bezaaid met keien.

(Bospaden hier zijn eigenlijk geen paden. Niemand wandeld hier in het bos voor zijn plezier. De paden die er zijn, zijn gemaakt door tractoren, waarmee de bewoners van de dorpjes brandhout uit het bos halen voor de winter. Geheel niet onderhouden. Soms zijn de diepe bandensporen kunstmatig opgevuld met bergkeien. Beslist niet voor de wandelaars, maar om te voorkomen dat de tractoren wegzakken.)

We modderden door. Het bleven zware, natte en glibberige paden. We passeerden nog wat saaie, zeer stille dorpjes totdat we Varzy zagen liggen. Zowel Waldo als ik waren kapot. Onderweg nog wat onweersbuien gehad met de daarbij behorende waterhozen. De lol was er af. Genieten was lijden geworden. Het was nu dinsdag en vrijdag zou het weer pas gaan verbeteren.
Met Varzy in het zicht, liepen we langs een bergweitje, waarvan het hek(palen met prikkeldraad) open stond. Ik was het zat, mijn voeten deden pijn en ik voelde me koortsig. Schijt..ik ga dit weitje kraken!! Waldo afgezadeld en in de wei gedaan. Tentje opgezet in het natte gras. Noodrantsoen nasi in de week gezet en gekookt. Beetje plakkerig..maar het smaakte wel. Natte schoenen kreeg ik met moeite uit..dat luchtte wel op. Het was 19.00 uur. In de wei stond een badkuip als drinkbak, die overliep door het regenwater. Waldo liep haastig te grazen.
Ik was er klaar mee. We gingen stoppen. Volgend jaar maar weer verder. Ik doe dit voor mijn lol en ik hoef niemand verantwoording af te leggen over mijn besluit nu te gaan stoppen. Ik heb geen sponsors, ik dien geen goede doelen, ik heb geen medewerkers die ik er mee teleurstel en ik heb ook niets met afgesloten weddenschappen. Ik heb alleen mezelf en de verantwoording voor Waldo. Het is mijn taak om hem weer gezond thuis te krijgen. Hij heeft niet om deze tocht gevraagd. Tot op heden is hij heel en gezond gebleven, net zoals ikzelf en dat wil ik zo houden. Ik belde Colas en vroeg hem mij morgenochtend op te halen. Hij vertelde mij, dat hij steeds aan ons gedacht had en dat ik een verstandig besluit had genomen, om nu te stoppen. Hij zou ons de volgende morgen op komen halen met zijn camion. Voldaan ging ik slapen. De gedachte, dat ik morgen weer lekker in mijn warme waterbedje zou liggen, gaf me nu al een goed gevoel. Ik belde naar huis om even alles van me af te praten. Anne vond het jammer voor me, maar begreep het wel. Ze kent me best goed genoeg om te weten, dat ik niet zomaar opgeef. " Volgend jaar gaan we lekker verder joh..."
Tuurlijk lieverd...volgend jaar weer verder..wat maken die tien dagen eigenlijk ook uit.


6 jun. 10 Arabesk
Trektochten zijn gewoon heel zwaar, dat weet je alleen als je het eens gedaan hebt. Ik kan me heel goed voorstellen dat je stopte, vind dat je nog heel ver gekomen bent hoor!


Foissy - Vezelay - La Maison Dieu
geschreven op 12 juni 2010

Maandag 7 juni 2010

Om 06.00 uur opgestaan. Vlug de kamer opgeruimd en de vaat nog even gedaan. Je hoort alles schoon achter te laten, vind ik. Alle bepakking droog gelegd onder het afdak, waar ik moest opzadelen. Waldo uit de wei gehaald. Natuurlijk stond hij op het uiterste puntje van de bergwei. Halster om en gedwee liep hij achter mij aan. De andere paarden sjokten braaf mee, over de beek naar het hek aan de weg. Ze hinnikten zacht, zoals merries dat zo leuk kunnen doen. Waldo gaf ze echt een knuffel bij het hek, alsof hij afscheid nam. Onderweg naar de gite gaf hij nog twee luide hinniks, die van verre werden beantwoord. Tja..wel een beetje zielig, maar het kan niet anders. Eerst de gebrokkelde hoeven bijgeraspt en dan de voor-hoefschoenen aan. Nauwkeurig opgezadeld en bepakt. Het regende pijpenstelen. Dus de regenhoes moest over het zadel en bepakking. Niet echt leuk om te beginnen. De lucht was asgrauw, zonder ergens een gaatje voor de zon. Afscheid genomen van Colas en we vertrokken naar Vezelay. Zo'n 6 km om bij het beginpunt te komen van de route. Aldaar begon het al gelijk met steile asfaltweggetjes. Het regende nog steeds. Het had de hele afgelopen nacht geregend. Grote plassen op de wegen en kleine beekjes naast het asfalt bergaf. Na een km of twee, doken we het bos in, maar we bleven stijgen.Toen ik achterom keek zag ik de Basiliek in de verte voor het laatst. Adieu Maria !! De wegwijzers waren slecht te zien op de bomen. Licht-gele bordjes voorzien van een Jacobsschelp, die door alg groen geworden waren. Voor je het wist liep je ze voorbij. Verdikkie ..maak die dingen oranje of zo..

De paden waren erbarmelijk. Diepe sporen van tractoren, die vol stonden met water. Gras kwam tot aan je middel en de takken van bomen en struiken hingen over het pad totaan de grond. Ik droeg een ruiter-regenjas tot half over de kuiten. In Nederland had ik een nieuwe hoed gekocht en daar was ik nu heel erg blij mee. Waterdicht en toch luchtig. Na een uur of twee zwoegen, glibberen en glijen over de natte vette modder kwamen we aan bij een pijl die richting een graspad wees, dat overgroeid was met braamstruiken. Verse groene takken met joekels van doornen. Dat kan niet goed zijn dacht ik. Uit mijn binnenzak, haalde ik de routegids en.. niet te geloven..het stond er echt. Bij pijl rechtsaf over pad, dat overgroeid is met braamstruiken..kijk uit ! Jeetje, sporen die mensen wel? Je stuurt toch geen pelgrims, met veelal korte broek een bramenpad in ? Ja toedele doki..ik zoek wel een ander pad. Ik dacht een pad gevonden te hebben, wat aardig paralel liep. Gelukkig...niet dus, het pad hield zomaar ergens op. Grrr dan maar weer terug en toch maar het bramenpad in. Au..au..verdomme, dit was niet leuk meer. Waldo stampte overal doorheen. Ik kon er echt niet op. Ik zou onthoofd worden door de vele lage takken. Zo nu en dan kregen we een lading water over ons heen, als een boom ging lozen. Gadver..de paden bleven klimmen en door de begroeing zag je niet waar je liep. Veel struikelen als gevolg. Niemand te zien in het duistere natte bos. Onderweg bordjes met verwijzingen naar resten van Romeinse nederzettingen..ff geen trek in. Ik keek op een gegeven moment naar mijn schoenen, die al begonnen vol te lopen...zag ik het nou goed..er kwam schuim uit !! Zeepsop!! Sokken zeker niet goed uitgespoeld na een wasbeurt. Toch nog even lachen tijdens deze ellende. We kwamen op een open plek, waar houthakkers wat stammen hadden opgestapeld. Het leek wat droger te zijn geworden. Waldo kon eten daar, maar hij stond wat zielig voor zich uit te staren, druipend van het water. Ik waagde een foto te nemen, maar stopte direct weer, want het begon weer te hozen. Kleipaden bezaaid met grote keien, kregen we nu. Spekglad en stijgend. Met de moed der wanhoop begonnen we eraan. 3 meter omhoog..en 1 meter terug glijend. Waldo ook regelmatig in spagaat en viel tweemaal op zijn knieen. Dit kon zo niet langer..straks breekt tie nog een been of zo. We gaan terug..deze route is niets voor paarden en zeker niet met dit weer. Beetje somber gleden we weer terug, plonzend door de diepe sporen. Op de kaart zag ik een paadje lopen naar een D-weg. Was wel nog 5 km lopen, bergaf. Dat ging beter. Eenmaal op die weg aangekomen, zag ik in de verte weer de basiliek..grommm.

Over de asfaltweg, via kleine dorpjes, tegen de avond aangekomen nabij een dorpje met de ludieke naam La Maison Dieu (het huis van God) Daar moeten dus ook engelen zijn, lijkt mij. Auto´s scheurden mij voorbij in een wolk van water. Het bleef maar regenen. Waldo at nu in de bermen. Plots kwam ons een Landrover tegemoet, die naast ons stopte. De jonge man begon Waldo te bewonderen. Ik zag een rijzadel naast hem op de voorstoel liggen. Ik vroeg hem of hij een plaatsje voor ons wist voor de nacht. Hij dacht diep na en verwees me naar de burgemeester. Dat is geen nieuws, had ik zelf ook al bedacht. Hij zou wel even gaan vragen voor mij en hij scheurde weg. Half uur later was hij er weer. Alles geregeld zei hij. Ik kon slapen in lavoir en Waldo in de wei ernaast. Toch weer een engel! Ik wist bij god niet wat lavoir betekende. Nou daar kwam ik na 3 km achter. Lavoir is een overdekt washok, uit de tijd dat mensen nog geen stromend water hadden in huis. Daar deden ze de was en gingen er zelf na de arbeid lekker in poedelen. Een soort overdekte beek met een stenen bak waarin het water van de beek wordt opgevangen en er langzaam doorheen stroomt.Stenen bankjes aan weerszijden.

Waldo afgezadeld en alles droog gelegd onder het dak. De jongen kwam met lint en plastic prikpaaltjes om een wei af te zetten. Hij belde een vriend die samen met zijn vriendin kwam, omdat die engels sprak. Ze beloofden me over een uurtje een maaltijd te komen brengen, of ik trek had...ja natuurlijk lievelingen van me..ik barst van de honger. Weer zo´n wondertje..wildvreemde mensen die een oude natte pelgrim zomaar eten komen brengen..het stikt hier van de engelen. Na een uur kwamen ze echt.

Een soort macroni met hete worstjes, twee tomaten, een sinaasappel, een fles wijn, een stokbrood, een flesje Heineken export, een fles mineraalwater en een doos met koekjes. Potje zout en peper en een brief met alle goede wensen in het engels. Wat een schatten !!! Ze lieten me weer alleen. Alles bijna opgegeten. Natte zooi uit gedaan, bedje gespreidt op het beton. Slapen maar, want ik was doodmoe. Ik lag nog even na te denken, rillend van het vocht. Moet ik hier wel mee door gaan zo want het blijft heel de week nog regenen vertelden mijn redders zojuist.. Moet gezond verstand niet winnen van de passie?. Ach we zien morgen verder. Waldo stond doodmoe uit te rusten. Hij at niet. Zou hij straks wel gaan doen..de natte nacht is nog lang zat.

http://picasaweb.google.com/adri.en.waldo/LaMaisonDieu#

Gouda - Foissy
geschreven op 6 juni 2010

Zondag 6 juni 2010
Vreemd om weer thuis te zijn. Vanmorgen vroeg opgestaan om weer af te reizen naar Foissy, alwaar Waldo lekker aan het bijkomen is tussen de kudde merries. Een lange autorit voor de boeg. Anne en zoon een vlugge kus gegeven, terwijl ze nog sliepen. Ik heb ze maar niet wakker gemaakt. De rit ging voorspoedig en omstreeks 16.00 uur zat ik lekker in het zonnetje bij de herberg. Gelijk maar naar Waldo en zijn vriendinnen. Ze stonden lekker in de schaduw tussen de bomen. Het was goed zo.. alleen jammer voor hem dat hij morgen weer op pad moet met mij. s'Avonds een pizza gegeten in het cafe en vroeg naar bed. In het cafe vertelden ze me, dat er zwaar weer op komst was. Heel veel regen werd er verwacht met uiteraard onweer. Niks aan te doen...we gaan het wel beleven !!


De hoeven van Waldo (voor de paardenliefhebbers)
geschreven op 6 juni 2010

Zoals misschien bekend, loopt Waldo al 5 jaar zonder hoefijzers. Na een jaar van gewenning loopt hij zonder problemen, over iedere ondergrond. Via de site www.hoefnatuurlijk.nl ben ik hiermee begonnen en tot op heden naar volle tevredenheid. Wat beweerd wordt op de site blijkt in de praktijk in grote lijnen wel te kloppen. Paarden, in ieder geval die van mij, kunnen normaal functioneren op blote voeten, mits je de hoeven op een bepaalde manier bekapt, of beter gezegd, bijna niet bekapt. Enigszins de ontbrekende natuurlijke slijtage wat nabootsen is al voldoende. Niets van de straal en zool afsnijden, alleen de hoefwand iets korter houden dan het niveau van de zool en de steunsels gelijk houden met de zool. De straal wordt breed en dragend evenals de buitenste rand van de dik geworden zool. Paarden horen niet op de hoefwand te lopen, maar op de straal en zool. Traditionele hoefsmeden kappen de zool taps weg, waardoor die flinterdun wordt. De straal wordt weggesneden, waardoor een klein driehoekje, niet dragende straal zonder functie overblijft.

Toen de paarden vroeger wel meer dan 12 uur voor de kar stonden, waren ijzers echt wel nodig. De slijtage van de hoeven, was dermate hoog, dat het gewoon niet kon zonder ijzers.

Die tijd ligt ver achter ons. Onze paarden worden hooguit 2 uur per dag gebruikt en toch blijven we er ijzers onder slaan, terwijl dat echt niet meer nodig is.
Gedurende afgelopen maand heeft Waldo zo'n 600 kilometer afgelegd over wisselende ondergronden. Granietsplit, asfalt, rotsen, keien, alles kwamen we tegen. Voor droeg hij hoefschoenen, maar achter niets. Misschien wel leuk om eens te kijken hoe de hoeven er na die afstand uitzien. Bekijk de foto's. Duidelijk is te zien dat de grote brede straal, dragend is, evenals de donkere rand op de zool.

Waldo begon in een rijke conditie aan deze tocht. Dit was opzet. Ik wist uit ervaring dat Waldo gedurende zo'n lange tocht, sterk zou afvallen. Hele dagen bewegen kostte energie, waarbij zijn vetreserves werden aangesproken en verbrand. Hij krijgt al jaren geen krachtvoer en heeft een darmflora opgebouwd, die allerlei ruwvoeders grondig kan verteren en benutten. Tijdens het lopen, nam hij nog wel eens stiekem een paar happen van de nog onrijpe tarwe-aren langs het pad, die hij overigens heerlijk vond. Voor de rest leefde hij op gras en soms hooi en stro. Hij is nu mooi op gewicht. (zie foto)
http://picasaweb.google.nl/adri.en.waldo/HoevenEnOndergrond#


Foissy - Gouda
geschreven op 5 juni 2010

vrijdag 4 en zaterdag 5 juni 2010

Na de crash hebben we dagje uitgerust in de herberg. Lekker wat lopen rommelen, de was gedaan etc. De volgende dag zijn we met een taxi teruggegaan naar de plek des onheils, om alles nog eens rustig te bekijken. We zagen de zwarte boosdoener staan, nu op het balkon. Hij keek een beetje schuldig naar ons.
http://picasaweb.google.nl/adri.en.waldo/DagjeToeristUithangen#

Daarna zijn we terug naar de Basiliek gegaan in Vezelay. Het was er rustig en we hebben de beloofde kaarsjes aangestoken voor kinderen, vrienden en bekenden. Alles eens goed kunnen bekijken en een stukje in het gastenboek van de kerk geschreven. Best wel imponerend allemaal. Elke steen van de basiliek moet naar boven zijn gesjouwd.
http://picasaweb.google.nl/adri.en.waldo/Basiliek#

We werden door verschillende winkeliers aangesproken, die ons herkenden van toen we op dinsdag met Waldo naar boven waren geklauterd. Daarna hebben we inkopen gedaan voor de volgende dag, want we moeten zelf koken. Met de taxi weer naar Foissy. Waldo liep wat onrustig in de wei heen en weer, omdat hij aan de overkant van de berg wat paarden zag lopen. Ik heb de eigenaar opgezocht en gevraagd of er een paarden bij Waldo in de wei mochten, omdat hij dan wat rustiger zou worden. Dat mocht, ze zijn daar niet zo moeilijk. Waldo kreeg dus gezelschap van 2 bevallige dames. Gedrieen gingen ze grazen en de rust was weergekeerd.

Door privé omstandigheden kon onze dochter ons niet komen halen op vrijdag, dus moest ikzelf iets verzinnen om Anne en Choco thuis te krijgen. De zoon van de eigenaresse van de herberg wilde ons wel tegen betaling uiteraard, naar mijn trailer brengen in Saint Rémy. Het duurde de hele morgen om de eigenaar van de fabriek aan de telefoon te krijgen. Eindelijk lukte het. Meneer was op vakantie in Corsica. Hij zou een personeelslid opdracht geven op ons te wachten die dag. We konden eindelijk vertrekken.Toch nog wel een autorit van 3 uur. Leuk om alle plaatsnamen op de borden langs de autoweg te zien, van de dorpjes en steden, die we hadden doorkruist.

Gekomen bij de pop-cornfabriek, stond mijn auto met trailer al klaar en konden Anne en ik, direct afreizen naar het adres waar Choco stond. We werden uitbundig onthaald door Carole. Na een drankje Choco geladen. Weer wilde ze niets hebben voor de logeerpartij. Wat een lieve mensen toch allemaal.
http://picasaweb.google.nl/adri.en.waldo/TrailerEnChocolateOphalen#

Rond 17.30 uur vertrokken naar Nederland. Toch wel een lange rit van 700 km. s'Nachts om 01.30 uur kwamen we aan op stal. Choco huppelde de duistere wei in, op zoek naar zijn oude vrienden. Zijn drukplek is gelukkig al aardig geslonken, alles gaat goedkomen met hem. Lekker uitgeslapen en de volgende ochtend wat boodschapjes gedaan want zondagochtend vertrek ik weer naar Foissy, om vervolgens maandagochtend mijn reis te vervolgen. Wel een beetje raar gevoel, dat Waldo zo ver weg in de wei loopt. Straks naar bed en vroeg weer op pad. Jullie horen weer van me als ik de gelegenheid krijg.
http://picasaweb.google.nl/adri.en.waldo/Dinsdag2Juni#


6 jun. 10 Martin
Geen leuke aanvaring en ervaring. Pas op! Alle Fransen hebben een hond. Nogmaals de vraag, Adri. Hoe doe je dat met water, 80 liter per dag en bics, het broodnodige krachtvoer.
Trouwens de groeten van Gretus. We hebben een weddenschap. Laat me niet verliezen. Sterkte.


7 jun. 10 Adri
Beste Martin,
Ik vraag onderweg naar water voor Waldo en ons zelf. Geen probleem. Krachtvoer heeft mijn paard niet nodig, hij eet gewoon wat een paard hoort te eten. Gras en hooi. 80 liter ? Het is geen nijlpaard.


Toch wel even schrikken….
geschreven op 3 juni 2010

1 juni 2010.

We liepen rechts van de weg, langs de hekken van de huizen. Deze zijn allemaal gesloten. Bijna ieder huis heeft waakhonden, die al blaffend tegen de hekken opspringen. In Saint Pére dus ook. We liepen vlak bij de zeer mooie, historische kerk, door een tamelijk smalle straat, zonder trottoirs, met nogal wat autoverkeer. We passeerden een woning met een hek. Ik liep links naast Waldo met het halstertouw losjes in de hand. Anne zat ontspannen in het zadel en bewonderde de zeer oude kerk, toen plotseling uit het niets een NIET blaffende herdershond, hoog tegen het traliewerk opsprong. Kennelijk schrok Waldo zich rot en sprong wel een meter naar links. Hij botste hierbij tegen mij aan en werd ik weggeslingerd tegen een achteropkomende, passerende Audi. Ik werd geplet tussen de auto en Waldo en kwam te vallen. In een reflex greep ik het touw vaster, maar besefte niet wat er gebeurde. Waldo sprong met zijn voorbenen op de kofferbak van de nog rijdende auto en kwam daarachter weer op de grond. Ik hing nog aan het touw in een poging hem bij me te houden. Waldo ging er vandoor en sleurde mij nog enkele meters mee over het wegdek.

Wat er verder precies gebeurde zag ik niet goed. Wat ik wel nog zag, dat hij met een paar rare bokkensprongen met Anne erop uit mijn gezichtsveld weg galoppeerde. Ik zag Anne van achter naar links zakken en op de weg vallen. Waldo maakte nog een paar bokken en stond stil. Uit het niets kwamen er allemaal mensen aanhollen, die zich over Anne ontfermden. Ik klauterde overeind en dacht even in een nare droom belandt te zijn..wat gebeurd hier? Ik strompelde naar Anne toe, die een beetje versuft op de grond lag.

Toevallig woonde een huis verder een ambulance-broeder, die zich over haar ontfermde. Ze was gewoon bij en zag alles dubbel, zei ze. Waldo werd gevangen door een bewoner. Ik moest mijn aandacht verdelen tussen Anne en Waldo, waar het zadel en bepakking naast hing. Ik wisselde wat woorden met Anne en ik begreep van haar, dat alles wel meeviel. Ze had nog overal gevoel en kon alles nog goed bewegen. Toen ik dat hoorde kon ik mijn aandacht geven aan Waldo, die tamelijk rustig was. Ik koppelde alle bagage af en zadelde hem af. De man hield hem goed vast. Iemand belde een pensionstal in de buurt, die Waldo en de bagage kwam ophalen met een veewagen. Ambulance hoorde ik al in de verte. Anne ging op een schepbrancard met een nekband. Allemaal wel angstig om te zien, maar ik voelde en wist, dat alles goed was met haar. Ik had haar zien vallen en dat ging niet echt hard. De veewagen was er al gauw en ik zette zelf Waldo in de wagen. Ik sprak de eigenaar van de toch wel zwaar gedeukte Audi aan om de schade te regelen, maar hij wilde van niets weten. Ik begreep van zijn vrouw, dat hij zich schuldig voelde omdat hij te dicht langs het paard was gereden. Ik kreeg de indruk dat ze dacht dat hij het paard had aangereden en wisten ze niets af van die ellendige hond. Nou ja, dan niet.

Vervolgens vlug de ambulance in op weg naar het ziekenhuis in Avallon. De broeder dacht ook wel dat alles goed was, maar toch even laten na kijken. Op de Eerste Hulp, direct foto’s van de rug en nek. Alles bleek nog in tact, op wat kneuzingen en schaafwonden na. Pak van ons hart. Mijn schaafwonden aan knie en handen werden ook verzorgd en we mochten weer weg. Met een taxi naar het adres waar Waldo stond. Hij stond wat zielig te kijken in zijn box. Ik mocht hem in de wei zetten. In een naburige herberg hebben wij de nacht doorgebracht. We hadden er wel een beetje de pest in, maar waren ook wel weer heel dankbaar dat we het met zijn drieen heelhuids hadden overleefd. Het had allemaal veel erger kunnen aflopen.

We blijven er nu tot Vrijdag. Waldo mag blijven en Anne wordt dan opgehaald door onze dochter, die dan gelijk Choco gaat oppikken. Beetje lullig einde van zo’n mooie reis..maar het is niet anders. Ik ga zaterdag dan toch maar alleen verder..met Anne is alles goed..met Waldo is alles goed.. Dan gaat het met mij ook goed..!!
http://picasaweb.google.nl/adri.en.waldo/HeelEvenSchrikken#

3 jun. 10 Mart van de Leur
Wat een domme pech. Het zat jullie niet mee. Moeilijke beslissing te nemen. Het ging verder zo leuk. Ik volg je reis met belangstelling. Ben zelf ook een week onderweg geweest begin mei, tot aan Dinant. Ik ga in periodes van steeds enkele weken, ook met mijn paard. Veel geluk verder en geniet toch van het onderweg zijn ondanks je partner thuis.


4 jun. 10 Ronald en Angela
A3 en Anne!!!!
Wat fijn dat jullie weer op weg zijn gegaan en wat hebben jullie weer van alles beleeft ,mensen ontmoet en ervaringen opgedaan!
Wat is Choco een prachtdier en Waldo een kanjer met een bonk ervaring......
Erg zonde dat op deze manier de reis voor Anne zo eindigde, wat zullen jullie angstige momenten beleeft hebben.
Ongekend, dat toch ineens het beste paard van stal,OOK in paniek kan raken,he?
Gelukkig stopte hij zelf ook weer uit het niets en komen jullie er allemaal toch redelijk goed vanaf,maar met angstzweet in de bilnaad kan ik me voorstellen!
Heel veel succes verder A3,wij blijven trouw al je verslagen volgen,je schrijft zo heerlijk weg en met een glimlach op mn gezicht zie ik alles zo voor me!
*We hebben trouwens ook weer paarden staan.......2 bonte kwpn-hengsten van ruim een jaar oud*
Denken aan jullie,suc6!
Dikke knuffel Ronald en Angela.


28 jun. 10 Bert B.
Oei, dat was even schrikken zeg! Fijn om te horen dat jullie er zo goed van af zijn gekomen! Adri, ik wens je verder een goede reis toe!



Joux-la-Ville - Vezelay
geschreven op 3 juni 2010

Dinsdag 1 juni 2010

Om half negen ontbijt was ons verteld. Om 08.00 uur stonden we klaar met onze zooi. De vijf honden hielden ons gezelschap totdat Valerie kwam aanscheuren met vers stokbrood, dat ze was gaan halen bij de bakker. Heerlijk ontbeten met zelfgemaakte jam en kaas. Grote kommen koffie en een hartelijk afscheid. Volgens haar was het nog 35 km naar Vezelay. Het eerste doel kwam in zicht. Vol goede moed op weg. Het landschap veranderde.

Hogere heuvels en slechtere paden. Het werd een barre tocht, de slechtste tot nu toe. Heel veel slechte paden. We kwamen weer op het pelgrimspad. We naderden Vezelay en ik keek uit naar de basiliek boven op de berg. Heuvel na heuvel..en dan toch plotseling zeer onverwacht, lopende over een zandpad langs een korenveld…in de verte...de basiliek van St. Madelaine, waar de beenderen van Maria, de moeder van Jezus, zouden liggen. Mij bekroop weer dat vreemde gevoel. Ik keek om mij heen en besefte dat hier op deze plek duizenden pelgrims dit tafereel gezien moeten hebben, na vaak een barre tocht. Ook hier op deze plek lagen eens honderd duizenden soldaten en ridders te wachten, om aan een kruistocht te beginnen. Niet te bevatten…wat een historie. Zonder veel woorden nog te wisselen, volgden we de eeuwenoude route langs kruisbeelden, over uitgesleten paden, onderweg naar de Basiliek.

De laatste kilometers waren loodzwaar en gingen stijl omhoog. Waldo liep te klauwen als een tijger en sleurde mij, zowat met hem mee. Ben zo blij met deze sterke, edele en ijverige vriend. Eindelijk kwamen we aan bij de Basiliek en betraden het plein op de hoge heuvel. Dat was gevuld met toeristen die hun ogen uitkeken. Zomaar echte pelgrims met een paard. Fototoestellen flitsten en ze stonden in een kring om ons heen. Eindelijk…we zijn er na bijna 600 ,toch wel zware, kilometers afgelegd te hebben. Wie had dit kunnen denken. Waldo stond daar, waarschijnlijk als eerste Fries, voor de trappen van de Basiliek, trots om zich heen te kijken met een blik van…zo.. dat hebben we ook weer gehad !. We gaven elkaar een knuffel…lak aan de toeristen..wij hebben het samen volbracht, dat is het belangrijkste!

Anne haalde in het voorportaal van de Basiliek een stempel voor in mijn pelgrimspaspoort. Er was een mis gaande en ik hoorde zelfs buiten, weer de prachtige zang van het koor. Kippenvel zo mooi !!!
Anne had kennelijk besloten om daar nog even van te genieten en bleef daardoor lang binnen. Ik weet hoe ontroerend het is om die prachtige stemmen te horen, zo helder en devoot in een geweldige akoestiek. Luister maar...
http://www.vezelay.eu/01%20Nummer%201.wma

Ondertussen stond ik wat toeristen te woord, die mij aanklampten met vele vragen.Toen Anne dan toch eindelijk weer naar buiten kwam...pffft.. blij toe.. konden we weer verder.

De hoefschoenen van Waldo gingen uit, want de afdaling via de asfaltweg is zeer steil. Op blote voetjes gaat dat beter. Onderaan in een winkeltje wat inkopen gedaan voor het avondmaal ergens in de buurt. We moesten nog op zoek naar een slaapplek, voor die nacht. Langs een D-weg gingen we richting Saint Pére. Best wel een flink dorpje met drukke kleine straatjes en blaffende honden achter elk tuinhek. Waldo is daar langzamerhand wel aan gewend. Hij kijkt niet eens meer naar die herrieschoppers. Toch ging het deze keer wat anders…
http://picasaweb.google.nl/adri.en.waldo/016#


Aigremont - Joux-la-Ville
geschreven op 3 juni 2010

Maandag 31 mei 2010

Vandaag werden we weer eens gewekt door een kraaiende haan. Ik begon hem al te missen. Vlug ontbeten en alles weer ingepakt. Daarna het dorp uuitgewandeld, naar de hoge wei van Waldo. Hij liep lekker te eten en had helemaal geen zin om mee te gaan. Het regende zachtjes. De kale wenste ons een goede reis en wilde beslist niets van me aannemen. Voor de herberg opgezadeld en op naar Joux-la-Ville. We liepen niet meer op de pelgrimsroute, dus een goede gedetailleerde kaart had ik niet. Wel een wegenkaart, maar daar stonden de kleine weggetjes niet op.

Gewapend met een kompas, steeds maar de weggetjes genomen die naar het zuiden gingen. Dat ging lang goed, totdat je op een gegeven moment echt niet meer weet waar je zit. We beklommen een berg over een zeer slecht pad bezaaid met keien, langs een soort bio bedrijf voor varkens. Honderden varkens op een berg, die losliepen en allemaal een eigen huisje hadden. Zo moesten scharrelvarkens gehouden worden en niet zoals bij ons met 20 in een donker hok met gecoupeerde staarten en getrokken tanden.

Deze varkens lagen lekker te slapen in de modder. Toen we de berg afdaalden naar een D-weggetje zagen we links een dorpje liggen. Ik was in de veronderstelling dat dit Joux la Ville was. We stonden wat vertwijfeld over de kaart gebogen, toen er een zwarte pick-up hard kwam aanrijden. Anne stak haar hand op en met piepende remmen stopte de bestuurster.

 Ik vroeg aan haar waar we waren en zij vertelde ons dat het dorpje Sacy was. Jeetje..zaten we 10 km verkeerd. Na een praatje bleek het meisje naast haar een Nederlandse stagaire uit Assen te zijn op haar boerenbedrijf. Zij bood ons aan om bij haar te logeren en er was een weide voor Waldo beschikbaar. Zij was onze engel voor vandaag. Een pittige Franse boerin met een hartelijke inborst. Valerie was haar naam. Ze scheurde terug naar huis om haar man te verwittigen, dat wij er aan kwamen. Even later kwam ze weer aanscheuren, stopte en vertelde dat alles geregeld was. Zij moest eerst naar Auxerre en zou wat later komen. Toch nog wel een stukkie tippelen voor ons, maar ik liep op wolken en voelde mijn zere voetjes helemaal niet meer. Wat een geluk hadden wij weer. Aangekomen op het bedrijf werden we onthaald door haar echtgenoot, die ons bracht naar de wei van Waldo.

Wij mochten in hun huis overnachten en mee eten. Christel, de ned. stagiere vertaalde veel voor ons. Leuke lieve mensen weer, die van die witte vleeskoeien fokten en daar vele prijzen mee haalden. Ook zij wilden niets hebben voor hun gastvrijheid. Ik vroeg de man of hij van whisky hield. Ja..nou en of.. Ik gaf hem 20 euro om een fles te kopen. Daar trapte hij in en ik was van mijn schuldgevoel verlost. Lekker lang zitten tafelen en om 23.00 uur was het bedtijd. Heerlijk gegeten met veel linzen, die zij zelf verbouwden op hun bedrijf. Ook haar 3 paarden nog bewonderd in een bergweide.Leuke beestjes.

We sliepen op de kamer van haar dochter, die in Belgie studeerde. We vielen rap in slaap.
http://picasaweb.google.nl/adri.en.waldo/315#


Collan - Aigremont
geschreven op 3 juni 2010

Zondag 30 mei 2010

s'Morgens werden we gewekt door het geluid van een auto. Een bouwvakker ging aan het werk om de kantine te verbouwen. Aardige man, die vloeiend Engels sprak. Koffie met hem gedronken en een half pakje sigaretten van hem gekocht. De volgende etappe zou ons brengen naar Chablis en Auxerre. Daar wilde ik niet doorheen met Waldo. Auxerre is te vergelijken met de stad Utrecht of zo, qua grootte. Heel druk en niets te vinden voor paarden. We besloten een eigen route te maken en die steden links te laten liggen. Vanuit Collan naar Aigremont en dan naar Nitry aan de Route du Soleil.

We pakten vooral de kleine D weggetjes, die meestal rustig waren. Kleine slingerende asfaltweggetjes door de landerijen, die de dorpjes met elkaar verbonden. Ook deze waren best wel stijl. Waldo liep dan vaak in de berm en ik op het asfalt. Waldo loopt dan keurig naast mij in bijna hetzelfde tempo. Wel zo lekker. Onderweg soms aardige mensen, die een praatje maken. Meestal boeren die onderweg waren. In Aigremont aangekomen, werden we direct al begroet door een houthakker, die bezig was langs de weg. Hij vertelde dat hij in het dorp geboren was en iedereen kende. Nou dat kwam goed uit. Of hij een weitje wist voor Waldo. Ja hoor, als we een pen hadden en een koord, wist hij zat. Weer het zelfde verhaal. We lieten Waldo wat grazen op zo’n weide, want hij had best honger. Er kwam een busje aangereden met een kale man erin.

Hij stopte naast ons en begon Waldo te bewonderen. Beau Frison vond hij. Deze man had dus verstand van paardenrassen. Hij had 3 paarden zei hij, iets verder op. Waldo mocht in een wei van hem, naast zijn huis. Kijk,dit was weer zo’n onverwachte engel, die iedere keer opduiken, als de nood hoog is. Hij regelde gelijk een plaatsje in de plaatselijke herberg en we zaten weer op rozen.

We hadden nog wat proviand en een flesje wijn bewaard, dus ook dat kwam goed. Er was zelfs een open haard in de gite, die we mochten gebruiken. Gezellig en warm. We waren weer de enige gasten, dus hoefden met niemand rekening te houden. 12 euro per persoon per nacht en het paard voor niets. De kale wilde echt niets hebben. Paardenmensen horen elkaar te helpen, vond hij. Hij vond Waldo zo mooi, dat hij ging overwegen om ook een Fries te gaan kopen. Fijne dankbare dag weer gehad.


http://picasaweb.google.nl/adri.en.waldo/305#

Le Petit Viney - Collan
geschreven op 3 juni 2010

Zaterdag 29 mei 2010

De hele nacht door trokken flinke regenbuien over. Wel gezellig, als je droog in je tentje ligt. Smorgens werd het droog. De gastvrouw kwam nog even gedag zeggen voor ze vertrok. Alles weer ingepakt en op weg naar Tonnerre. Via een lange asfaltweg, die door de glooiende heuvels lag met vooral tarwevelden, kwamen we aan in Tonnerre. Druk verkeer en via een tunneltje onder het spoor door. Door smalle steegjes, uiteraard de verkeerde route gepakt, waardoor we uiteindelijk zo n 10 km omliepen door Bois de la Garenne. We kwamen uiteindelijk wel weer op de goede route. Onachtzaamheid wordt hier altijd afgestraft met zware klimmen over keipaadjes. Het is niet anders. Plots hoorden we treingeraas en ja hoor, daar lag de TGV lijn. Precies om het kwartier hoorden we twee treinen razen. Uiteindelijk zagen we het spoor liggen en zagen we de treinen ook gaan. Loei hard raasden ze voorbij. Voor ons hadden ze een tunnel aangelegd, maar we moesten wel 6 km langs het spoor lopen. Uiteindelijk kwamen we in Collan aan. Na wat gevraag, kwamen we weer aan bij de burgemeester, die net op pad ging naar een jeugdfeest op het gemeentelijk voetbalterrein met kantine. Het gras was niet al te kort en Waldo mocht daar eten. Ook hier was het veld niet af te sluiten, dus weer een probleem.

Het jeugdfeest was net afgelopen, en men was bezig alles in te pakken. We konden nog wat etenswaar kopen in de kantine, terwijl een bereidwillige moeder Waldo liet grazen. We kregen twee aangebroken flessen wijn, stokbrood en een paar gebraden worsten. We werden omringd door jeugd, die Waldo allemaal wilden aaien. Lief dat wel, maar ook lastig. De toiletten werden voor ons niet afgesloten en ook de buitenkraan bleef open voor Waldo.

Ik maakte met afzetlint van het tijdelijke parkeerterrein een weitje voor Waldo tussen een aantal bomen. Waldo blijft daar beleeft achter, wist ik. Zo gezegd..zo gedaan. Toen iedereen weg was, maakten we in de feesttent ons bivak. We besloten op tuinstoelen te slapen in de tent. Het was regenachtig en de wind woei stevig. Met ons afdekzeil een beschut plekje gemaakt en alle bepakking droog gelegd in de tent. We zaten daar moederziel alleen en het werd al donker. Anne werd een beetje bang, voor als er s’nachts rare types zouden komen. We maakten daarover afspraken. Zij zou zich opsluiten in het toiletgebouw indien nodig, terwijl ik de held uit zou hangen.

We sliepen slecht op de stoelen en uiteindelijk lagen we gewoon op ons slaapmatje in de slaapzak op het beton onder de tent. Niks gebeurd uiteraard.
http://picasaweb.google.nl/adri.en.waldo/295#


Bragelogne - Melisey
geschreven op 3 juni 2010

Vrijdag 28 mei 2010

Omdat de pelgrims Dick en Wen weer vroeg wilden vertrekken, ook vroeg opgestaan om gezamenlijk te ontbijten. Na een Hollands ontbijt met veel koffie, gingen de mannen afzonderlijk op pad. Na een warm afscheid, onze spullen gepakt, Waldo gezadeld, betaald en ook weer op pad. De pelgrimsroute is zwaar, echt zwaar. Kleine stenige, veelal steile paadjes door de dichte bossen. De voetjes van Waldo en mij, worden op de proef gesteld. Anne zit lekker te genieten, al krijgt ze wel plakbillen, zegt ze. Begint het ook nog te regenen. Niet zo zachtjes ook. Regenjassen aan en ik ben mijn wax-hoed verloren. Ook dat nog. Daar heb ik echt de pest in. Verder maar weer. Hoog op een berg, in the middle of knowhere, zagen we plotseling een wat vreemde man achter ons lopen met een hondje. Wat deed die nou hier? Anne kreeg het gelijk benauwd. De man zei niets, maar sjokte achter ons aan gedurende vele kilometers. We zijn het gewend geworden om helemaal alleen door de bossen en velden te lopen. Zelden kom je iemand tegen, hooguit een boer in zijn Caddy (iedere boer heeft zo’n witte Caddy blijkbaar) We liepen wat harder door en op een gegeven moment waren wij hem kwijt.

We volgen nog steeds de rood-witte strepen van het Pelgrimspad, die op bomen en palen zijn aangebracht. We praten niet veel, daar is het vaak te vermoeiend voor. Waldo geeft zelf aan wanneer hij wil eten. Hij stopt gewoon en duikt het gras in of hij pikt tarwe uit de velden die we passeren. Uiteindelijk kwamen we via vele dorpjes aan in Mélisey. Niemand te zien op straat. Leek wel onbewoond. Ik zag een oud baasje zitten op een muurtje. Ik sprak hem aan en vroeg of hij een plekje voor ons wist voor de nacht. Nee dat wist hij niet. Gras genoeg, dat wel, maar geen weitjes die af te sluiten zijn. Ik vroeg naar het adres van le Maire, de burgemeester.

 Dat wist hij wel. Aangekomen bij de villa, zagen we twee vrouwen in de tuin. Ik vroeg om water voor Waldo en of de burgemeester thuis was. Ja hoor, hij stond onder de douche. Even later kwam hij naar buiten, keurig in het pak. Hij kon ons wel helpen. Hij had een grote grasvlakte voor ons ter beschikking die niet afgesloten kon worden. Paard moest aan een touw en een pen in de grond. Dat was hier de gewoonte. Nou jammer dan…ik had geen pen en ook geen halsband met touw. Na wat gebel, vond hij een adres voor ons..een emoe boerderij, 3 km verderop. Wij op pad. Die 3 kilometer, bleken er echter 6 te zijn, een dik uur extra lopen. Aangekomen op de hoeve Le Petit Viney, bleek het een wijnboerderij annex emoefokkerij te zijn. Rare beesten, lijken op struisvogels.

Waldo stond minuten lang naar die gekke vogels te kijken. De eigenaresse was heel gastvrij, had zelf 4 IJslanders. Waldo mocht bij de schapen in de wei en wij zetten ons tentje op. Lekkere wijn en worsten bij haar gekocht. Erg vroeg gaan slapen, want ik was versleten. Morgen verder en zullen we Tonnerre door moeten. Toch wel een flink stadje met treinstation en druk verkeer. Dat zien we morgen wel weer, eerst maar lekker dromen.

http://picasaweb.google.nl/adri.en.waldo/285#










Arrelles - Bragelogne
geschreven op 3 juni 2010

Woensdag 26 en Donderdag 27 mei 2010.

Waren om 07.00 wakker. Koffie gezet, spullen weer ingepakt en het werd al gauw weer warm. Gastvrouw was niet thuis. Briefje van 10 euro op de boxdeur van haar paard geprikt met een bedankbriefje en verder maar weer. Omstreeks 10 uur op naar Bragelogne op goed geluk, zonder de zekerheid van een slaapplaats. Zeer zware tocht voor Waldo en mij. Wat een geklim. Waldo blijkt toch een zeer dapper paard. Hij krijgt een enorme conditie. Zelfs op de steile hellingen hijgt hij niet, terwijl hij toch een aardig vrachtje op zijn rug heeft. Waldo loopt voor op hoefschoenen. De achterhoeven slijten amper en over split loopt hij gewoon zonder gevoelig te zijn.

Halverwege de middag kwamen we aan in Bragelogne. Aan de toegangsweg lag een cafeetje, wat uiteraard gesloten was. Le Cheval Blanche. We maakten een foto van onze Le Cheval Noir voor het cafe, toen er een man aan kwam lopen, die het cafe opende. We bestelden direct een biertje en een cola. Hij vertelde dat naast het cafe een winkeltje was van zijn moeder. De winkel ging ook open en we kochten direct maar wat etenswaar. Een winkeltje uit grootmoeders tijd.

Ze had van alles wat. Moeder was heel hartelijk en op mijn vraag of zij een slaapplaats voor ons wist, ging ze direct bellen. Ze belde een gite en de daar tegenover wonende eigenaresse van een paar paarden. Ja hoor, Waldo mocht in de wei en wij in de gite. Op een drafje gingen wij er naar toe. Kraakheldere herberg met plaats voor 6 personen. Wij waren de enige gasten. Waldo in de wei en de eigen paarden moesten in een box. Gastvrije meid, die niets vroeg voor de service. Dat moesten we zelf maar uitmaken, hoeveel wij wilden geven. We hadden het zo naar ons zin dat we gelijk maar voor twee dagen boekten in de herberg. Lekker even bijkomen en voor Waldo was het ook nodig om lekker bij te eten en uit te rusten. Lekker gekookt met een heerlijk flesje wijn uit de streek. Wasje gedaan en tv liggen kijken naar een spannende film. We missen Holland heel erg, dat wel natuurlijk !.


De volgende morgen uitgeslapen en brood gehaald in het winkeltje. De herbergierster kwam vertellen dat er nog twee pelgrims aankwamen om te overnachten. Nog geen half uur later kwam ene Dick uit Leeuwarden aangekuierd, die doodmoe in een stoel viel. Hij vertelde dat Wen, een oudere man wat later zou komen. Ze liepen samen, maar toch apart. Konden ze elkaar ook niet irriteren. En ja hoor, nog geen half uur later kwam Wen aan. Drie keer raden, waar hij vandaan kwam… Gouda ! Een stadsgenoot nog wel. Toen ik hem zag herkende ik hem vaag. Blijkt tie een straat achter mij gewoond te hebben. Wat een toeval. Lekker zitten bijpraten over de route, met een koud biertje. We besloten s'avonds samen te eten, dus op naar de winkel. Inkopen gedaan voor het avondmaal en Anne en ik hebben het diner bereidt. Spaghetti met een vissalade. Paar flesjes wijn en daarna ouderwets aan het bier. Wen mocht niet bij Dick slapen omdat hij zo ontzettend snurkte…nou lekker. Wen besloot dan maar in de gezamenlijke woonkamer op de bank te gaan slapen. Niks mis mee, maar dat betekende wel, dat wij ook moesten gaan slapen nadat Wen zich had geinstalleerd op de bank en dat was al om 22.00 uur. Tja..je moet wat over hebben voor elkaar. Toch wel lekker geslapen. Waren weer twee leuke dagen.
http://picasaweb.google.nl/adri.en.waldo/265#


3 jun. 10 Mart van de Leur
Leuk . Die ontmoetingen onderweg. Wen heb ik ontmoet in de Abdij van Leffe. Aardige vent houdt wel van een biertje.



Bourguignons - Arrelles
geschreven op 3 juni 2010

Dinsdag 25 mei 2010

Vroeg wakker vandaag. Waldo liep wat eenzaam te ijsberen op de wei tussen de bomen. De burgemeester kwam de sleutel van de zaal halen en had een stempel bij zich voor in het paspoort. Tevens gaf hij ons een adres waar we welkom waren in Arrelles. Burgemeesters staan hier heel dicht bij de burgers. Ze zijn gekozen en maken ook deel uit van de bevolking. De een is boer en de ander weer slager of een gepensioneerde militair, maar een ding hebben ze gemeen…ze helpen je allemaal, althans dat hebben wij ervaren. Na een nacht vol gekwaak van de kikkers en gespetter van de vissen, toch lekkeer uitgerust. Op naar Arrelles. Waldo liep alsof zijn leven er vanaf hing. Dacht zeker naar Choco te gaan. Anne zat als Jeanne dArc op Waldo. Hoog verheven boven de aarde. Leuk gezicht om haar zo te zien zitten.

Aan de rand van het dorp, kwamen we een oud vrouwtje tegen, die vol bewondering naar Waldo keek. Na wat gebrabbel gaf ze ons een stokbrood dat ze onder haar oksel droeg. Wel lief, maar toch bedankt !! Ze zag er niet echt fris uit met haar afgezakte wollen kousen. Het Pelgrimspad verloopt erg grillig. Dwars door korenvelden, bossen en over toch wel steile heuvels. Mooi om te zien, maar wel erg vermoeiend voor deze ongetrainde wandelaar.

Daar komt bij, dat het nog steeds bloedheet is. We drinken liters water, die we onderweg bijvullen, als we water vragen voor Waldo. Iedereen is hartelijk, pas als je ze aanspreekt. Uit zichzelf bemoeien ze niet. Smiddags kwamen we aan in Arrelles. Een klein boerendorpje, uiteraard met een knots van een kerk en een groot gedenkteken voor hen die vielen tijdens de wereldoorlogen. Steeds stonden er verse bloemen bij en uiteraard de Franse vlag Morts pour la France met een rij namen van de gestorven dorpelingen. Heel apart. Voor een gebouwtje met MARIE op de gevel stond een man. Bleek de burgemeester te zijn. Hij wees ons het adres waar we zijn moesten, liep naar binnen en haalde een stempel. Kennelijk was dit gewoon hier. Onderweg naar de boerderij kwamen we een jonge vrouw tegen met een buggy. Bleek onze gastvrouw te zijn. We liepen terug naar de boerderij en zadelden Waldo af, naast haar paard die in een box stond. Waldo mocht in zijn weide. Ook weer lief.

Tentje opgezet naast de wei en op zoek naar wat eten. Bleek echter geen winkel in het dorp, alleen een soort ganzenslachterij, die eigen producten verkocht. Ging pas om 19.00 uur open. Wachten duurt lang dan, want we stierven van de honger. Klokslag 19.00 uur stond ik voor de deur. Er kwam een man naar buiten met een wit schort met bloedvlekken en een groot mes in zijn hand…je raadt het al… de burgemeester! Hij liet me binnen en toonde al zijn waar.

Gerookte ganzenborst, ganzenpaté, ganzepoten etc. Ik kocht paté en gerookte ganzeborst en kreeg een stokbrood en ik kon een fles wijn kopen uit zijn privé-voorraad. Hij dook de kelder in en kwam terug met een stoffige fles wijn uit 1993. Ik moest 5 euro betalen voor de wijn. Nou ja.. zal wel naar azijn smaken..een weggevertje dacht ik, voor die prijs koop je niet veel goeds. Later bleek het de lekkerste wijn die ooit had geproefd..Jezus wat lekker !!! Ook kreeg ik wat eieren mee. Heerlijk gegeten die avond en om 21.00 uur lagen we onder de wol. Weer een mooie dag geweest.
http://picasaweb.google.nl/adri.en.waldo/255#


Briele - Bourguignons
geschreven op 27 mei 2010

Maandag 24 mei 2010

De volgende morgen direct naar Choco. De zwelling leek wat verminderd. Tijdens het ontbijt in de kantine overlegd met le patron. Iedereen bemoeide zich ermee en zoals altijd had iedereen een andere mening. Toch maar wagen, een andere keus hadden we eigenlijk niet. Stoppen zou betekenen, dat Anne met Choco terug moesten naar huis. We vertrokken onderweg naar Bourguignons, zonder een adres te hebben waar we konden overnachten. Over een slaapplek vinden maakte ik me al geen zorgen meer. Le Maire was er altijd en zou ons wel helpen. De burgemeester kende iedereen in het dorp. Onderweg hield ik de drukking van Choco goed in de gaten, maar ik werd er niet blij van.

Het lopen ging steeds moeizamer. Ik moest de knoop doorhakken. Choco moest stoppen, geen discussie meer mogelijk. Ik belde Carole, die had aangeboden ons te helpen, indien nodig. Choco mocht logeren bij haar paarden, om in haar wei te herstellen, tijdens onze tocht. De eigenaar van Chante Qui wilde Choco komen ophalen met de trailer en naar Carole brengen. Zo is het dan ook gebeurd. In Bourguignons werd Choco opgehaald. Hij wilde de trailer niet op en gilde naar Waldo. Met mij wilde hij wel. Niet leuk om te ervaren, hoeveel die twee paarden aan elkaar gehecht waren. Het kon echt niet anders. Vlug onze bagage overgepakt en bepaalde spullen met Choco mee gestuurd. Ik besloot dan maar te blijven lopen en Anne zou de berijdster worden van Waldo. Dit was allemaal niet de bedoeling geweest, maar ach.. Gaat het niet zoals het moet, dan moet het maar zoals het gaat.. C’est la vie !!

Van de burgemeester kregen we de gemeentewei en een naburige graanboer leverde linten om de ingang af te sluiten. Ons tentje aan de rand van de Seine. We kregen de sleutel van de gemeentelijke danszaal, waar we konden douchen etc. Ook weer lieve mensen..

Noodrantsoen nasie gebakken en toch een lekker flesje wijn genuttigd. Het licht van een heldere maan op het snelstromende water van de Seine..een heel aparte ervaring. Dankbaar voor alle goedheid, na een sms van Carole met een foto van Choco tussen haar paarden, vielen we in slaap.
http://picasaweb.google.nl/adri.en.waldo/245#

1 jun. 10 Wendy M
Wat een tegenvaller voor jullie, dat Choco niet meer mee kan lopen. Wel fijn te lezen dat jullie zulke fijne mensen ontmoeten! Succes verder!


2 jun. 10 Sanne
Hoi Adri,
Ik heb je vanmiddag gesproken over de telefoon vanwege je vrouw. Ik vind je verhalen geweldig en ga je volgen. Zal ook even een kijkje nemen op de site van Ned. Vennootschap Sint Jakob
groetjes Sanne


Radonvilliers - Briel s/ Barse
geschreven op 27 mei 2010

Zondag 23 mei 2010

Niet te vroeg opgestaan. Lekker liggen nadutten. Stond nog moe op. Koffie gezet en broodje gepeuzeld. Na een hartelijk afscheid wilde zij ook weer niets weten van een vergoeding. Waar kom je zoiets nog tegen? Langs de dijk van het stuwmeer naar een hele lange bosweg. Veel dazen. Lastig voor de paarden..dat wel, maar ze liepen lekker door. We kwamen door de dichte bossen van het landgoed Chateau de Briel. Een boom over het pad gaf wat oponthoud, maar ook daar kwamen we zonder kleerscheuren voorbij. Choco kreeg onder de singel een drukking, zag ik tot mijn schrik.

Een flinke vochtophoping. Direct de singel een andere positie gegeven en een handdoek tussen huid en singel gelegd. Hopen dat het goed gaat. De gehele rit ging bijna door de bossen over soms toch wel glibberpaadjes. Waldo bleef stoer doorstappen en had schijnbaar nergens last van. Tijdens de graaspauzes, at Choco weinig. Kennelijk deed de singel te veel pijn tijdens de graashouding. We kregen medelijden met hem, vooral omdat we nog wel een stukje moesten klauteren. Anne is ook gelijk gaan lopen, maar de singel kon niet veel losser, omdat dan de bagage ging schuiven. Het werd een beetje zorgelijk. Na een tijdje wandelden we Briel binnen. We zagen paardenmest op de weg. Als ervaren spoorzoeker, liepen we direct naar het bedrijf Chante Qui van de fam. Bodin. Een verhuurbedrijf van paarden voor buitenritten etc.

We werden hartelijk onthaald, de paarden mochten worden gedoucht en er werd een slaapplek geregeld in een caravan. Ook hier werd zorgelijk gekeken naar de singeldrukking van Choco. IJs werd gehaald om de zwelling te koelen. Een schapenbontje om de singel kreeg ik kado. De paarden mochten in een springtuin, waar ook gras groeide. Ook weer lieve betrokken mensen.

Ik mocht hen betalen wat ik wilde.Lekker eenvoudig gegeten in de kantine. Brood, soep en kaas. Lekkere wijn erbij. Gezellige paardenclub met een heleboel kinderen uit Parijs die er logeerden.
Om 23.00 uur gingen we slapen. Beetje zorgelijk wel, wat betreft Choco. We zien morgen verder.
http://picasaweb.google.nl/adri.en.waldo/235#


Chalette-sur-Voire - Radonvilliers
geschreven op 27 mei 2010

Zaterdag 22 mei 2010

Toch vroeg opgestaan. Geen kater. Ontbijt bij Carole binnen. Ingepakt en opgezadeld. Carole had een adresje voor de avond. Een vriendin van haar aan de rand van het grote stuwmeer, dat is aangelegd om drinkwater voor Parijs te herbergen. Er liggen daar twee meren. De één wordt gevoed door de Seine en het andere door de Aube. Het werd de zwaarste dagtocht tot nu toe. Zware weggetjes vol split en het was bloedheet. Op de thermometer, die aan mijn zadel hangt, was het 40 graden. Allemachtig wat was het heet….kan me nu voorstellen, dat pelgrims afhaken. Geen schaduw, geen wind en geen winkels…pffft ! De paarden krijgen conditie. Niet hijgen, maar wel zweten. Onderweg schep ik water uit beekjes met de opvouwbare emmertjes. Om het uur laten we de paarden een kwartiertje grazen. Tussen het ontbijt en diner, eten we eigenlijk niets. Wel drinken we veel. We trekken door prachtige oude dorpjes met vaak kerkjes uit de 12e of 13e eeuw. De tijden van de kruistochten, wat een historie…kerkjes met torens, die dienst deden als gevechtstoren met kantelen en schietgaten.. Al vele eeuwen terug, trokken hier de pelgrims langs, niet zonder gevaar, onderweg naar Rome en Santiago de Compostela…haast niet te geloven dat wij nu hier staan en zien wat zij ook zagen…

Soms schiet mij dan, mijn gedichtje weer te binnen..

Langs oude pelgrimswegen
gekerfd in historie van geleefde tijd
tonen hoefafdrukken sporen
van volharding, eenzaamheid en strijd…

Eindelijk kwamen we aan boven op een heuvel en keken uit over Radonvilliers. Ik belde onze gastvrouw, dat we in aantocht waren. Onderaan de heuvel kwam zij ons al tegemoet met haar auto. Ze zwaaide en reed langzaam voor ons uit naar haar ferme. Ze begroette ons hartelijk en we mochten de intrek nemen in een klein huisje op haar erf. De paarden mochten in de paddock. Ze vertelde dat Carole, onze gastvrouw van de vorige avond, met Xavier, die avond op visite kwamen. Serge, haar man, liet mij met de auto de omgeving zien en we verkenden de route van de volgende dag langs het meer. Prachtig natuurgebied, met een soort lepelaars.

Ze woonden langs een dijk van het stuwmeer. Het werd weer een gezellige boel s‘avonds. Lekker eten, sloten rosé en heerlijke geitenkaas. Anne en ik hielden het echter niet lang vol. Om 22.00 uur haakten we af en gingen voldaan naar bed. Geen tentje deze keer. Scheelde weer werk morgenochtend. Ik ben als een blok in slaap gevallen.
http://picasaweb.google.nl/adri.en.waldo/225#


3 jun. 10 Martin
Petje af. Je bent al een eind gekomen en vooraal veel ervaring opgedaan. Hoe doe jij het onderweg met bics, hooi een emmertje water na een uurtje lopen? Er zijn niet overal sloten. Heeft Waldo dat allemaal op zijn rug ook nog Anne?
Sjonnie, mijn pony, trok dat allemaal op een wagentje mee. Ben benieuwt. Sterkte, je haalt het.


Montmorency - Chalette-sur-Voire
geschreven op 27 mei 2010

Vrijdag 21 mei 2010

Vroeg wakker. Lekker uitgerust. De paarden lagen nog lekker te dromen. Ontbijtje gemaakt en koffie gezet op het brandertje. Vlot alles weer ingepakt en opgezadeld. Klaar voor de volgende etappe. De burgervader kwam nog even afscheid nemen voordat hij het stadhuis (Le Marie) vertrok. Lieve mensen weer. Hij wilde ook niets hebben voor de nacht. Ik gaf hem een badge van het Nederlandse Genootschap van St. Jacob. Daar was hij blij mee. Hij bedankte me vele keren daarvoor.

Nu dan op weg naar Chalette. Werd toch wel een barre tocht over zeer steile weggetjes. Ik dronk tijdens de dag wel 2 liter water. Onderweg vroeg ik bij een huis wat water voor de paarden. Hartelijke mensen gaven ons 2 liter licht mouserend ijskoud bronwater…heeeerlijk !!! Zo trekken we verder, zonder ook maar iemand tegen te komen. Eindeloze weggetjes door de heuvels en bossen. De paarden blijven het goed doen. Toch nog laat in de middag kwamen we aan in Chalette. Bij het eerste huis stond een vrouwtje in de tuin, die ons vroeg waar we heen gingen. Ik liet haar het adres zien en ze pakte gelijk haar fiets om voor ons uit te rijden. Later bleek dat zij de vrouw van de burgemeester was. Ze bracht ons naar het huis van Carole Dethon.

Een prachtige oude optrek met paardenstallen en paddocks. Ze begroette ons uitbundig en had ons gisteren al verwacht. Paarden mochten in de weide en ons tentje in de boomgaard. Haar paarden liepen in een bergweide. Ze bood aan om met mij boodschappen te gaan doen bij de Aldi ergens ver weg en ook om haar paarden te laten zien. Tjonge jonge… ik stapte naast haar in haar Peugeot en ze ging van kiet. Zo verschrikkelijk hard over weggetjes die net wat breder waren dan haar auto.. Mijn God, als we dit maar overleefden. Terwijl we een heuvel afsuisden keek ik voorzichtig op haar km-teller…125 km per uur !!!! Over een weggetje met haarspeldbochten..Ze keek naar me en lachte… de schat. Na het bezichtigen van haar paarden en de boodschapjes..terug naar huis, waar Anne lekker in het gras lag te wachten. We mochten aanschuiven aan het diner met haar man Xavier. Een gezellige dikkert, die ook wel van een sigaartje en een borreltje hield.

Ik mocht op haar lap-top met de bedoeling om wat op het weblog te zetten. Maar dat ding was zo verschrikkelig traag..ik moest minuten wachten, wanneer ik naar een site ging. Eerst maar even Advanced System Care gedownload en een scan uitgevoerd. Allemachtig…2253 registerfouten en 4 GB vervuilde ruimte…alles opgeschoond en hij was gelijk een stuk sneller. Ze was me erg dankbaar.

Het was zeer gezellig. Er kwamen nog wat dorpsvrienden buurten en bleven plakken met een apperatiefje… kortom..we gingen pas om 23.00 uur eten. Toen ik vroeg of ze altijd zo vroeg ontbeten…schoten ze dubbel van de lach…Leuke lieve mensen. Lichtelijk aangeschoten schoten we de slaapzak in. Weer een mooie en gezellige dag genoten. Heerlijk allemaal..maar zou het ook zo blijven? Afwachten maar…

                  http://picasaweb.google.nl/adri.en.waldo/215#

Outines - Montmorency Beaufort
geschreven op 27 mei 2010

Donderdag 20 mei 2010

s'Morgens vroeg opgestaan en eerst koffie gezet. Stokbrood van gisteren opgepeuzeld. Paarden gevangen en opgezadeld. Gastvrouw wilde beslist niets hebben voor de overnachting. Zij wist wel een adresje voor ons langs de route voor vanavond. Ze schreef het adres op en wees de plaats aan op de kaart. Ze had gebeld en we waren welkom in Chalette Sur Voire bij ene Carole en Xavier.
Geweldig..als het zo door gaat hoeven we helemaal niets zelf te zoeken om te overnachten. Vol goede moed trokken wij weer door de prachtige natuur van Frankrijk. We trokken door kleine uitgestorven dorpjes. Alle luiken van de huizen potdicht en geen mens te zien. Ik vroeg me af, waar alle bewoners waren. Achter elk hek blaffende gemene waakhonden, die woedend tegen het hek opsprongen. Choco was daar nogal gevoelig voor, vooral omdat ze dat plotseling deden. Waldo keek wat lacherig naar die drukteschoppers en verblikte er niet van. De paarden doen het goed en Anne geniet met volle teugen. We volgden de route trouw, maar het bleek, om Chalette vandaag nog te bereiken, toch wel wat te hoog gegrepen was. Normaal loop je zo’n 5 km per uur, maar dat gaat hier niet op. Het klimmen en het tussendoor laten grazen van de paarden, kost veel tijd. We kwamen aan in het plaatsje Montmorency. Prachtig dorpje met wel zeer oude huizen, uiteraard een knots van een kerk en weer leek er niemand te wonen.

Het was al 18.00 uur en hadden zo’n 25 km vandaag afgelegd. We waren kapot, ik althans wel. Mijn voeten werden wat gevoelig. De temperatuur was gestegen naar 25 graden en mijn armen waren verbrand. De zon scheen uitbundig, zonder veel wind. We keken wat zorgwekkend rond in het dorp totdat ik een rondborstige vrouw uit een raam zag hangen. In mijn beste Frans, vroeg ik haar of zij een plekje wist om te overnachten met onze paarden. Nou..dat wist ze wel. De boerderij van de burgemeester!! We gingen naar het adres en de burgemeester zelf kwam naar buiten. Blijkbaar was hij al stiekem gebeld. Hij bracht ons naar een boomgaard achter de stallen waar wij met een touw, tussen een paar vruchtbomen, een stukje afzetten om de tent op te zetten. Geweldig weer. We maakten ons kleine dineetje klaar. Gebakken ham, met rijst en een blikje sperziebonen.

De vrouw van de burgervader, kwam een fles wijn brengen en de burgemeester zelf kwam met een stempel om die te zetten in mijn pelgrimspaspoort. Een stempel hier heet “tampon” Durf je haast niet om te vragen…toch? Zo was er weer een dag voorbij..alles ging goed..was weer genieten. Voor het slapen gaan was sms-jes verstuurd naar het thuisfront. Om 21.00 uur zijn we gaan slapen. In één van de holle fruitbomen, zat een vogelnest met piepende jonkies. Moeder durfde er niet in te kruipen en zat een stukje verder wat hinderlijk te fluiten. Ik kon niet zien wat voor een soort vogel het was, maar gezien de berg stront onder het gat in de boom, moet het een schijtlijster zijn..
http://picasaweb.google.nl/adri.en.waldo/205#


31 mei 10 Mandy
hoi a3 en anne!!
Ik ben weer aan het genieten van jullie prachtige reisverslagen
vol trots vertel ik iedereen die het maar horen wil van jullie avontuur!
leuk om te lezen hoe jullie met zn 4en van elkaar, de omgeving en alle gastvrijheid genieten!
nog een fijne reis ik leef mee
veel knuffels voor jullie van kleine Amber, Wouter en Mandy


Saint Remy - Outines
geschreven op 18 mei 2010

Woensdag 19 mei 2010.

Vanmorgen om 06.00 uur opgestaan want om 07.00 uur zouden we worden opgehaald door een personeelslid van Didier, de eigenaar van de popcorn-fabriek. Hij zou voor ons uit rijden naar Saint Remy. Gauw al onze spullen ingepakt, de paarden geladen in onze trailer. Klokslag 07.00 uur stond de man voor de deur. Na een hartelijk afscheid van deze lieve mensen op naar Saint Remy.


Aldaar werden we opgewacht door de goedlachse Didier, die ons de fabriek liet zien. Nooit geweten hoe popcorn gemaakt werd. Best leuk om te zien. Even later de paarden gezadeld en opgetuigd. Was wel weer even klooien om alles goed te bevestigen. Vooral de bepakking van Choco vroeg aandacht. Alles was nog nieuw voor hem. Toch stond hij rustig naast zijn grote vriend. Toen eindelijk alles goed zat, mijn auto en trailer geparkeerd in de grote fabriekshal. Best wel een beetje eng om je sleutels te overhandigen aan een wildvreemde, maar ach..de man is rijk zat, dus waarom zou hij rare dingen uithalen? Iedereen is zo hartelijk en hulpvaardig, een beetje vertrouwen in die mensen kan geen kwaad.

Toen we klaar stonden om te vertrekken naar…? Kwam Didier aanlopen met een visitekaartje met, door hem achterop geschreven, ons nieuwe overnachtingsadres voor die dag. Hij had zijn netwerk geraadpleegd en had een kennis bereid gevonden ons op te vangen. Kon niet beter. Toch fijn om vooral in het begin, zekerheid te hebben waar je terecht kan. Na een hartelijk afscheid, waarbij hij ons mededeelde, dat wij hem altijd konden bellen, als we in de problemen zaten. Hij zou ons dan komen helpen. Met deze zekerheden, vertrokken we met goede moed aan onze avontuurlijke reis over de Pelgrimsroute naar Outines.

Ik had het voornemen om in ieder geval de eerste week naast Waldo te lopen. Mijn zwarte reus moest eerst maar weer eens wennen aan, de toch wel, zware bepakking. Nu Anne meeging, was ook het aantal kilo's bagage toegenomen. Choco is nog jong en heeft nog geen sterke bespiering, dus zijn bepakking bestaat voornamelijk uit lichte materialen, zoals slaapzakken, slaapmatjes en wat kleding. Wel veel volume, maar weinig gewicht.

We gingen direct al in stijgende lijn door korenvelden richting dichte bossen. De paden waren speciaal voor ons, leek wel, onlangs voorzien van een nieuwe laag basaltsplit. Scherpe hoekige steentjes. Choco zocht al gauw de grasberm op. Zowel Waldo als Choco zijn onbeslagen. Choco heeft nog nooit hoefijzers gehad en heeft keiharde hoeven, die wel tegen een stootje kunnen. Waldo heeft ook sterke hoeven gekregen en draagt alleen voor, hoefschoenen. Niet dat dit echt nodig is, maar beter voorkomen dan genezen. Mijn kuiten begonnen na 10 km stijgen en dalen, toch wel een beetje te protesteren, maar ach…alles went. Choco klom ook dapper en keek verbaasd om zich heen. Hij had nog nooit bergen gezien. Bovenop een heuvel liepen we een groepje pelgrims achterop.

Drie dames en twee heren, met zware rugzakken bepakt, liepen voor ons uit. We haalden ze al rap in. We lasten een rustpauze in en maakten kennis met deze, duidelijk vermoeide, pelgrims afkomstig uit Gent. Ze liepen de route in gedeelten en zouden Zondag opgehaald worden. Leuke mensen. We vervolgden onze weg, over een onbewaakte spoorwegovergang waar net een trein was gepasseerd, over een weggetje dat leidde naar een bruggetje over een beekje. Helaas, de brug bestond uit een paar half vermolmde boomstammen, waar de paarden echt niet over konden. We moesten een heel eind terug en afwijken van de route om toch maar aan de andere kant te komen. Het routeboekje bevat topografische kaartjes, waar elk landweggetje op staat aangegeven, dus met een omweg van wel 6 km, kwamen we weer op de route, via kronkelige sluipdoor landweggetjes.

Wel mooi, maar erg vermoeiend. Om een uur of 6 kwamen we aan bij de ferme van Celine. De paarden kregen een weitje achter het huis. Ons tentje werd voor het eerst opgezet en ik ging even liggen in het lange gras. Celine was ook weer een lieve hartelijke meid. Anne ging met haar naar de supermarkt ergens heel ver weg. In geen één dorpje dat we passeerden was een winkel en dat zou ook het grootste probleem gaan worden tijdens de reis. Anne kocht een lekkere biefstuk, roomboter, een paar biertjes, wijn en een stokbrood als avondeten. Heerlijk !!! Na het eten nog wat gekletst met onze gastheer en zijn oude vader. Hij vond Waldo een geweldig mooi paard. Hij wist te vertellen dat het paard van Jeanne d’Arc ook een Frison (Fries) was. Het zal wel.( Ik kan me inderdaad herinneren van de geschiedenislessen vroeger, dat ze op een vurig zwart paard reed met wapperende manen.) We zijn vroeg gaan slapen. Internet was niet beschikbaar, dus wat doe je dan?…psies.. lekker dromen!!

http://picasaweb.google.nl/adri.en.waldo/195#










Fontaine-en-Dormois - Sapignicourt
geschreven op 18 mei 2010

17 mei 2010

In de loop van de ochtend, de paarden geladen, betaald en afscheid genomen. Met een beetje weemoed lieten we de prachtige stoeterij achter. De vrolijke stem van de dame van Route 66 loodste ons naar een kleine manege en pensionstal voor pony's in Sapignicourt. Een klein plaatsje langs de snelweg. We werden al opgewacht door Carole en Stephane. Alle stallen waren bezet, maar de paarden mochten los in de binnenbak, met veel hooi en water. Alleraardigste mensen.

We mochten slapen en eten in hun huis. Nog even gaan winkelen bij een grote supermarkt in de buurt en na een lekker dineetje en een overheerlijk flesje wijn, geslapen in de logeerkamer. Van betalen wilden de schatten niets weten. Stephane vond Choco een pracht pony en wilde hem wel hebben, vertelde hij. Alles ging zo ongedwongen hier en het was net of we elkaar al jaren kenden. Hun huis stond vol met antieke meubelen. Dat gaf sfeer en ik vond het mooi. Morgenochtend vroeg worden we opgehaald door een personeelslid van de pop-cornfabriek in St. Remy, die ons zal voorrijden naar de fabriek, waar onze auto en trailer gedurende de reis, zal worden gestald. Laat gaan slapen na een leuke avond.

Gouda - Fontaine-en-Dormois
geschreven op 17 mei 2010

Zondag 16 mei 2010

Eindelijk is het dan zover. Na weken van voorbereiding, vanmorgen om 05.00 uur opgestaan, de auto geladen en de paarden wakker geschud. Ze keken ons wat dromerig en ongelovig aan. Waldo zag de bui al hangen en bleef wat wantrouwig op een afstandje naar ons kijken. Uiteraard ging hij toch zoals gewoonlijk, geroutineerd de trailer op. Choco moest ik wat helpen, maar ook dit lukte zonder veel moeite. Om 07.00 uur reden we weg. Zondagmorgen... heerlijk rustig op de wegen. Via Antwerpen, Brussel, Namen, Sedan en Vouziers, kwamen we op de plaats van bestemming aan. Prachtige gele koolzaadvelden lagen nu, als een lappendeken over de nog groene Franse heuvels van de Ardennen-Champagne streek. Later in het jaar zullen de gele graanvelden hier het gezicht van Noord Frankrijk gaan bepalen. Tussen de groene bossen zagen we de stoeterij al van verre liggen. Prachtige statige stallencomplexen, gebouwd in een aparte stijl. Ooit een boerderij met 300 ha land, nu omgetoverd tot een africhtingsstal voor Portugese Lusitano's. We werden hartelijk welkom geheten door Michel en Eva en zaten, korte tijd later lekker aan een bakkie koffie. De paarden moesten even op stal, maar konden wat later de paddock in. Wij kregen een klein paradijsje om in te wonen. Ik zou het zo willen kopen. Een compleet huis in het klein. Heerlijk rustig in een dorp met 17 inwoners. Iets verderop ligt trouwens het kleinste dorp van Frankrijk met wel 7 inwoners.

s’Avonds mochten we aanschuiven voor het diner in de woning van de eigenaars. Gezellig met het gezin, de kinderen, een beeldschone nicht en een knappe stagiere, heerlijk gegeten, gebabbeld en nageborreld. Wat is het leven toch een straf in de Bourgondische Champagne-streek !! Ik wist niet dat je Frans ook achteruit kan praten, maar Anne kon het echt, na een glaasje sterke Rosé.!!! Morgen even naar een stadje in de buurt om een Franse sim-kaart te kopen voor de GSM. Nu eerst maar lekker slapen. Morgen nog een rustig dagje, voordat het echte werk gaat beginnen. Het weer is, en blijft voorlopig, goed hier. Rond de 19 graden. Mager zonnetje maar droog.

Maandag 17 en Dinsdag 18 mei 2010.

Vanmorgen tamelijk vroeg op gestaan. Michel kwam verse croissants afleveren die hij in een stadje had gekocht. Hij bracht s’morgens de kinderen naar school en haalde ze in de middag weer op. Toch zo’n 100 km per dag rijden. Na het ontbijt gereden naar Rethel. Simkaart gekocht en toen de route voor de volgende dag gaan verkennen met de auto vanaf het huis van Michel richting de Pelgrimsroute. De schrik sloeg me daarbij om het hart. De route ging eerst over een venijnig pad met scherp gebroken basalt, dan 3 km provinciale weg, zonder berm van betekenis, waar de auto’s harder dan 120 reden pffft !, daarna over mooie kleine asfaltweggetjes door het glooiende Franse land, maar ook hier reden de auto’s met harder dan 80 over heen. Hier had ik echt geen zin in. Ik moest wat anders verzinnen, om ongelukken te voorkomen. Michel belde een vriend in Saint Remy En Bouzemont, die aldaar een popcorn fabriek bezit. Dit plaatsje ligt op de Pelgrimsroute en hij had ook wel plaats om mijn auto en trailer te stallen, gedurende onze tocht. Uiteraard kon het stallen van de paarden niet in de fabriek, maar ook daar kwam een oplossing voor. We konden voor een nachtje terecht bij een kleine manege in het plaatsje Sapignicourt. Op dinsdag de omgeving nog wat bekeken. Grafvelden uit WO I bezocht en s’middags de paarden geladen. Na een hartelijk afscheid op weg naar de manege in Sapignicourt. 60 km rijden.

http://picasaweb.google.nl/adri.en.waldo/161718Mei#

Voorbereiding
geschreven op 2 mei 2010

De dagen tikken weg..en er moet nog zoveel worden geregeld. De paarden moeten weer in conditie worden gebracht, de bepakking moet kloppen etc. etc. Vorig weekend heb ik met Waldo deelgenomen aan het GMFPK in Wateren op de Albertshoeve. Was geweldig leuk. Drie dagen door de bossen en over heidevelden van het Drents-Friese Wold. Lekker lopen badderen in het toch nog grote Kannedemeer, samen met 15 andere Friezen. Heel geslaagd weekend!
http://picasaweb.google.nl/adri.en.waldo/1eEn2eDagGMFPK#

De lange koude winter is voorbij !!
geschreven op 14 april 2010

Na een barre winter is het voorjaar dan eindelijk aangebroken. Waldo en Choco hebben de hele winter buiten doorgebracht. Menige ochtend liepen ze met een laag sneeuw op hun rug, vrolijk rond te stappen. Hun vacht leek wel een bontjas. Van rijden kwam niet veel terecht. De wegen waren spekglad.

Het wordt langzamerhand tijd om hun dikke laag winterspek eraf te gaan trainen. Inmiddels lopen ze al een paar uur per dag in de wei. De spijsvertering langzaam laten wennen aan het malse gras ipv. hooi. De natuur ontwaakt plotseling in de polder. Zwanen en eenden zijn druk met hun nest, het zonnetje schijnt heerlijk...we krijgen er weer zin in !!
http://picasaweb.google.nl/adri.en.waldo/Voorjaar2010#

------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Rondreis over de Veluwe juni - juli 2009
geschreven op 20 juni 2009

Beste lezers,

In verband met het overlijden van Muis, de aankoop/training van Chocolate en de reeds verbruikte verlofdagen, hebben wij de voortzetting van de reis door Frankrijk een jaar moeten uitstellen.

Ter compensatie zijn we met de paarden afgereisd naar de Veluwe, teneinde Choco te testen onder allerlei omstandigheden. Ook wel goed voor Anne, om aan deze, pietsie ondeugende, zeer snelle, jonge pony te wennen.

Op zaterdag 20 juni, komen we aan op de Woody Ranch. De paarden kunnen op de wei en wij betrekken een zg. Pipowagen. Weer eens wat anders. Klein en knus. Het is prachtig weer en nog heel rustig op de camping. De zomervakanties moeten nog beginnen. Overdag maken we mooie bosritten in de omgeving. Wat een beetje tegenviel waren de vele kazernes met de daarbij behorende oefenende militairen, die vaak gecamoufleerd opdoken in het bos. Zal de Luchtmobile Brigade zijn geweest, want grote chinoukhelikopters scheerden boven de hei. Elke morgen reden we met de trailer naar de wei om de paarden te laden. Vervolgens reden we naar een bestemming in de omgeving, om daar te starten met de dagrit. Ik sloeg die positie op in mijn GPS en we reden voor het vaderland weg. Niks routekaarten, want daar wordt je alleen maar sjagerijnig van wanneer je bent verdwaald. Aan het eind van de middag stopten we, keken op de GPS die middels een pijl aangaf, waar de trailer stond en reden we bijna in rechte lijn, dwars door het bos, weer terug naar het startpunt. Zo kwamen we op vele mooie plaatsen, zonder steeds het saaie stuk van- en naar- de camping te moeten rijden. Waldo was het al, maar ook Choco werd zo een geroutineerde trailer-reiziger, die nu, geheel zelfstandig zonder angsten, de trailer in-en uit wandelt.

Na 10 dagen hadden we het daar wel gezien en vertrokken naar Camping Boszicht in Laag Soeren. De camping ligt aan de bosrand en is ingericht voor het verblijf van ruiters met hun paarden. De paarden konden in een graspaddock en wij huurden een riante stacaravan, die van alle gemakken was voorzien.

We legden leuke contacten met andere, aldaar verblijvende ruiters. De omgeving was geheel anders. Dichte bossen met heel veel wild.

Wildroosters en hekken om het wild te houden, waar het hoort. Soms best wel lastig om steeds die hekken te openen en te sluiten. Waldo begon al een aardig Treck paard te worden. Het bleef een kunst om de hekken, zittende op je paard te openen en te sluiten, maar hij leerde snel weer te wijken voor het been. Zelfs achteruit op stemhulp ging steeds beter.

Onderweg zagen we veel wild. Hele groepen wilde zwijnen met hun gestreepte biggetjes kruisten onze routes of lagen te soezen op het warme zand van de ruiterpaden. Herten en reeen zagen we dagelijks grazen en rennen. De paarden werden er wel een beetje loperig van. Als Waldo begon te snuiven was er weer iets in de buurt..en ja hoor..krakende takken veroorzaakt door wegvluchtende herten. Choco volgde Waldo overal trouw. Anne lag er wel een paar keer af, na een jolige bok in galop. Gelukkig kwam ze in het mulle zand terecht en zonder verwondingen kon ze weer opstijgen.

Alhoewel het 4 leuke weken waren, miste ik toch het aspect van het dagelijks verder trekken, nieuwe avonturen beleven, nieuwe mensen ontmoeten en steeds weer een nieuwe horizon ondekken. Volgend jaar verder door het Franse land.
http://picasaweb.google.com/adri.en.waldo/Veluwe2009?authkey=Gv1sRgCNr9mZnZlNO2zQE#

Zoektocht
geschreven op 15 juni 2009

15 juni 2009

Na het overlijden van Muis wilde Anne eigenlijk geen nieuwe pony meer hebben. Ze miste Muis nog vreselijk. Na veel gepraat zijn we toch tot de conclusie gekomen om maar weer op zoek te gaan naar een nieuw maatje. Uiteindelijk toch met een nogal dubbel gevoel, op zoek gegaan. We zochten naar een rustige, maar toch dappere pony. Anne is niet zo'n waaghals die op iedere pony zomaar weg galoppeerd. Veel pony's die voldeden aan onze criteria bezocht, bekeken en gereden, maar geen één gevonden die aan onze verwachtingen voldeed. Zowel handelaars als particulieren probeerden ons echt te bedonderen. Gelukkig weet ik er iets meer van af. We werden er al een beetje moe van, totdat we bij een gezin in de buurt van Deventer belandden, dat een 4,5 jarige New Forest ponyruin aanbood, bij hen geboren en opgegroeid, netjes aangereden, schaapmak maar met nog wat weinig ervaring. Geweldig aardige mensen, die een zestal pony's en paarden bezaten, die braaf bij elkaar stonden in het weiland. We zagen de pony..keken elkaar aan en ik las in haar ogen... DIT IS HEM !! De pony werd keurig voorgereden door de dochter. Zelfs Pa ging er nog even op. Anne reed hem nog wat angstig, maar de pony zette geen poot verkeerd. Plotseling hoorde ik een luid geronk komen vanuit de richting van de weg, die op ongeveer 30 meter afstand van de rijbak liep. Even later bleek, dat er een optocht passeerde van old timer tractoren. Het kabaal werd oorverdovend en de pony?.. keek er niet eens naar !! We hebben de pony gekocht en direct mee naar huis genomen. Hij liep wat wantrouwend de trailer in, maar accepteerde alles gelaten. Onderweg hoorden we geen geluiden uit de trailer komen en bij een inspectie onderweg, bleek dat hij rustig stond te dromen.

CHOCOLATE is zijn naam.

Nog wat onwennig, maakte hij kennis met Waldo. Alles ging eigenlijk gelijk goed. Waldo was weer gelukkig, maar maakte de kleine direct wel duidelijk dat HIJ de baas is. Zoals een puber betaamd gaf dit enig verzet, maar hij berustte er uiteindelijk in. Anne rijdt hem nu al een paar dagen en het gaat steeds beter. Ik zie haar angst, om op zo'n toch wel jonge pony te rijden, langzaam weg ebben. Ze wordt vrijer met hem, durft steeds meer en went al aan de pittigheid van Choco. Hij heeft mooie gangen en ontwikkeld een snelheid, die veel hoger ligt, dan die van kleine Muis. We hopen van harte dat we een goede koop hebben gedaan en dat Choco gezond en lang bij ons mag blijven.

We hebben eensgezind besloten, dat het niet eerlijk is tegenover deze, nog jonge en onervaren, pony hem nu al mee te nemen op een lange, toch wel, zware reis. We gaan binnenkort met de paarden een paar weken naar de Veluwe om hem te laten wennen aan buitenritten en het accepteren van een lichte bepakking. Volgend jaar gaan we dan maar weer verder op onze reis naar morgen. Beetje teleurgesteld, dat wel. Aan de andere kant... de Fransen zeggen dat zo mooi... C'est La Vie !! Het leven komt, zoals het komt, accepteer het maar, je kan er toch niets aan veranderen. HG. A3

Muis overleden
geschreven op 30 mei 2009

30 mei 2009

Beste vrienden en lezers,
Als alles gaat zoals het zou moeten gaan, dan ben je een goudvink, begin ik onderhand te beseffen. Acht dagen voor ons geplande vertrek op Hemelvaartsdag naar Frankrijk, werd de pony van mijn vrouw, Muis, ernstig ziek. Ze stond als een hoopje ellende in het weiland en kon geen stap meer verzetten. Met veel moeite hebben we haar thuis gekregen en is zij en haar bloed, uitgebreid onderzocht. Uit de bloedtest bleek, dat ze aan een zware vorm van de dierlijke variant van suikerziekte leed, die bij paarden helaas niet- of zeer moeilijk te genezen is. Na enige weken medicatie en zware pijnstillers, hebben we dan uiteindelijk, met pijn in ons hart, moeten besluiten om haar te laten inslapen. We hoopten toch stiekem op een wondertje, maar helaas..ze ging steeds moeilijker lopen en had duidelijk, ondanks de pijnstillers, constant pijn. Drie dierenartsen hebben haar onafhankelijk van elkaar, onderzocht en beoordeeld. Geen één gaf ons echter hoop op genezing. Haar laten inslapen, was het beste, wat we nog voor haar konden doen. Met haar hoofd op de schoot van Anne, is ze heel vredig gestorven met nog een pluk gras uit haar mond. We hebben jarenlang, heel veel genoten van dit kleine Muizebeest en blijven haar, ontzettend dankbaar daarvoor.

Niet alleen wij, maar ook Waldo is zijn vriendinnetje kwijt. Vijf jaar lang, heeft hij dag en nacht met Muis opgetrokken. Sinds haar dood, is hij onrustig en hinnikt naar alles wat beweegt. Niet alleen voor Anne, maar vooral voor hem is het zaak, gauw een nieuw maatje te vinden.

Onze pelgrimstocht is door dit alles, een beetje naar de achtergrond verdrongen. Dan maar alleen gaan was voor mij geen optie, want ik wilde Anne niet alleen achterlaten met haar zieke Muis. Ook zij had zich verheugd op de reis en daarvoor verlof gespaard. Mijn streven om dit jaar vanuit Reims tot aan de Pyreneeen te trekken heb ik laten varen. Als we überhaupt nog vertrekken, dan zien we wel hoe ver we komen en kijken volgend jaar dan wel weer verder.

Voorbereiding voortzetting reis 2009
geschreven op 5 april 2009

5 april 2009

Beste lezers,
Het voorjaar is weer aangebroken, het zonnetje schijnt en Waldo loopt samen met zijn Muis alweer een paar uurtjes per dag op de weide om hun spijsvertering te laten wennen aan het sappige, eiwitrijke voorjaarsgras. Zowel zij, als wij, hebben uitgekeken naar deze lente, na een natte en koude winter. De latent aanwezige reiskriebels steken langzamerhand de kop weer op en worden met de dag heviger. De voorbereidingen voor de nieuwe reis zijn al in volle gang. Anne (mijn vrouw) heeft besloten om gelijk al een eind mee te gaan trekken op Muis. Hoe ver zal de tijd gaan leren.

Houdt wel in, dat ook voor Muis wat betere bepakkingsmaterialen moeten worden aangeschaft. Een extra tent gaat mee, om de zadels en tassen s'nachts in op te bergen, want mijn oude twee- persoons tentje is daarvoor te klein. Ook moeten hoefschoentjes voor Muis worden aangemeten. Het zal wel weer een hele kunst worden om alle zaken die mee gaan op reis, zo economisch mogelijk te verdelen over de twee paarden. Ook moet ik er rekening mee houden, dat Anne op een gegeven moment afhaakt en ik weer samen met Waldo alleen verder moet. Spullen zoals kleding, slaapzakken en slaapmatjes zullen op Muis gepakt worden. Hoewel ze niet veel wegen zijn ze wel volumineus en nemen daardoor veel ruimte in.

De training van de paarden en ons zelf, zijn ook al even bezig. Steeds lopen we, toch wel flinke, afstanden door de polder. Dit weekend ging de bepakking er weer op en zullen alle volgende wandelingen steeds met volle bepakking zijn.(betonklinkers in de tassen) Waldo en Muis lopen nog steeds zonder hoefijzers en de hoeven zien er goed uit. Ze slijten amper op het asfalt. Wel gaan de hoefschoenen weer mee, omdat ik niet weet of de hoeven bestand zijn tegen het langdurig lopen over rotspaden met losliggende keien en split.

Het plan is om rond 20 mei 2009 af te reizen naar Frankrijk om ongeveer daar te beginnen, waar ik vorig jaar ben geëindigd. Na lang zoeken hebben we de zeer gastvrije, nederlands sprekende, Michel & Eva Dablon bereidt gevonden ons, op hun Lusitana paarden Centrum gelegen op een prachtige locatie tussen Reims en Verdun, te ontvangen onder voorwaarde dat ik wel Goudse kaas voor ze mee moet nemen !!! ( www.terreausoleil.com )Voor de paarden lekker om een nachtje bij te komen, na de toch wel lange trailerrit. De volgende dag, gaat onze reis pas echt beginnen. We zetten dan koers richting Vezelay over de bewijzerde GR 654 (600 km), die loopt van Namen naar Vezelay. 22 dagtochten van zo'n 25 á 30 kilometer langs Châlons-en-Champagne, Bar-sur-Seine en Auxerre. Vanuit Vezelay gaan we verder over de historische pelgrimsroute (Via Lemovicensis) langs Bourges en Limoges naar Saint-Jean-de-Port aan de voet van de Pyreneeen. Hiervoor staan 36 dag etappes met een lengte van 900 km.(zonder rustdagen) Omdat ik maar 2 maanden verlof heb kunnen sparen, zullen wij Santiago de Compostela dit jaar ook niet gaan halen. Het plan is dan ook, het laatste stuk van de reis (800 km) door het Spaanse land, volgend jaar te gaan voltooien.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Rhisnes - Givet - Gouda
geschreven op 15 juli 2008

15 juli 2008

s' Morgens om 6 uur, werd ik wakker van een motorgeluid. Yvette stond al klaar met de trailer voor mijn tentje. Beetje vroeg wel, vond ik. Ze moest echter om 9 uur op haar werk zijn in Namur. Vlug alles ingepakt, Waldo de trailer in en over nog doodstille weggetjes op naar Namur. Tijdens de rit zag ik de toch wel grote stad en Dinant liggen langs de Meuse. Haar grote Peugeot had zelfs nog moeite met de klimmen en ik hoorde Waldo achterin een beetje stommelen. Net na Anseremme, op een stille weg door de bossen, werd ik afgezet. Ze wilde geen geld voor deze service, maar ik kon toch nog een 20 eurobiljet op het dashboard gooien voor de brandstof. Schat van een meid weer. Waldo had natuurlijk honger en ik liet hem maar grazen. Wat een gedoe...

Na een tijdje Waldo weer opgezadeld en begonnen wij aan onze laatste rit. Bos en nog eens bos. De dazen sliepen, blijkbaar. Wel goede wegen die nog stil waren. Kilometers maken vandaag langs de ons vertrouwde Maas. Gek dat de Maas hier zo breed is. Stuwen en watervallen, terwijl hij in Nederland en Belgie zo smal lijkt. We stegen tot grote hoogten langs een, slingerende, stille asfaltweg, die overdag waarschijnlijk heel druk is.

Zo naderen we langzaam het einde van het eerste deel van onze reis. Na bijna 1000 km staan we uit te hijgen van een paar flinke klimmen met voorbij zoevende auto's. Voor mij de Franse-en mij omdraaiend, de Belse grens. We staan in niemandsland !! Eindelijk zijn we NIEMAND !!!

Het is 19.00 uur en op het pleint voor een kerk, staat dochter al te wachten met de trailer. Over 3 uur zullen we weer thuis zijn. Waldo bij Muis en ik weer bij Anne. Die gedachte doet mij goed, maar aan de andere kant wil ik dit leventje niet vaarwel zeggen. We zijn gewend geraakt aan het reizen iedere dag, het ontmoeten van nieuwe mensen en het genieten van de omgeving. Maar ach.. de weg naar Santiago is nog lang. Straks maar weer verder.

Terugkijkend op dit gedeelte van de reis, die door pech in het begin veel te laat begon, kan ik concluderen dat het reizen met je paard, best wel een fijne bezigheid is. De intense band die ontstaan is tussen ons, kan ik moeilijk in woorden uitdrukken. Je legt makkelijk contacten en bijna iedereen wil spontaan helpen. Toen ik door het dorpje Lauw liep, stopte er een auto naast me met twee van die tatoe jongens. Ik dacht..wat nu weer ? Ze vroegen waar de reis naar toe ging. Werd gewoon een gezellig praatje. Ze reden door maar kwamen een kwartier later terug. Als ik wilde kon
ik overnachten bij een adres boven op de berg. Die mensen hadden daar Zuid-Amerikaanse paarden en mijn paard mocht in de wei. Ik vond het nog wat vroeg om al te gaan stoppen, die dag, dus ging ik niet op de uitnodiging in. Zulke spontane hartelijke dingen gebeuren en ongemerkt ga je er vanuit, dat ze ook blijven gebeuren. Je wordt, wat dat betreft, een beetje zorgeloos.

Waldo heeft het prima gedaan. Zonder zichtbare moeite droeg hij mij en de bepakking door drukke steden, langs gevaarlijke wegen, over viaducten, spoorwegovergangen, door donkere tunneltjes, dichte bossen en over wijdse velden. In het begin miste hij in de wei wel een maatje maar lieverlee wende hij er aan om dagelijks, meestal alleen, in een vreemde wei te moeten. Zijn hoeven zijn hard en stevig gebleven. Hoewel hij bijna dagelijks een paar uur zonder schoenen over het asfalt liep, sleten ze minimaal. De achterhoeven sleten nog het meest, maar dat komt omdat hij die nogal schuivend neer zet (een Friezenkwaaltje). De Easy-boot hoefschoenen bevallen nog steeds goed en zijn nog lang niet versleten. Niet één keer heeft hij ze verloren en ze draaiden niet aan zijn voeten. Er ontstonden geen schuur- of drukplekken.

Krachtvoer is niet nodig gebleken. Door hem tijdens het lopen geregeld te laten grazen, bleef zijn spijsvertering optimaal functineren. Ook liet ik hem een paar keer per dag likken aan het meegenomen zoutblok. Wat me opviel tijdens het grazen was, is dat hij droge dode bladeren erg lekker vond. Vooral eikenblad. Aan heuvels beklimmen moest hij wennen, maar na een paar dagen was dit ook over.

Ik ben tevreden over de tassen en de rest van het harnachement. Stukje vakwerk van de maakster. Het leder is van goede kwaliteit en wordt steeds mooier na het invetten. Diep rood. Op de bochtige Pieterpad-paadjes, tussen bomen door in de Overijsselse bossen, zijn de tassen nogal eens klem komen te zitten. Daardoor waren de bevestigingsogen wat ingescheurd. Die zijn later verstevigd. Het zadel was al goed en is dat ook gebleven. Zit als een fauteuil.

Alle elementaire zaken, die ik bij me had, hebben naar behoren gefunctioneerd. Mijn tentje , brander en Meindls, doe ik nooit meer weg. Omdat ik nogal een onrustige slaper ben, had ik s'nachts nog wel eens ruzie met mijn mummieslaapzak. Lekker warm, dat wel. Als slaapmatje gebruikte ik meestal de grote sjabrak.
Mijn regenkleding hield mij goed droog. Ben wel een paar keer zeiknat geworden, maar dit was mijn eigen schuld. Ik ben altijd te laat met het aandoen ervan.
Het grootste probleem, tijdens onze reis, waren de dazen. Mooie boswandelingen, werden door hen grondig verpest. Ik moest vaak van de voorgenomen route afwijken en langs saaie fietspaden rijden om aan die krengen te ontsnappen. Desalnietemin heb ik met volle teugen genoten van deze reis. Mijn voeten en benen deden het wonderbaarlijk goed. Ze herstelden vlot na een vermoeiende dag. Het dragen van sandalen na zo'n dag is een verademing. Waldo en ik zijn wel afgevallen, maar niet schokkend. De laatste weken heb ik veel last gehad van mijn linker elleboog. Vooral na het wakker worden is hij pijnlijk en stijf. Het opzadelen wordt steeds moeilijker en doet pijn. Ik begin nu ook te geloven, dat het een peesontsteking is. Nooit eerder gehad en weet ook niet waardoor het is ontstaan.

Voor lezers, die zo'n reis ook willen gaan maken met hun paard, één zeer belangrijk advies: Bespaar NOOIT op je schoenen. De eerste dag al trapte Waldo op mijn hiel en deed dat later nog vele malen. Door hele goede (maar ook dure) Meindll-s te dragen, werd groter leed voorkomen. Zie de beschadigingen op mijn hielen.

Ook namens Waldo, iedereen bedankt voor de belangstelling, de gemailde foto's, verleende hulp en gastvrijheid die wij onderweg mochten genieten. Zonder jullie hadden wij het niet gered. Au revoir et bon voyage vers...

Mensen met vragen over onze reis, mogen mij mailen op waldo50@msn.com

Ik ben mij er van bewust, dat er mensen zijn, die denken het allemaal veel beter en veel sneller te kunnen vanaf achter hun pc. Prima...niks mis mee.. maar laten ze het vooral doen !!!

Waremme - Braives - Eghezee - La Bruyere - Rhisnes
geschreven op 14 juli 2008

14 juli 2008

Vanmorgen vroeg wakker. Voelde me niet helemaal lekker. Mijn linkerarm deed ook zeer. Met het laatste beetje water uit de bidon toch maar een bakkie gezet. Ik had geen zin om helemaal naar de boerderij te lopen, alwaar ik nog geen beweging had gezien. Waldo stond volgevreten naar me te staren. Dat het gras wat TE rijk voor hem was geweest, bleek later. Grote scheten en natte flatsen, waren het gevolg. Weer opgezadeld en gelijk maar gaan rijden. Wilde vandaag tot aan Namen komen. Tijdens het rijden bestudeerde ik de Franse routegids van de GR 654. De route begon midden in het centrum van Namen en ging via de vele bruggen over de Maas via Dinant naar Anseremme. Niet direct iets om naar uit te kijken. Tijdens het vakantieseizoen zal het wel stikken van de toeristen rondom Dinant. Het werd een hele rit, langs wegen waarvan ik soms dacht “hier ben ik toch al geweest?” Foto's maken schoot er een beetje bij in, vanwege mijn zere arm. Ik merkte, dat ik in een dipje begon te raken. Onderweg zag ik(gezien de kentekens op de geparkeerde auto's) veel Poolse en Roemeense arbeiders werken op de landerijen. Ze plukten iets, wat ik niet kon thuisbrengen. Het weer begon te minderen. Wel mooie wolkenluchten. Een windje stak op en dat was lekker. Veel paarden langs de weg. Een paar keer zag ik in de verte, waarschijnlijk, lokale ruiters door de velden rijden.

Die 55 km van Napoleons soldaten, ging ik niet halen vandaag. Hooguit 40 en nog wel in het zadel. In de buurt van La Bruyere, vlak voor Rhisnes, ontmoette ik Jaap en Heidi uit Hengelo, een stel van mijn leeftijd, dat daar aan het wandelen was. Ze waren op vakantie en logeerden bij de boer. Volgens hen was daar wel een plaatsje voor Waldo en mij. Ik ben met hen meegelopen. Jaap deed het woord en uiteraard mocht ik blijven. Stond niet veel gras in de kleine wei. Langs de bermen stond zat en de boer had ook nog hooi. Waldo achter prikkeldraad. Ik was er niet gerust op, maar ja..je hebt het niet voor het zeggen en ook vaak geen keus.


De buurvrouw kwam later op de avond even langs, want ze zag zomaar een paard in het land naast haar huis. Ze sprak vlot Engels en had een paard waar ze wedstrijden mee reed. Toen ze vernam, dat ik morgen door Namen wilde trekken, keek ze heel bedenkelijk. Bijna onmogelijk en onverstandig, vond zij. Toen ze ook nog hoorde, dat ik daarna via Dinant naar Anseremme wilde gaan, begon ze zelfs te stotteren. Hellingen van 14 a 15 % door de Ardennen lagen in die route. Ze verklaarde me voor gek. Ik zou mijn, daarvoor ongetrainde, paard kapot rijden. Ik keek blijkbaar wat sip, want ze bood aan, ons met haar trailer naar Anseremme te brengen, de volgende morgen. Wat een hulpvaardigheid weer. Er viel een last van mijn schouders en ik voelde mij gelijk een stuk beter en minder moe. Heb lekker de door mij in Eghezee gekochte entrecote en blikje champignons gebakken voor mijn tentje. Ik had nog een flesje wijn in mijn roltas van de tent en heb die lekker leeg gelebberd. Jaap en Heidi waren die avond naar Namen en voor de rest waren er geen gasten op de ferme. Waldo nog langs de weg laten grazen voor het slapen gaan. Een dag die rottig begon en toch weer goed eindigde. Morgen zal wel de laatste dag worden. Had me voorgenomen in ieder geval de Franse grens over te rijden, alvorens het eerste deel van onze reis af te sluiten. Vanaf Anseremme naar het eerste Franse plaatsje Givet schatte ik op ongeveer 30 kilometer. Dat moest kunnen.

Millen - Waremme
geschreven op 13 juli 2008

13 juli 2008

Vanmorgen vroeg op. Geschoren en koffie gezet. Broodje gegeten en Waldo gezadeld. Afgerekend, viel een pietsje tegen en op naar Sluizen, Vreren, Rutten, Lauw, Otrange, Oreye, Bergilers, Lantremange en Waremme. Een mooie rit door leuke dorpjes over heuvels en door dalen. In Rutten belandden we op een terrasje. Waldo kreeg water en ik een biertje.

Een grote boerentosti met soep ging er wel in. Ik mocht van de eigenaar op zijn laptop internet bankieren. Hij vertelde een verhaal over een groot spektakel dat ieder jaar in Rutten wordt opgevoerd. Zo rond 1100 was er in Rutten een pelgrim, die terugkwam uit Santiago de Compostela, samen met nog 7 volgelingen door ene Hacco vermoord, omdat ze tijdens zijn afwezigheid met toestemming van zijn vrouw, in zijn kasteel hadden overnacht. Hij was een heiden en had een pesthekel aan christenen. Hij achtervolgde de Friese pelgrim Evermarus met zijn volgelingen en vermoordden hen in het bos nabij Rutten. Later is Evermarus heilig verklaard, omdat er wonderen aan hem werden toegeschreven. Elk jaar op 1 mei wordt door een groot aantal figuranten de moord nagespeeld. Ook is er een processie, waarbij zijn beenderen worden rondgedragen. Mooi verhaal. Ik informeerde voorzichtig of er nog nakomelingen van Hacco in Rutten woonden. Lachend gaf hij een ontkennend antwoord. Verder maar weer. Door Lauw op naar de Frans genaamde dorpjes.

Het begon erg warm te worden. Aan Waldo kon ik merken dat hij moest wennen aan de heuvels. Ik trouwens ook.

Het landschap en de vele kleine gehuchtjes blijven vredig en mooi. Toch begint het ook wat saai te worden. Ik volg nu vooral de smalle asfaltweggetjes door de landerijen, die de dorpjes verbinden en allemaal ook weer uitkomen op een N-weg die de provincie doorsnijdt.

Na Otrange langs Oreye en Bergilers naar Lantremange. Het begon langzamerhand tijd te worden om een plekje voor de nacht te gaan zoeken. Ik zag gedurende de dag, veel boerderijtjes met wat paarden in de wei, dus ik was niet bang om geen onderdak te vinden. Nu ik ging uitkijken naar zo'n adres, zag ik ze niet meer. Ergens voor Waremme, werd ik achterop gereden door een grote combine. Ik kon een gedorst veld inlopen met Waldo, want elkaar passeren op de smalle weggetjes is onmogelijk. De boer stopte en begon een praatje. In mijn beste Frans vroeg ik hem of hij iets voor me wist om te overnachten in mijn tentje. Kon wel bij hem, iets verderop, zei hij. Tentje naast de wei van Waldo en zag verder geen kip. Na het aanwijzen van mijn plekkie en dat van Waldo, geen boer meer gezien. Noodrantsoentje gekookt. Smaakte een beetje raar, maar honger maakt zelfs rauwe bonen zoet..

We waren moe. Na het eten in mijn tentje gaan liggen. Lag nog wat te prakkiseren over het feit dat de soldaten van Napoleon tijdens hun opmars te voet, met volle bepakking, geweer en munitie, over de slechte wegen van toen, wel 55 km per dag aflegden. 4 dagen achtereen, rustdag en weer hoppa met de geit. Onderweg nog even een veldslag hier en daar. Ongelofelijk !.Wat loop ik dan te mierenneuken over 30, hooguit 40 kilometer per dag, zonder bepakking over keurige asfaltweggetjes? Gedurende de dag foto's gemaakt, waarvan er vele overbelicht bleken te zijn. Ik doe iets fout met de instellingen, maar ben er nog niet achter wat. Ik heb die verwijderd uit het geheugen en ben nu kwijt welke foto, bij welk dorp hoort. Niet zo'n ramp, lijkt mij.



















Rustdag Millen.


12 juli 2008

Lekker uitgeslapen. Zadel, tassen en tuigage schoongemaakt en ingevet. Daarna naar de buurtwinkel en wat voedsel ingeslagen. Verse harde bollen bij de warme bakker en wasbenzine voor de brander bij een co-op. Soms een buitje, maar meestal een zonnetje vandaag. Waldo liep lekker te grazen in zijn weitje. Leuke dag met een fijne herinnering. Pinnen was niet mogelijk in dit dorp. Deze reis kost gemiddeld zo'n 30 euro per dag, als je niet zelf kookt. De mogelijkheden om zelf te koken zijn beperkt, omdat je maar 1 pit ter beschikking hebt. Meestal 1 pansmaaltijden, zoals nasi of macroni. Rijst met coulash gaat ook vervelen. Eitjes bakken gaat prima en maaltijdsoep ook.

De pensionprijzen voor Waldo wisselen sterk. Van niets tot 15 euro heb ik betaald.

In de loop van morgen ga ik het Franstalige gedeelte van Belgie onveilig maken. Ik nader dan Namur. Ben benieuwd. Beetje laat vandaag gaan slapen. Tassen weer herpakt en de droge was opgeborgen. Linker elleboog begint irritant pijn te doen, vooral bij het onderhands oppakken van dingen. Hoop dat het over gaat.

Helbricht - Millen
geschreven op 11 juli 2008

11-12 juli 2008

Werd om 8 uur wakker, door het lawaai van regen op de caravan. Gadver...in de regen vertrekken is geen pretje. Gauw aangekleed om naar Waldo te gaan kijken. Op de sandalen richting wei. Was wel een kilometertje lopen. Ik zag hem staan met zijn kont in de wind en regen. Hij stond op rust en voorzichtig liep ik weer terug. Hij had mij niet opgemerkt. Als hij mij gezien had, dan was hij naar mij toe komen draven. Bij Jo in huis een ontbijtje gehad. Nog even zitten praten over zijn paardenfokkerij en hoe hij dacht over de toekomst van de Friezenfokkerij. Onder belangstelling van wat gasten Waldo gezadeld. Jo wilde beslist geen geld aannemen voor de overnachting. Toch wilde ik hem iets geven. Ik gaf een huisvriend van hem geld, om dat later, na mijn vertrek aan de dochter te geven voor in haar spaarpot. Na het afscheid op naar Millen. Hiervoor moesten we eerst door en langs een aantal dorpjes. Eerst Neerharen, Lanaken, Veldwezelt, Kesselt, Vroenhoven, Reukelom en Riemst.

We zijn wel 3 x het Albertkanaal overgestoken. Het stuk langs het kanaal in Lanaken en vervolgens over het industrieterrein was geen pretje. Zware industrie, het daarbij horende vrachtverkeer en lawaai..

Ik was blij om het achter ons te laten. Belgen rijden hard over de binnenweggetjes merk ik op. Waldo had er vandaag zin in. Hij stapte stevig door. Hij had het onweer afgelopen nacht goed doorstaan en hij glansde als een spiegel. Het bleef vandaag aardig droog, maar wel veel wind. Lekker om te rijden. Het landschap ging veranderen.

De heuvels werden glooiend en de wegen ook. Wat is het hier toch prachtig. Grote graanvelden, afgewisseld met boomgaarden. Overal kerktorentjes van de zovele dorpjes om me heen.
Het valt me op dat de bevolking hier wat terughoudend is. Ze spreken je niet zo gauw aan, maar als ik ze iets vraag, dan praten ze honderd uit.

Ik hoorde dat er in Millen een manege zou liggen en ja hoor..met behulp van een man op de fiets, die er toevallig naast woonde de juiste weg gevonden. Een wat ouder echtpaar dreef de kleine manege. Het was zomer en al de paarden liepen in de wei. Eigenlijk was de manege gesloten en kon ik dus weer in de voyer slapen op de bank.

Waldo kreeg een box en een kleine wei tussen de huizen van het dorp.
Heel apart. De boer was uit een kersenboom gevallen en had zijn ribben gekneusd. Hij schuifelde over het erf. Om de paar minuten een hevige knal van het carbidkanon om de spreeuwen weg te jagen in de kersengaard. De kersen smaakten heerlijk zoet. Er kwamen geregeld mensen op het erf om kersen te kopen. Jongelui uit het dorp verdienden wat bij, door de kersen te komen plukken.

Het was een gezellige bedoening op het erf. Buurtjes kwamen nieuwsgierig kijken wat voor een snoeshaan er nu weer in het dorp was aangekomen. Veelal oudere boertjes met veel verstand van paarden. De hoefschoenen gingen weer van hand tot hand. Ze vonden ze prachtig. Vandaag zo'n 35 km afgelegd over toch wel stijgende wegen. Ik zag aan Waldo dat hij moe was. Het werd weer eens tijd voor een rustdag. Hij had een lekkere wei en een box voor de nacht. De boer wilde s'nachts het paard op stal hebben. Hij kreeg onbeperkt hooi,en een zoutblok waar hij lekker van likte.

Gegeten in restaurantje “Bij Greetje” Lekkere biefstuk met een grote salade. We mochten een dag langer blijven van de boerin. Ze draaide een extra wasje voor mijn kleding. Lieve mensen weer. Morgen inkopen doen in de buurtwinkel en de tuigage invetten. Wordt ook eens tijd.










Elen- Herbricht
geschreven op 10 juli 2008

10 juli 2008

Was ondanks het late slapen, toch weer vroeg wakker. Zoemden nogal veel vliegen rond en die begonnen hinderlijk te prikken. Buiten de stal koffie gezet en daarna alles weer ingepakt. Leon zou een ontbijt klaarmaken voor me. Hij ging eerst naar de bakker. In de keuken bij hem gebakken eieren met spek gegeten op het nog warme brood. Heerlijk !!. Hij vertelde dat zijn vrouw op vakantie was. Hij kon door het veulenen van zijn merries niet mee. Hij vroeg me om hem te helpen een aantal merries met hun pasgeboren veulens naar de wei te brengen. Alleen was dat geen doen, want de veulens vliegen alle kanten uit. Dit kon ik niet weigeren. We waren al gauw een uur bezig hiermee. Ik had de moeders bij het halster en hij stuurde de veulens achter moeder aan. In de wei vlogen de veulens tijdens het rennen, dwars door de linten heen, waar overigens nog even geen stroom op stond. Een heel gedoe om ze weer onder het lint door te krijgen. Leon was blij dat ik hem had geholpen. Hij vertelde nog over beroemde springpaarden die hij had gefokt. Alle bekende springruiters passeerden de revue. Het duizelde mij van al die namen. Hij maakte een route voor me naar een stal in Herbricht, waar een Friezenfokker zou wonen naast een camping, had hij ooit gehoord. Eerst mijn schoenen ontdaan van vette klei uit de natte weide, Waldo opgezadeld en op pad maar weer. Door de plaatsjes Boolen, Stokkem, Meeswijk(kasteel).

Bij een voetpontje zat een oude veerbaas in een schommelstoel onder een afdak. Ik vroeg hem of hij iemand kende in de buurt die paarden fokte zoals ik had. Nou en of, die kende hij wel. Was nog wel een eindje tippelen over een landweg, door het overloopgebied van de Maas.

Een andere dorpsbewoner fietste wel met me mee, bood hij aan. Zo kwam ik aan bij de fokkerij van Jo Eurlings.

Hij fokte sinds een paar jaar alleen maar Arabo-Friezen. Daar was grote vraag naar, volgens hem. De veulens zagen er goed uit. Wel wat ranker dan een echte Fries. Hij vond Waldo geweldig. Precies het type paard, waar hij op viel. Breed, mooie halshouding en korte rug. Prima paard voor dit soort werk, was zijn commentaar. Paard mocht in een wei iets verderop, met uitzicht over de Maas.

Ik mocht slapen in de caravan van een neef, die op het erf stond. Er werd gauw een maaltijd voor mij in elkaar geflanst. Grote kippenpoot met salade, brood en nog meer lekkere dingen. Wat waren deze mensen toch gastvrij. We dronken nog wat biertjes en ik ging voldaan naar bed.

Ik lag nog niet of er brak een hevig onweer los met hagelstenen. Wat een lawaai op de caravan. Ik maakte me zorgen om Waldo in zijn toch wel vreemde weide. Naast hem stonden nog enkele paarden, dat zou hopelijk schelen.

Zo scharrelen we door Belgie over weggetjes, waar je normaal niet komt. Ik ervaar dit gedeelte van Belgie als mooi. Aan de andere kant van de Maas ligt Nederlands Limburg.

In de verte zag ik de St. Pietersberg liggen. Het einde van het Pieterpad. Ik ben er dan wel niet geweest, maar dat geeft niet. Het Pieterpad is makkelijk te volgen omdat het gemarkeerd is. Het grote nadeel van het pad is, dat het steeds dwars door steden loopt. Dat is ook voor wandelaars niet leuk. De meeste mensen die het pad lopen, zijn stadsbewoners en die willen juist door de natuur wandelen. Plaatsen zoals Groningen, Coevorden, Doetichem, Venlo, Roermond, Sittard etc zijn makkelijk te omzeilen. Eigenlijk zouden er alternatieve routes in het boekje moeten staan, zoals bij Ommen. Ik heb veel wandelaars gebogen over kaarten zien staan, voor een grote stad, om die te ontwijken. Kennelijk is daar behoefte aan. Verder niets dan lof over de route, die in totaal zo'n 500 km lang is. Door eerst het Jacobspad te volgen tot aan Rolde, het vele omrijden en soms verdwalen geeft mijn GPS heel wat meer afgelegde kilometers aan. Niet dat ik daar iets om geef...ik heb gewoon wat langer genoten.

Het reizen met een paard, levert beslist geen tijdwinst op, integendeel. Een paard vereist voeding onderweg, meer nog dan wij. Om de paar uur een half uur grazen is beslist nodig. 2 tot 3 maal drinken onderweg is normaal. Een paard stapt gemiddeld 6 km per uur, een mens 5. Door de bepakking is draven bijna geen optie, alles klappert op en neer. Ik heb het soms wel gedaan, maar het rijdt niet lekker, terwijl de rug van het paard overmatig wordt belast. Ik loop veel naast mijn paard, mede omdat ik ook een fysieke bijdrage wil leveren, tijdens onze tocht. Als ik de hele reis op zijn rug ga zitten, loopt HIJ de tocht en ik lift mee. Op een paard zitten kan iedereen..niks aan. Je paard afjakkeren doen alleen egoistische dwazen. Het is juist de kunst om samen op verantwoorde wijze zo'n lange tocht te maken, zonder elkaar te blesseren.

Ergens langs de route in Overijssel, stond een rijzige man naar ons te kijken, terwijl ik naast Waldo liep. Hij had een grote witte snor, beetje type oud-cavalerist. Hij sprak me aan en zei ”U bent een echte ruiter “ Ik dacht dat hij stond te dollen en vroeg “hoezo ?” “U loopt, een echte ruiter weet wanneer hij lopen moet “ Hij draaide zich om en ging zijn villa weer binnen. Wat een gevatte man. Misschien heeft hij wel gelijk.

Pey - Maaseik - Elen
geschreven op 9 juli 2008

9 juli 2008

Ondanks de regen, toch goed geslapen. Waldo eerst een uurtje laten grazen en toen mijn ontbijtje gemaakt. Ben gaan afrekenen met de boerin en voor het eerst was Waldo duurder dan ik. Mijn verblijf kostte 8.60 en Waldo 10 euro. Vol goede moed begonnen aan de etappe. Eerst langs een provinciale weg naar Susteren om vlak daarna een hoog viaduct over te steken naar Roosteren. Ik kreeg een beetje onbehagelijk gevoel in mijn maag toen ik het bouwwerk zag liggen. Eerst een gigantisch viaduct over de A2, waar druk verkeer over raasde. Niet te breed fietspad waar we over moesten. Het begon weer eens te regenen en de voorbijzoevende vrachtwagens waren in een wolk van water gehuld. We hadden geen andere keus, dus vooruit met de geit. Waldo was rustiger dan ik. Door tegen hem te praten met belonende woordjes werd ik zelf ook wat rustiger. Waldo duwde zijn natte neus steeds in mijn nek, alsof hij wilde zeggen “loop nou maar door, schijthuis, ik volg je wel “ Zo het eerste obstakel waren we goed over gekomen. Nu de tweede. Een kneiter van een brug over het Julianakanaal. Wat een diepte....Hier weer dezelfde gevoelens, maar ook nu ging het weer goed. Bijna goed, want aan het eind van het fietspad zag ik een paar kinderen staan met kleine parapluutjes, waarmee ze liepen te zwaaien. Waldo stond direct stil en begon te snuiven. Nee he? Ik riep naar de kinderen hun pluutjes even dicht te doen. Dit begrepen ze. Nog een beetje wantrouwend liep Waldo op ze af. Het ging goed totdat Mams ook nog even met een plu een stenen trap op kwam met een paar honden, aan het einde van de brug. Een klein huppeltje was het gevolg en hij liep wat harder, om dat enge ding achter zich te laten. Na thuiskomst toch maar weer eens oefenen met die enge dingen.

We zagen Maaseik al liggen in de verte. Nog 1 brug te gaan en wel over de Maas. Daar aangekomen bleek het een brug met een verhoogd fietspad zonder afscheiding tussen de rijbaan. Werd toch nog wel hard gereden over de brug. Bij een schrikreactie zou Waldo zo'n 40 cm omlaag tussen het verkeer belanden. Geen goed plan dus om over het fietspad te gaan lopen. Dan maar over de rijbaan. Het verkeer achter mij werd wat ongeduldig, maar we stapten gewoon door. We liepen direct het oude centrum binnen via wat kruispunten en kwamen uit op de Markt. Deze was bijna geheel volgezet met overdekte terrassen. Gezellige boel. Waldo had veel bekijks en we werden direct uitgenodigd om een pintje te vatten, door een gezin dat ook paarden had. Ze wezen mij de weg door het stadje in de richting van Tongeren. Terwijl een dochter op Waldo pastte ben ik het Bureau voor Toerisme ingelopen om een kaart te kopen van de wandelpaden door Belgisch Limburg.

Op pad maar weer. Ik begon in geldnood te verkeren, want in geen enkel dorp heb ik kunnen pinnen. Terwijl ik door de Boschstraat liep (een drukke winkelstraat) vroeg ik aan een jongen die met mij opliep, of ik ergens kon pinnen. Ja dat kon bij de Dexiabank iets verder op, maar dan moest ik wel naar binnen. Ik vroeg hem of hij dan Waldo even beet wilde houden, terwijl ik ging pinnen. Dat wilde hij. Bij terugkomst stonden er wel een man of twintig rond hen heen. Ik vroeg of het goed gegaan was en of hij bang was geweest. In het geheel niet zei hij en vertelde mij dat hij op een paardenfokkerij werkte. Hij was ziek thuis, omdat hij onlangs was geopereerd aan zijn apendix.( wat een toeval weer, dat ik nét die jongen aanspreek) Op mijn verzoek belde hij naar zijn baas met de vraag of ik daar de nacht kon doorbrengen. Dat mocht.

Ik moest dan wel naar Elen lopen, langs een drukke rijksweg. Geen vrijliggend fietspad, maar wel een stippellijn op het wegdek. Het verkeer raasde ons voorbij. Ik liep tussen Waldo en het verkeer en het ging wonderbaarlijk goed. Hij keek niet eens naar het vrachtverkeer. Na een paar kilometer zag ik voor een, aan de weg liggend autobedrijf, een man bezig aan een auto. Hij vroeg me waar ik naar toe moest. Toen ik hem vertelde dat ik onderweg was naar het bedrijf van Leon Otten, wees hij mij een rustiger weg. Ik moest de rijksweg oversteken en een landweggetje nemen, iets verderop. De rijksweg oversteken in de spits......? 4 banen met razend verkeer oversteken of nog 3 kilometer doorlopen over de fietsstrook en bij een officiele kruising oversteken. Dit soort situaties kom je in Nederland niet tegen. Heb tegenover het landweggetje, zo'n 5 minuten staan wachten op een moment dat er geen verkeer meer aankwam. Toen het kon op een holletje de banen over, en langs maisvelden naar het bedrijf. Daar aangekomen bleek het een enorme fokkerij te zijn van springpaarden.

De Keizershof. Er liepen zeker wel 100 merries met veulens in de weiden rond het bedrijf. Enorm stallencomplex, met eindeloze rijen grote boxen. Leon kwam op me af. Ik mocht een box uitzoeken voor Waldo en kon slapen in de foyer.

Hij runde in de zomermaanden het bedrijf met de jongen die ik had ontmoet en had al een paar nachten niet geslapen ivm het veulenen van zijn merries. Hij moest die avond weg en vroeg me op het bedrijf te passen. Ja hoor..ook dat nog. Ik wist amper waar ik was. Eerst even naar de frituur geweest in het dorp en daarna begon het wachthouden. Ik lag op de bank, maar viel niet in slaap. Ben een paar keer wezen kijken naar enkele merries met hun veulen die op stal stonden. Ik voelde mij niet op mijn gemak. De twee waakhonden die losliepen sloegen om onduidelijke redenen steeds aan, maar deden mij niets.

Ze liepen achter me aan door de stallen en wilden bij me komen liggen op de bank. Wie laat er nou zijn bedrijf over aan de eerste de beste vreemde pelgrim, die zomaar je erf opwandeld ? Pas toen ik rond 02.00 uur zijn auto het terrein op hoorde komen, viel ik in slaap.




Herkenbosch - Echt - Peij
geschreven op 8 juli 2008

8 juli 2008

Ondanks de rummetjes de vorige avond, toch nog aardig vroeg wakker, zonder koppijn. De manege was vandaag gesloten en ook het restaurant bleef dicht. De vorige avond kreeg ik een zak met een stevig klaargemaakt ontbijt mee naar mijn blokhut, omdat het restaurant de volgende dag gesloten zou zijn. Koffie gezet en het ontbijtje opgepeuzelt.

Rond 9 uur kwam er een wat oudere man de paarden verzorgen. De hele kudde werd in de wei gedaan, wat mooie taferelen opleverde. In volle galop kwamen ze langs mijn hut naar de wei. Alle rassen door elkaar. Mooi gezicht. Terwijl Waldo nog aan zijn ontbijt bezig was, alles weer ingepakt. Vandaag ga ik naar Echt om van daaruit via Susteren naar Maaseik te gaan. Zuid-Limburg is zwaar verstedelijkt en de bossen zitten vol dazen. Ik koos ervoor om langs de Maas te blijven rijden, maar dan aan de Belgische kant. Ik zeg dan wel het Pieterpad gedag en wordt het weer kaartlezen geblazen. Omstreeks 10.00 uur vertrokken door een stuk bos, langs een cafeetje met aardige eigenaars, door de mais-en korenvelden richting Echt/Pey, via St. Odillienberg, waar een heuse basiliek staat en een nonnenklooster.

Ik stond op het punt een wijdse vlakte over te steken, toen donkere wolken zich samentrokken. Ik wist niet of dit zou uitmonden in een onweersbui. Ik bleef dit even afwachten, terwijl Waldo liep te grazen langs de weg. Het begon hard te waaien, wat meestal geen goed teken is. Na een half uurtje de knoop toch maar doorgehakt en begonnen wij aan de lange tippel richting de torens van de basiliek door de graanvelden. Het begon hard te regenen, maar het gedonder bleef uit gelukkig. Na een tijdje scheen de zon weer. Volgens de bordjes langs de route, volgde ik een ruiter- en menroute. Even later zag ik een man voornoemde bordjes schoonmaken. We maakten een praatje over de route.

De torens kwamen steeds dichterbij en kreeg het Vezelay gevoel een beetje terug. Ook daar zie je al van verre de basiliek liggen op de berg.

Aangekomen in het dorp, direct naar het plein voor de basiliek gegaan. Naast de kerk, staat een gebouw, waarin een museum is gevestigd.

Ik bond Waldo aan een paal en vroeg de leidsters van een aanwezige groep jongeren, op hem te letten. Dat wilden ze wel. Ik betrad het museum en trof een alleraardigste conservator, die me direct een flesje drinken aanbood, een stempel zette in mijn pelgrimspaspoort en in het kort de geschiedenis vertelde van de basiliek. Hij was bereid wat foto's van ons te maken en vervolgens klauterden Waldo en ik nog naar het kerkhof boven op de berg. Oude graven met mooie teksten.

Verder maar weer. Via Montfort naar Echt. Op de Pepinushof zou een plekje zijn voor Waldo en mij. Na een heel lange, saaie rechte weg kwamen we aan op de boerderij anex boerenijssalon. www.pepinushof.nl

Waldo moest naast de koeien op stal. Tegenover hem stonden een aantal kalfjes, die verliefd naar hem keken. Tentje opgezet en leuk zitten kletsen met de andere gasten. Langzaam naderde ik Sittard, maar daar wilde ik niet doorheen. Met mijn buurtjes een route uitgestippeld naar Susteren. Zij waren ervaren fietsers en kenden de omgeving als hun broekzak. Vroeg gaan slapen na Waldo nog een uurtje te hebben laten grazen langs de berm.

Beesel-Herkenbosch
geschreven op 7 juli 2008

7 juli 2008

Om 07.00 uur schrok ik wakker van een rammelende skelter, die langs mijn tent scheurde. Peuters staan vroeg op, blijkt. Gelijk maar opgestaan. Het had vannacht veel en hard geregend. Gelukkig stond er een overdekte picknicktafel naast mijn tent, waarop ik rustig mijn ontbijtje kon klaarmaken.

Waldo uit de wei gehaald en eerst zijn hoeven eens een flinke bekapbeurt gegegeven. De eerste keer na aanvang van deze tocht. Ze zagen er nog redelijk goed uit doordat ik hem regelmatig zonder schoenen over het asfalt liet lopen. Alleen de steunsels moesten worden weggesneden. Duidelijk was te zien dat de straal mee droeg en amper afsleet. Morgen maar weer eens een dag zonder schoenen rijden.

Na vertrek eerst een spoorlijn over, dan via een rotonde en een viaduct, de nieuwe A73 over. Dat is geen probleem meer voor Waldo. Hij kijkt niet eens meer de diepte in, terwijl de vrachtwagens onder hem doorzoeven.

Vervolgens de donkere bossen van het grensgebied in. Soms reden we in Duitsland en dan weer in Nederland. Pluvius was ons goed gezint. De ene bui na de andere stortte hij over ons uit. Flinke onweersbuien met heel veel regen.

We gingen langs mooie vennen en uitgestrekte heidevelden. Op één of andere manier lijken de Duitse bossen donkerder dan de onze. Geen mens tegengekomen. We reden flink door en omdat we niemand zagen, geen praatjes gemaakt, wat ook veel tijd oplevert.

Via Swalmen, Boukoul en Asenray naar Herkenbosch om te eindigen op de rijstal Venhof. Ik wist niet of ik daar welkom was. Gewoon maar gaan vragen. Ik reed via een ruiterpad vanuit het bos zo het erf op.

http://www.venhof.nl/cms/pages/home.php

Antieke stallen opgetrokken met oude bakstenen. Mooi om te zien. Er waren lessen bezig. De lespaarden zagen er gezond en glanzend uit. Zie je niet vaak. Rondom de stallen ruime groene weiden afgezet met lint. In het restaurant vroeg ik of ik daar kon overnachten en ja hoor, dat kon. De eigenaar hielp mij, om de bepakking naar een blokhut te brengen.

Waldo kreeg een ruime box, met een voerbak waar al een paar kilo biks in lag. Dat heb ik er eerst uitgekiepert, want deze meneer heeft geen krachtvoer nodig. Ik vroeg om onbeperkte hooi gift en dat kreeg hij ook. Beetje ongelovige gezichten wel, maar ik kreeg s'avonds de gelegenheid om dit alles toe te lichten.Waldo verkeerde in een prima conditie, dat zag iedereen die verstand van paarden heeft. Hoefschoenen blijken voor velen een wondertje. Soms vragen mensen of ze een pootje van Waldo mogen optillen om de schoenen goed te kunnen bekijken. Het begint er langzamerhand op te lijken dat ik een promotie-tour aan het maken ben voor het gebruik van hoefschoenen. Verschillende mensen vertelden me, na deze gezien te hebben, te overwegen om ze ook aan te schaffen. Ik mocht douchen in een stacaravan en kreeg korting, omdat ik maar alleen sliep in de blokhut, die voor 4 mensen was ingericht. Lekker gegeten in het restaurant, waar Jose mij bediende.

Ze had zelf ook een Fries, dus contact was er zo gelegd. s'Avonds nog gezellig zitten borrelen en kletsen over mijn tocht met Jean, Moniek, Jose en de eigenaars. Hartelijke, lieve mensen weer. Beetje laat naar bed, dat wel.

Belfeld-Beesel
geschreven op 6 juli 2008

6 juli 2008

Goed geslapen op de camping. Na het ontbijtje, eerst alle bagage gesorteerd. Overbodige spullen konden terug naar huis. Om 12 uur zouden we weer opgehaald worden door Roel en Marjon van het Jaegershoes.

Nog even gedoucht voordat de taxi kwam. Om 2 uur kwam dochter met de trailer voorrijden. Van betaling wilden onze reddende engelen niets weten, dus de kinderen kregen wat geld voor in de spaarpot. Hierna een hartelijk afscheid en werden Waldo en ik afgezet op minicamping 't Eyveld te Beesel, 3 km verderop. Waldo kon in de wei met de Haflingermerrie van de eigenaars. Afscheid nemen doet pijn, niet alleen voor ons, maar ook voor paarden. Waldo en Muis hinnikten luid naar elkaar, toen Muis in de trailer het erf afreed. Na wat onrustig gedraaf richtte Waldo zijn aandacht op de blonde schoonheid en ging vredig met haar grazen. Moeders was onderweg naar het waterbed met dochterlief en ik ging mijn tentje maar opzetten. Aan het eind van de middag op een geleende fiets naar het dorp om wat te gaan eten. Ik had geen zin in koken vandaag. Voor het eerst tijdens mijn reis, voelde ik me een beetje eenzaam. Terug op 't Eyveld nog wat zitten praten met mijn buurtjes, die met het hele gezin+ twee honden, een fietsvakantie hielden. Daarna maar vroeg de slaapzak in, want morgen wilde ik vroeg vertrekken.http://www.vekabo.nl/eyveld/

Schandelo -Venlo -Tegelen - Belfeld
geschreven op 5 juli 2008

5 juli 2008

Heerlijk geslapen. Wilde s'morgens de camper uitluchten en opende een zijraam. Tot mijn schrik flikkerde het hele raam uit het frame naar buiten op de grond. Jezus..wat nu? Er was een stuk van het raam afgebroken. Met het gereedschap dat ik bij me had voor de hoefschoenen, het raam gemonteerd, zodat het weer kon functioneren. Bleek dat er via dat raam eens was ingebroken en kennelijk niet goed was gerepareerd. Als de verzekering het niet dekt, laat dan maar, was de nuchtere uitspraak van hr. Geelen. Door dit alles, veel later vertrokken dan gepland. De familie ging een koetsritje maken met een span Haflingers. We zwaaiden ze uit en gingen onze paarden zadelen.

Het beloofde een warme dag te worden. Morgen worden Anne en haar Muis weer opgehaald. Nog een dagje genieten voor hen. De route naar Venlo, voerde over een lang pad, langs de bosrand, waar het stikte van de dazen. Gauw een andere route vinden was niet makkelijk maar lukte uiteindelijk wel. We reden over een vrijliggend fietspad door de weilanden richting Venlo.

De bossen rond Venlo zijn zwaar vervuild met zwerfafval. We reden langs homo-ontmoetingsplaatsen, hoeren op picknickzitjes, cabrio's met marokkanen, tientallen Duitse auto's die leeg op de bospaden stonden en gierende scooters die door de bossen scheurden. Hier moesten we gauw weg. Via een nieuwbouwwijk in Tegelen het boerenland weer opgezocht en koers gezet naar Belfeld. Na zo'n 30 km rijden kwamen we daar aan. We reden langs camping De Eekhoorn.http://www.de-eekhoorn.nl/

Ergens hier zou een paardenpension moeten liggen, Mariahoeve genaamd. We reden langs Zorgboerderij Het Jaegershoes en vroegen aan een vrouw in de tuin of zij de Mariahoeve wist te liggen. Ja dat wist zij, het was geen paardenpension, maar een gewoon pension zonder weiden of stallen. Voor alle zekerheid belde ze nog even. Onze paarden mochten toen in een wei van hen en haar man bracht ons met de bepakking naar camping De Eekhoorn. Weer lieve mensen. http://www.zorgboeren.nl/zorgboerderij/zorg.php?boerid=1140

Op de nog rustige camping kregen we direct een plaatsje. Alles was al dicht op de camping, maar de eigenaar opende voor ons de winkel even en bakte verse pistoletjes voor ons. Heel uitzonderlijk weer, deze hulpvaardigheid. We waren moe en doken vroeg de slaapzak in. Ondanks de ervaring van het verslonste Venlo, een mooie dag gehad. Warm, dat wel.

Wellooijen - Schandelo
geschreven op 4 juli 2008

4 juli 2008

Lekker uitgeslapen en pas om 9 uur op. Zadeltassen konden dicht blijven, wat de brander betreft. Huisje was geheel compleet ingericht. Lekker even ontbeten en met onze gastvrouw in de kantine gezeten om de route voor vandaag uit te stippelen. Lekker bakkie koffie erbij. Lieve vrouw ! Muis krijgt last van zijn zomerexceem, waar hij thuis amper last van heeft. Hij schuurt zich aan alles wat hij tegenkomt. We kregen van de vrouw een fles met brouwsel, dat de jeuk laat verdwijnen en tevens een fles met spul tegen de dazen. Kostte heel duur vertelde ze, maar we kregen het voor niets. Wat een schat !

Kort na vertrek weer een flinke onweersbui. Achter de hoeve was een grote zandafgraving, waar zware vrachtauto's reden. Route gezocht om de afgraving heen, om geen auto's tegen te komen in het bos.

We trokken door prachtige gebieden, maar met veel dazen. Dat verpestte alles wel een beetje. Ze zoemden in een grote wolk om ons heen. We waren op weg naar een verhuurbedrijf van paarden vlak voor Venlo, maar de wegen waren lang, zwaar en nat.

zomaar een lieve oude man onderweg

Na een zwerftocht door de bossen kwamen we uit op een kruising van weggetjes. Ik zag iemand in een tuin staan en vroeg de weg naar het verhuurbedrijf. Volgens de vrouw was dat adres niets. Zij wist wel iemand anders in Schandelo, waar we misschien terecht konden. Haar man belde het adres en we waren welkom. Wat een toeval weer.
Wij op naar familie Geelen. Na 2 kilometer waren we er. Een wat later bleek, een wel heeel gastvrij, wat ouder echtpaar met 10 zelfgefokte Haflingers in de wei. De man bleek een gevierd showrijder te zijn, met als specialiteit : 6 span voor de koets zonder koetsier. Alles op stem van hem, staande in het midden van de ring. We mochten direct mee eten en kregen hun camper als slaapplaats.

De tanks werden gevuld om te kunnen douchen. Lekker zitten babbelen over van alles, maar vooral over paarden. Onze paarden stonden in de wei naast de Haflingers. Ik kocht was pilsjes van hen en wilde direct afrekenen voor het verblijf. Ze wilden van geen betalen weten. Hadden zelf vaak ervaren, ergens gratis te mogen overnachten toen ze nog met hun huifkar rondtrokken door het land.

Ze vonden het leuk om nu iets terug te kunnen doen. Schatten van mensen. Wat is het toch een wondere wereld. Ik word langzamerhand een verschrikkelijk dankbare pelgrim.




















Well - Wellooien
geschreven op 3 juli 2008

3 juli 2008

Na een rumoerige nacht omstreeks 08.00 uur op. Ontbijt bij onze gastvrouw binnen. Geweldige gastvrije meid. Alles maar weer ingepakt. Kinderen nog even op Muis en verder maar weer.

Op naar stal De Grens en Maashoeve in Wellooien. Na een hartelijk afscheid richting Duitse grens. Door donkere natte bossen. De regen viel gestaag en we droegen de hele dag onze regenkleding. Helaas geen foto's van deze reis. Ik durfde de camera er niet aan te wagen. Mijn vorige sneuvelde ook door regen. We liepen heel ondeugend door een natuurgebied, dat verboden was voor paarden. Over een wildrooster, maar geen wild gezien. Net toen we het gebied weer hadden verlaten, kwam de boswachter aan scheuren over de provinciale weg in zijn groene autootje. Hij deelde ons mede dat deze overtreding 2 x 60 euro ging kosten. Op mijn vraag of hij ons door het gebied had zien rijden, moest hij ontkennend antwoorden. Ik mocht ook niet over het fietspad van de provinciale weg lopen van hem..moest niet gekker worden. Ik moest over het ruiterpad. Dat was er dus niet. Hij draaide wat bij en vertelde ons hoe we verder moesten om Wellooien te bereiken. Was toch nog een hele tippel. Bij een pannekoekenhuisje ieder een pannekoek laten inpakken. Smaakte goed. Vervolgens door de bossen naar de Hoeve. Beetje verkeerd gelopen en het regende soms wel heeeel hard.

We mochten in een huisje slapen. Winkels waren niet te bekennen in de omgeving. Paarden in de wei en ik maar weer op een gammele fiets, waarvan het zadel steeds kiepte naar een supermarktje in Arcen gefietst. Toch nog 6 km heen en ook weer terug. Mijn arme benen krijgen het vandaag wel voor de kiezen. De voetjes doen het wonderbaarlijk goed. s'Avonds wel wat spierpijn, maar de volgende morgen zijn ze weer als nieuw. Anne geniet met volle teugen en vindt alles spannend. Magnetronmaaltijden gekocht en een flesje wijn. Tjonge wat is het leven weer goed.
http://www.grensenmaashoeve.nl/


Afferden - Well
geschreven op 2 juli 2008

2 juli 2008

Na een goede nachtrust en een ontbijtje afgerekend. Wel wat duur voor een pelgrim, maar ach..voor een keertje mag het wel. Via de bossen naar de Maas afgezakt. De lucht werd dreigend en donkere wolken pakten zich samen. In de verte begon het te rommelen. We stapten moedig door. Bij een cafeetje aan de Maas even gezeten en wat gedronken. Een paardenhouder uit de buurt kwam een praatje maken en maakte wat foto's van ons.

Ons doel was om vandaag een stal te bereiken in Wellooien, maar dat was nog heel ver. De lucht werd steeds zwarter. We zagen het dorp Well al liggen toen we de paarden lieten grazen langs de weg. In Well ligt een heus kasteel had ik gehoord. Net toen we daar stonden begon het te regenen. We trokken onze regenjassen aan en waren net van plan om naar het dorp te gaan, toen er een jonge vrouw op een fiets achter ons aan kwam. Ze vertelde dat er noodweer op komst was en dat we met haar mee konden om te schuilen in een kassencomplex. Ze had ons voorbij zien gaan en maakte zich zorgen om ons. Net toen we bij haar binnen stonden brak het onweer los. Waldo en Muis stonden gelaten te wachten.

Wat een geluk toch weer ! Ik bekeek met onze reddende engel de kaart. Ze vertelde dat ons doel nog wel een paar uurtjes lopen was. Ze opperde het idee om bij haar te blijven slapen. Tentje mocht in de tuin en de paarden, naast haar paarden in het land. Kon niet beter.

Na de bui tentje opgezet en op de fiets naar Well voor boodschappen. Bij Esmaralda binnen onze maaltijd in de magnetron en nog koffie gedronken. De hele nacht heeft het gerommeld en we zagen mooie lichtflitsen boven het kasteel.














Gennep - Heijen - Bergen - Afferden
geschreven op 1 juli 2008

1 juli 2008

Vandaag niet vroeg op pad. Ik eerst op een geleende fiets naar Gennep om te pinnen en naar het VVV voor een topo kaart van Midden-Limburg. De kaartjes in de routegids van het Pieterpad zijn te klein voor ons. Vaak moeten we hele stukken omrijden. Daarna op pad naar Afferden. Toch ook wel een pittige tippel. Het stikte van de dazen in het bos. De paarden, maar ook wij werden er gek van. Het leek wel een bijenkorf om ons heen. Het werd zaak zo gauw mogelijk uit het bos te komen en de winderige vlakten op te zoeken. Dat lukte aardig en we bleven toch in de goede richting rijden. We kwamen door een natuurgebied met loslopende grazers, waaronder geiten en bokken.

Op advies van paardenhouders langs de route, het Pieterpad links laten liggen en door gegaan op een route tussen Duitse grens en de Maas. Het Pieterpad laat je een paar maal de pont nemen naar de andere kant en daar hadden we geen zin in. Ook zou deze kant veel mooier zijn om te rijden. De temperatuur steeg tot grote hoogte. Rond de 30 graden en het was benauwd. Onderweg aangebeld bij een huisje om wat water te vragen voor de paarden. Een vrouwtje van in de 80 deed open en ik mocht zomaar haar huis binnen om een paar emmers water te tappen bij de aanrecht. Schijnbaar kan zoiets hier nog. Ik belde onderweg met een boerderijcamping, maar deze raadde mij af om onze paarden bij hem te zetten ivm een dazenplaag ter plekke. Wat nu gedaan ?

We lieten onze paarden grazen in de berm toen er een oudere vrouw langs kwam met twee hondjes. Zij kon ons vertellen, dat iets verderop een paardenhouderij was, waar je ook kon overnachten. Het betrof haar dochter en schoonzoon van een stoeterij.http://www.stoeterij-angelbeeck.nl/home2.html

Een prachtige plek voor ruiter en paard. Een verbouwde boerderij met gastenkamers, paddocks/weides voor de paarden en mooie groepsstallen voor hun eigen paarden. We werden hartelijk welkom geheten en kregen een kamer met douche en hemelbed..jeetje!

We kwamen precies op tijd, want de volgende dag zou een grote groep verstandelijk gehandicapten met hun begeleiders arriveren, die daar een weekje kwamen paardrijden en zou er voor ons geen plaats meer zijn geweest. s'Avonds lekker gegeten bij een restaurantje in de buurt. De waardin kwam bij ons aan tafel zitten en vroeg honderd uit over onze reis. Leuk toch ?

Groesbeek - Gennep


geschreven op 30 juni 2008

Na een paar daagjes rust, reparatie van de paktassen en het ophalen van Anne met haar pony Muis, zijn we door onze dochter afgezet op de boerderijcamping het Hoge Hof, boven op een heuvel in Groesbeek. Ik kon bij Millingen toch de Rijn niet over met Waldo, omdat daar alleen maar een fietspontje vaart, waarop een paard niet welkom is. Groesbeek is dan het volgende startpunt. Het Hoge Hof bleek een zeer rustige en mooie camping. We huurden de zg.trekkershut voor een nachtje. http://www.dehogehof.com/website/index.php?page=home
Waldo en Muis mochten in een klein weitje van wel 16 ha groot. Prachtige weide op de glooiende heuvels van het Limburgse land. Het leek Oostenrijk wel. Keurig schoon sanitair en bevlogen eigenaars. Een goed begin voor de tweede etappe van het Pieterpad. Dit pad liep over het erf en regelmatig zagen we lopers het bedrijf doorkruisen.

Na een heerlijke nacht, de volgende morgen de paarden opgezadeld. Deze morgen geen hanen die ons wakker kraaiden. Het zou een tamelijk zware rit worden door de korenvelden en bossen rondom Groesbeek.

Waldo liet duidelijk blijken dat hij blij was, Muis weer te zien. Voor mij was het wennen om te lopen met een bijrijder. Moest nu de ander in de gaten houden en mijn voortgang daarop aanpassen.

We reden en liepen langs prachtige klaterende beken, door vette rivierklei, dat zich ophoopte onder je zolen.

De paden waren smal en steil en door de hevige regenval uitgesleten. Knoestige boomwortels waren bloot komen te liggen, waardoor het lopen een inspannende bezigheid werd. Door deze inspanningen, niet meer zo gelet op de routemarkeringen, waardoor we uiteraard verdwaalden op de St. Jansberg. Na een tijdje het pad weer teruggevonden, maar Waldo kon een zeer smalle doorgang niet nemen, door zijn bepakking. Weer een eind om en haalden wel wat capriolen uit. De paarden schenen het wel leuk te vinden.

Gisteravond had ik gebeld met de eigenaresse van camping De Looierheide te Ottersum. We waren daar meer dan welkom. De paarden konden in de wei bij de bejaarde buurman. Deze camping lag niet echt langs de route van het Pieterpad en we moesten een stuk extra lopen. Bij aankomst werden we hartelijk ontvangen. Vlug tentje opgezet en coulash met rijst gegeten. Het boertje zou op onze paarden letten die nacht. Volgens mij heeft hij dat de hele nacht gedaan, want ik trof hem de volgende morgen weer aan op dezelfde stoel, waarop ik hem gister avond had zien zitten. Het was voor Anne wel wennen aan het spartaanse pelgrimsleven en om in zo'n klein tentje te slapen. http://www.looierheide.nl/

Leuke gastvrije campinghouders, deze fam. Geurts. Nemen tijd voor een praatje met de gasten, waarvan de gemiddelde leeftijd overigens aan het dalen is. Was voor de kleine Muis toch wel een zware tocht op zo'n eerste dag. Toch liet ze geen zweetplekje zien. Haar bepakking is veel lichter..maar toch..huppelt ze vrolijk op haar blote voetjes achter Waldo aan.

Laren - Vorden
geschreven op 24 juni 2008

24 juni 2008

Vanmorgen lekker lopen tutten. Waldo uitgebreid laten grazen tussen de onbemande caravans en daarna heeel lang gedoucht en koffie gedronken. Omdat de laatste dagroute van deel 1 van het Pieterpad, maar 16 km is, rustig aan gedaan. De eigenaar van deze camping wilde me wel ophalen met de trailer als ik in Vorden was gearriveerd, zodat ik vannacht hier ook nog kon kamperen. Dat leek me een goed plan. Kon ik mijn tentje laten staan en zonder veel bepakking het laatste traject rijden vandaag. Waldo opgezadeld en afgereisd naar Vorden in Gelderland.

Afwisselend landschap met veel mooie kastelen en landhuizen uit vorige eeuwen. Ik liep langs huize Ross en hoorde een hoge stem vanachter een heg vandaan komen. Ik zag een echte dame op hakjes door het gras rennen. Ze vroeg of het paard misschen een slokje water lustte. Ik was nog niet echt lang onderweg, maar ach..zo'n aanbod sla je niet af. Ik liep terug en ging de poort door naar het landhuis. Bij het koetshuis stond de dame al te wachten met een emmertje water. Waldo maakte zijn lippen nat en tilde de emmer op met zijn tanden. Onhebbelijke gewoonte van hem, want hij laat hem dan ook weer onverwachts vallen, waardoor iedereen nat wordt door het opspattende water. Het was een echte dame, ongetwijfeld van een zeer goede komaf zo te zien en te horen. Ze vond Waldo prachtig en aaide hem langdurig ondanks de natte spetters op haar blouse. Ze had 15 stallen vertelde ze, maar die stonden leeg. Rijden deed ze niet meer, want ze had haar stuitje gebroken bij de val van een paard. Ook weer een leuke ontmoeting, zomaar spontaan en onverwachts.

Op naar het bostraject. Spoorlijn over, brug over en Waldo even laten grazen in het openbare groen. Er kwam een man voorbij lopen met een rugzak een zonnebril en een blindenstok, waar hij mee liep te zwaaien. Ik sprak hem aan en vroeg of hij ook het Pieterpad aan het lopen was. Inderdaad dat was hij aan het doen. Krijg nou wat.. Hij had het hele routeboekje ingesproken op een soort walkman. Ik ben een tijdje met hem opgelopen en leuk lopen kletsen. Bij hem was een hersentumor verwijderd, waardoor hij blind was geworden en zijn reuk was weg. Smaak had hij nog wel. Kon nog maar 6 % zien. Op mijn vraag welk gedeelte hij dan nog van mij kon zien, moest hij lachen. Het voordeel was, zei hij, dat dit op zijn 42e jaar was gebeurd, dus hij kon zich nog een voorstelling maken van allerlei dingen. Hij kwam uit Terneuzen en was gescheiden. Vrouw was weggelopen omdat ze niet kon leven met zo'n blinde man. Hij liep als een speer en ik had moeite hem bij te houden. Hij werd nergens door afgeleid en liep alleen maar. Hij was hopeloos verdwaald op het bospad dat ik beschreef met die bomen over het pad. Hij was in het wilde bos terecht gekomen en wist niet meer welke kant hij op moest. Toevallige wandelaars hebben hem uit het bos geplukt en weer op het rechte pad gezet. Had beroerd kunnen aflopen, dat besefte hij ook wel. Ben maar bij hem gebleven tot in Vorden. Hij liep een eindje voor mij en ik zag hem de mist in gaan bij een opbreking van de weg. Hij stootte ook soms zijn hoofd tegen borden en lage takken. Ook een voordeel, zijn haar bleef netjes achterover gekamd !! We gingen weer langs mooie landgoederen en ik vertelde hem wat ik allemaal zag. Dat vond hij leuk. Ik waarschuwde hem voor slagbomen en loodste hem door de doorgangen.

De blinde man loopt voor ons uit.

Ging best goed, al zeg ik het zelf. Bij het eerste cafe in Vorden, riep hij dat hij een grote pils ging drinken. Gelijk had hij. We namen afscheid en ik ging door. Ik stierf van de honger. Ik zocht een bakker in een druk straatje en het meisje kwam naar buiten. Grote appel envelop gekocht. Uit het tegenover liggend cafe kwam een rondborstige bardame die me vroeg of het paard geen dorst had. Weer zo een. IK had dorst, maar daar dacht niemand aan. Waldo kon geen water meer zien. Om de binding gaande te houden, zei ik maar dat hij veel dorst had. De aangeboden emmer water duwde hij direct om. Ze vroeg waarom hij dat deed. Ik vertelde haar dat hij hiermee bedoelde dat de baas geen water lustte maar wel bier. Ze kreeg hem door en rende al lachend naar binnen en kwam terug met een groot glas bier. Heeerlijk !! Een barmeisje haalde een nieuwe emmer water voor Waldo, die hij direct weer om gooide. Rondborstje keek me aan en zei: jaja nog een biertje zeker? Bedankt goede vriend, we worden langzaam een team !! We hoefden niets te betalen.

Op naar het kasteel van Vorden. Het einde van dit verhaal. Klein stukje lopen en daar lag het kasteel in al haar glorie. Kon er niet bijkomen door een slagboom, die echter niet op slot zat. Boom open en wij weer verder. Prachtig !! In mijn verbeelding zag ik de dames in hun hoepelrokken uit hun rijtuig stappen en de trappen opklimmen.. Nu stond ik daar samen met Waldo.

Een pauw stapte statig rond. In het koetshuis was een afdeling van het gemeentehuis gevestigd. Een ambtenaar kwam toevallig naar buiten. Op mijn verzoek maakte hij wat foto's van ons. Leuke hartelijke man die van alles vertelde over het kasteel.

Niemand joeg ons weg. We verlieten het terrein weer en ik liet Waldo lekker eten van het malse kasteeltuingras. Ik heb lekker in het gras gelegen met mijn hoofd op het zadel, wachtend op mijn lift terug naar Laren. Het was een fijne zonnige dag geworden. De laatste dag van het eerste deel van mijn reis naar morgen. Met voldoening dacht ik terug aan de vele leuke momenten die wij mochten meemaken. Dit kon niemand meer afpakken van ons, die zaten in de knip, zeg maar. Hoe zal het verder gaan? Mijn vrouw wilde graag een weekje meerijden op haar paardje. Daar is een mouw aan te passen, denk ik. Waarom ook niet?

Nijverdal- Holten-Laren

geschreven op 23 juni 2008

23 juni 2008

Het was een winderige nacht. Tentje klapperde er op los. Toch heerlijk geslapen na een zware dag. Omstreeks 10.00 uur weer vertrokken. Alles was gratis op dit adres. Chapeau, lieve mensen !! Paardenmensen onder elkaar..gaat meestal goed. Lange wegtrajecten tot aan de Holterberg. Prachtige natuur. Praatje gemaakt met een lange afstandfietser die op een bankje zat. Hij fietste heel Nederland rond langs de grenzen. Aardige man.

Over de Holterberg, smal viaduct over de A51, Waldo vond het een beetje eng en huppelde er over heen.

Uiteraard weer vriendelijke buurtbewoners die ons bijstonden met water en koffie. Het wordt eentonig maar het blijft wonderbaarlijk in ons egoistische Nederland. Smalle bruggetjes over kanalen. Heel eind over een dijkje langs de Schipbeek. Aan weerszijden staan eeuwenoude beuken. Ik zag er eentje die door de bliksem was getroffen. Prachtig om hier te lopen.

We kwamen langs verschillende onbemande kraampjes, bedoeld voor de wandelaars. Alles was geprijsd en een potje voor het geld. Al met al toch weer een pittige tocht, maar ach.. alles went. Mooie landhuizen gezien uit vervlogen tijden. Prachtige landgoederen waar ik doorheen ben getrokken.

Ik ben te laat geboren..denk ik weleens. Terecht gekomen op manege/fokstal/minicamping De Meiden van Haarman. Aardige mensen met 3 mooie dochters tussen de 16 en 25 jaar. De jongste nog op school en de twee oudsten runden de manege. Ma was verpleegster en pa paardenfokker en handelaar. Leuk allegaartje. www.demeidenvanhaarman.nl

Tentje opgezet en Waldo in een paddock. Op de fiets naar Laren. Snackbar was dicht op maandag, dus toch maar wat deftiger gegeten. Varkenscotelet in een lekkere saus etc. Heb alle bakjes leeggegeten tot grote verbazing van de ober. Na terugkomst lekker biertje gedronken met de familie en veel verhalen aangehoord. Waldo nog laten grazen tussen de caravans en toen naar bed.















Nieuwe Brug-Hellendoorn-Nijverdal
geschreven op 22 juni 2008

22 juni 2008

Om 05.30 uur opgestaan. Eerst Waldo laten grazen. Hij had grote honger. Na 1 ½ uur was ik het wel zat en hij ook. Alles vlug ingepakt en koffie gezet. Had de koffie net op of een zeer mollige oude dame in een ochtend jas kwam mij koffie brengen. Het was oploskoffie en dat lust ik echt niet. Ze duwde mij de beker in mijn handen, ik greep per ongeluk mis waardoor de beker viel. Dom van me Ze wilde nieuwe gaan halen, maar dat hoefde niet, zei ik. De beheerders waren nog niet wakker. Ik moest nog afrekenen. Nog even lopen lummelen, maar hen toch maar wakker gebeld, want ik wilde weg. Ik betaalde de mooie eigenaresse in haar ochtendjas 15 euro en vertrok gauw. www.nieuwe-brug.nl Het was heerlijk rustig in het bos maar het werd al gauw benauwd warm. Het leek alsof de dazen op ons hadden gewacht. Met tientallen vielen zij ons aan. Waldo sloeg met alles wat hij kon bewegen en wilde er van door. Ik trok hem gauw in de schaduw van het bos. Hier konden we echt niet blijven. Ik stapte op en reed met hem tussen de bomen door in de richting van de weg. Daar aangekomen, waren de dazen ook weg. Het waaide op de weg..heerlijk !! Langs het fietspad dan maar langs de N weg, richting Hellendoorn. Best wel een lange tippel van 16 km. Ik kreeg last van 2 tenen van mijn linkervoet. Waldo even aan een hek gebonden en voor het eerst de verbandtrommel gebruikt. Op de tenen een pleister gedaan en het liep gelijk al pijnloos.

Veel paarden langs de wegen ook veel motorrijders op de weg. Een groep van zo'n 30 oude Harleys, maakte dat Waldo ook wat actiever ging lopen, ik liep me het lazerus. Onderweg nog water gedronken en koffie gehad bij een boer langs de weg, die het spontaan aanbood. Kwam wandelaars tegen die aan het oefenen waren voor de 4 daagse. Haha..wij liepen de 14 daagse van zo'n 30 km per dag. Eindelijk kwam de molen van Hellendoorn in zicht.

Weer water gehad van een bewoner. De koffie was op zei die..Ja ook dat kan gebeuren. In het dorp, neergezakt op een terrasstoel en ik bestelde een biertje. Waldo stond naast me te dutten. Opgetrokken pootje, ogen dicht en een hangende onderlip. Hij sliep echt. De uitbaatster kwam even kletsen. Ik vertelde wat we aan het doen waren en kreeg het tweede biertje gratis. Op pad maar weer, op zoek naar het Pieterpad. Dat hadden we gauw gevonden en we trokken langs het Avonturenpark Helledoorn het bos weer in. Drukke weg oversteken en toen begon het te donderen. Op een holletje de weg over en toen het donkere woud in. Even later kwam ik langs een ijskar met softijs. Ik pakte mijn beurs, maar had 20 cent los en voor de rest alleen briefjes van 50. Kon de beste ijscoman niet wisselen. Kleine teleurstelling, dat wel. Ik vroeg een voorbijganger met kinderen, of hij kon wisselen, maar die kon het ook niet. De man bood aan, mijn ijsje te betalen. Geluksvogel was ik weer eens. Praatje gemaakt, kinderen even op Waldo en ik weer verder. Even later brak de zondvloed uit. Hevige knallen en lichtflitsen. Voor ik mijn regenjas aanhad, was ik al doorweekt. Toch maar doorgegaan, want je kan toch nergens schuilen. Ik zag een paar bejaarden met een dubbele fietstas over hun hoofd. In iedere tas 1 hoofd. Geen gezicht. Gek dat mensen altijd hun hoofd willen drooghouden als het regent, bedacht ik me.

Ik kwam langs de Haarlerberg, of beter gezegd er over heen. Was weer eens verkeerd gelopen en zoekende naar het goede pad, veel van de berg gezien. Prachtige struikheide en frisgroene scheuten daartussen. Prachtig gezicht. Overijssel is echt mooier dan Drenthe, moet ik erkennen. Nijverdal naderde en ik moest op zoek naar een slaapplaats.

Pensionstal gebeld, www.stal-olthuis.nl waar ik welkom was. Na toch nog wel even zoeken, eindelijk gevonden. Tentje opgezet tussen de paddocks. Waldo in een weitje met weinig gras. Kreeg een grote pluk kuilgras van de baas. Waldo vrat als een dijker. Op een geleende fiets naar Nijverdal. Heerlijk shoarma gegeten en maar weer terug. Ben vroeg gaan slapen want ik had de zakken vol. Morgen op pad naar Laren.

Rheeze-Ommen-Nieuwe Brug
geschreven op 21 juni 2008

21 juni 2008

9 uur op. Koffie gezet en op naar Nieuwe Brug.
Vandaag weer eens een hele dag bos. Lekker rijden dus. Was wel een zwaar traject. Veel mulle zandpaden en ik kreeg een beetje medelijden met Waldo. Volop steekvliegen (dazen) hij werd er gek van. Ik zwaaide met mijn fleecetrui om zijn oren om die krengen weg te houden. Overal op zijn lichaam zaten ze. Mijn handen zaten onder zijn bloed, door ze steeds dood te slaan op zijn flanken en rug. Mij ontzagen ze ook niet en ik werd er ook gek van.

Het route boekje van het Pieterpad geeft een alternatieve route aan, waarbij je de stad Ommen kan vermijden. Ik besloot die route te nemen. Kwam veel pieterpatters tegen die de route omgekeerd liepen. Vooral de weekends zijn populair bij hun, omdat ze het pad in gedeelten lopen. Ook liepen er mensen met ons op. Niet lang, maar lang genoeg voor een praatje. Prachtige bossen, zandverstuivingen en zg. woeste gronden. Over een stuw in de Regge. Veel waterlawaai terwijl we over een ijzeren brug liepen. Waldo keek wel, maar schrok nergens van. Wereldpaard !

Het laatste stuk bos was wonderschoon maar de route liep over veel kronkelige paadjes tussen bomen door. Waldo was door zijn bepakking eens zo breed en het kostte mij moeite om hem zonder schade aan de bepakking tussen de bomen door te loodsen. We kwamen bomen tegen die over het pad lagen. Daar moesten we dan in een grote boog, door het ruige bos, omheen. Volgens mij waren die bomen er met opzet neergelegd om fietsers en ruiters te ontmoedigen.

Ben ook wel moutainbikers tegengekomen, die me waarschuwden voor de omgevallen bomen. De paadjes werden steeds smaller. Bleef niets anders over om dan maar door het ruige bos te ploegen. Waldo vindt dit geweldig. Hij tilt zijn benen dan hoog op en loopt te snuiven van plezier. Onder zijn hoeven het geluid van brekende dode takken. Da's weer avontuur voor hem.

Net over de stuw bij Nieuwe Brug lag de gelijkgenaamde camping. Was geen boerencamping, maar een nog rustige reguliere camping. Douchen kostte 50 cent, poepen ook en vaat doen ook. Weitje werd afgezet op een biljartlaken, dus het werd weer wandelen langs de bermen. Zijn we al gewend.

Tentje opgezet en eten gehaald in een snackbar vlakbij. s'Avonds was er EK voetbal en ik zag ze al lopen. Bejaarde dames met oranje pruiken, oranje klompen en oranje staarten. Zielig gezicht eigenlijk. Een paar dronken grapjassen gingen in voornoemde uitmonstering een dansje maken naast de prikwei van Waldo die in paniek de wei door vloog. Ik heb ze toen maar even op de schouders getikt en aan hun oranje kunstbaard getrokken, die ik vervolgens ook weer losliet (auwww) en ze dringend verzocht naar de campingskantine te gaan. De bejaarden dropen af en boden de volgende morgen hun exuses aan. Gelukkig verloor Nederland en het was na de wedstrijd al weer gauw rustig. Voor 1 euro wat langer gedoucht en gaan slapen.

Ane - Rheeze
geschreven op 20 juni 2008

20 juni 2008

Gisteravond nog een lekker biertje gedronken met Ruud en Aaltje. Sterke verhalen over hun raceverleden. Augustini zou zaterdag komen racen. De bejaarde wereldkampioen was uitgenodigd als publiekstrekker. Lekker geslapen trouwens. Iedereen wenste ons sterkte op onze reis. Beetje saai traject over de dijkjes langs de Vecht.

Door Hardenberg heen(heel stadje nog) richting Rheeze. Veel over de weg. Onderweg veel paarden langs de route en een bordje aan een boom : koffie en thee voor Pieterpadlopers 1 euro. Grote thermoskannen en een potje voor het geld. Gastenboekje erbij om iets in op te schrijven. Leuk dat dit nog kan hier.

Beetje zere voeten vandaag. Zeer stille, mooie en schone boerencamping gevonden met nog 1 caravan van een stel uit Boskoop, die hier logeren met 4 Huskeys. Sledehonden. Mogen nergens een camping op met 4 honden maar hier wel. De honden zijn wonderbaarlijk stil en liggen aan een lange lijn. In hun bus 4 kooien voor de nacht. Ze zijn hier om een huis in de omgeving te zoeken, waar ze met hun honden kunnen trainen voor een kar en met een slee. Leuke mensen.

De boer heeft ook een oude Friese merrie en Waldo mag met de bejaarde dame in de wei. De oude doos was gek op Waldo, maar hij was niet echt gek op haar. Niks flikvlooien, ze werd gedoogd, maar er werd niet gezoend. Daar was meneer duidelijk in. Gelijk heeft tie.www.houtekiet.info Op de fiets van Theo (de eigenaar) naar een kampwinkel van een grote camping in de buurt. Wat een drukte daar. Ben blij daar niet te hoeven staan. Eten ingeslagen en gauw weer terug naar de rust. Campings met 1000 staanplaatsen is gewoon. Gadver..moet er niet aan denken !!
 Eten gemaakt. Blik extra gevulde kippensoep en een pot kippenbouillon met stukken kip, stokbrood met kruidenboter en een biertje...lekker veel peper erin en daarna douchen en voldaan mijn tentje in. Ik was echt moe.

Ane (rustdag)
geschreven op 19 juni 2008

19 juni 2008

Het is een regenachtige rustdag. Ik zit in mijn tentje dit te schrijven. Zaterdag wordt hier de Ronde van Gramsbergen verreden. Een wegcircuit op klassieke racemotoren. In het weiland naast Waldo wordt een grote tent neergezet en een renners kwartier. Soms bereikt mij het geluid van een gillende motor die kennelijk getuned wordt. Vlaggen worden gehesen en strobalen gaan voorbij. Langzaam druppelen oud coureurs met familie de camping binnen. Ze reizen dit soort wedstrijden af en bieden gratis hun diensten aan, zoals het afstellen en repareren van de motoren. Iedereen kent iedereen blijkbaar. Naast mij staan Ruud en Aaltje. Ruud is al in de 70 en heeft zijn rug al op 3 plaatsen gebroken en zijn hele lijf zit vol staal wegens breuken. Hij mag niet meer racen van Aaltje, maar hij zou het graag nog willen. Leuke en aardige mensen met mooie verhalen. Fanatiek dat wel. Even later scheuren brandweerauto's , politie en ambulances voorbij. Bleek later dat een bestuurder van een personenauto, zich dood had gereden bij een inhaalmaneuvre op nog geen 300 m afstand van ons. Tja. dit leed gebeurt bijna elke dag en het leven draait gewoon weer door. Je schrikt even maar morgen ben je het al weer vergeten.

Morgen richting Rheeze en dan naar de bossen van Hellendoorn. Ben benieuwd. Nog een paar daagjes en dan zit de helft van het Pieterpad erop. Samen met het Jacobspad zullen wij dan ongeveer 350 km hebben afgelegd waarvan maar, tot nu toe, 80 kilometer in het zadel.

Coevorden - Ane
geschreven op 18 juni 2008

18 juni 2008

Om 08.00 uur ontbijtje met het echtpaar. Best lekker. Ik mocht betalen wat ik wilde. Das altijd moeilijk. Ik gaf 25 euro, was meer dan genoeg zei moeder. Schatten van mensen.

De route van vandaag nog even bekeken en besproken met moeder. Ik moest over een viaduct dat in een autoweg lag over het Coevorden-alte-Picardie kanaal. Volgens haar kon ik via een breed talud langs de oprit wel lopen en dan vlug het viaduct over wippen, als er even geen verkeer kwam over de N weg. Kreeg een beetje een rotgevoel. Even over wippen op een weg waar het verkeer 100 km/per uur reed? Er was echter geen andere mogelijkheid. Het MOEST !! Waldo opgezadeld en afscheid genomen. Eerst weer de drukke Europaweg uitlopen, klaverbladje nemen en door het talud langs de oprit naar het viaduct. Het gras kwam tot aan mijn kruis en het graszaad viel in mijn hoge schoenen. Het prikte en jeukte. Waldo begreep er geen reet van en was zeer alert. Het zoevende geluid van vrachtwagens op een nat wegdek, kwam steeds dichterbij. Passerende chauffeurs keken vreemd naar ons. Ik zag ze denken...die zijn gek !!

Na de lange oprit kwamen we bij de vangrail van het viaduct en ja daar sta je dan. Te kijken naar iets wat onmogelijk blijkt te zijn. Een onafgebroken stroom vrachtwagens die richting Duitsland ging. Vlak over het kanaal begon Duitsland. Terug lopen had geen zin en hier blijven staan ook niet. Wat te doen? Waldo schrok van niets meer en begon de toppen van het lange gras af te bijten. Het regende zachtjes en de lucht was donker geworden. Een chauffeur van een oplegger die de oprit op was gereden, remde af en wenkte naar mij. Ik begreep dat ik voor hem uit het viaduct wel op mocht. Mijn brein werkte plotseling super snel. Voor hem uitlopen met hooguit 6 a 7 km per uur over een afstand van 70 meter. Hij achter mij invoegend met diezelfde snelheid. Aanstormend verkeer met 100. Alles volop in de remmen om niet achterop de oplegger te klappen. Waldo op hol en ik er bengelend achteraan? Nee dank u..beste man ik wacht nog even. Wij maken een reis naar morgen en niet naar de eeuwigheid. Die reis komt nog maar niet nu! Ik zwaaide naar hem en maakte hem duidelijk, dat hij door mocht rijden. Ik stak nog wel even mijn duim op, als dank voor zijn aanbod. Hij gaf weer gas. Ik zag nog net dat hij naar iets boven hem greep en in iets aan het praten was.(27 mc bakkie, bestaat dat nog?) Ik keek hem na en voelde me een beetje hopeloos verlaten. 70 meter verder lag de nieuwe vrijheid om onze reis te vervolgen, maar die was nog even onbereikbaar.

De voertuigen denderden voorbij. Sommige bestuurders staken hun hand op. Ik zwaaide maar terug. Kostte niets en ik had toch niets anders te doen. Plotseling was er geen verkeer meer. De weg bleef leeg !! Ik kon het niet geloven. Zeker een eindje terug een aanrijding gebeurd of zo, dacht ik nog. Ik liep voorzichtig de rijbaan op om iets verder over de weg terug te kunnen kijken, want er lag een flauwe bocht in de weg. Ik begon te twijfelen..zou ik het gaan wagen met Waldo. Ik had het nog niet gedacht of ik zag iets dat mijn mond open deed vallen van verbazing. Ik zag... drie trucs aankomen naast elkaar met een slakkengangetje, knipperend met alle lichten die ze hadden. Eén op de vluchtstrook en twee op de rijstroken. Al het andere verkeer achter zich houdend. DIT was voor ONS !!! Zo hard als onze pootjes het konden, renden we het viaduct over. Ik gaf Waldo een schopje onder zijn kont, want hij begreep het niet zo goed en we bereikten veilig de overkant. We doken het talud weer in. Ik keek achterom en ik zag de trucs weer snelheid maken. Ik zwaaide met beide armen, om hen te bedanken. Ze gaven een paar stoten op hun luchthoorn toen ze ons passeerden (vond Waldo minder geslaagd) Dit was echt niet te geloven. Zelfs de bestuurders van de auto's achter hen, staken hun duimen op naar mij. Tjonge jonge dit was ongelofelijk. Kennelijk had de eerste chauffeur hen opgeroepen om dit voor mij te organiseren.Onze dag kon niet meer stuk..gekker nog...onze hele reis kon niet meer stuk. Zoveel hulpvaardigheid ervaren doet wat me je. Jullie mogen het eerlijk weten, kinderachtig of niet, er liepen bij mij twee traantjes van geluk over de wangen toen wij het talud afliepen.

Kreeg een sms van T-mobile, welkom in Duitsland, dat mijn gesprekskosten 58 cent per minuut gingen bedragen. Ik liep gewoon op Nederlandse bodem. Idioten !!

Eindelijk verder op weg naar Gramsbergen. Eerst over een flink industrieterrein, waar waarschijnlijk eens in de week een goederentrein stapvoets door heen rijdt. Nou die reed vandaag dus. Stond een vent met een rode vlag op de weg, terwijl de trein langzaam naderde. Ik mocht na aandringen voor de trein langs oversteken. De trein bleek heeel lang te zijn. Dan een brug over, die na mij omhoog ging. We liepen op een wolk, leek wel. Ik liep langs een tankstationnetje. Een man die aan het tanken was, vroeg waar ik naar toe ging. Gramsbergen? Dan loop je verkeerd. Hij begon uit te leggen hoe ik dan wel moest lopen. Eindje terug etc, etc. Tja.. geluk houdt ook op, blijkt.
Na veel gezoek toch de juiste route gevonden. Een kwartier later een auto achter mij. Was de man van de pomp. Schreeuwde door het raam, dat ik goed liep en stak zijn duim op. Ook weer zo iets..wat beweegt zo'n man om achter mij aan te rijden om te checken of ik goed loop..het zal een raadsel blijven. Na weer een N weg overgestoken te zijn eindelijk rust en tijd om mijn voeten te ontdoen van al dat graszaad. Waldo aan een paal gebonden en ik mijn schoenen uit. Sokken uitgeklopt, maar dat pokkenzaad moest ik echt een voor een uit mijn sokken plukken. Mijn aandacht voor Waldo was verslapt, want hij stond toch vast...dacht ik. Ik keek zijn richting op en zag dat hij los stond. Hij had de knoop uit het touw getrokken(zijn specialiteit) Hij begon wijfelend terug naar de N-weg te lopen. Als je iets niet moet doen, is achter een paard aan gaan rennen. Ik riep Waldoooo, kom maar !! Mijn geijkte kreet als hij naar me toe moet komen vanuit het land om hem te laten grazen langs de berm. Verdomd het werkte. Hij keek achterom en schoot waarschijnlijk in de lach toen hij mij op blote gekromde voeten over het asfalt zag lopen. Hij draaide om en kwam naar mij toe. Was dat schrikken. Voor het zelfde geld was hij de N weg opgewandeld met alle gevolgen van dien. Het hele leven is leren..blijkt nu weer eens. Dit zal me niet meer overkomen.

Verder maar weer...langs Klooster naar Gramsbergen. In het centrum een patatje gegeten en een stempel in mijn paspoort gehad van het postagentschap in een drogisterij. Door naar Hardenberg. Niks geen bossen meer, maar glooiende akkers in het dal van de Vecht. Ik had nog geen slaapplaats voor vannacht. Een boer die Waldo van water voorzag vertelde mij dat er geen plaatsen meer waren, waar je met een paard kon overnachten, tot aan Hardenberg. Ik moest daarvoor terug naar het plaatsje Ane. Teruglopen is niet mijn favoriete bezigheid, maar we hadden geen keus. Op naar Ane. Nooit van gehoord..jullie wel ?

Aangekomen op de minicamping De Kleine Weide.http://www.campingdekleineweide.nl Lekker rustig en een heel lieve beheerster. Klein aantal caravans en Waldo mocht in de wei van de vleeskoeien. Die moesten het even doen met een weitje minder. Tentje opgezet naast picknicktafel. Heerlijk na zo'n emotionele dag. Echt weer zo'n plekkie waar je je thuis voelt. Knus, lieve mensen, mooie omgeving uitzicht op Waldo en nog leuke buren ook.

Op loopafstand een klein winkeltje die van alles wat had. Voorraadje ingeslagen, flesje wijn om vandaag te vieren. Vanavond weer eens zelf koken. Rijstbuiltje gekookt met een blik coulash en yogurt toe. Mocht even op de pc. van de eigenaresse en kon 2 dagen toevoegen aan de site. Computer was erg traag. Windows 98 nog.

Mijn voeten worden aardig beurs. Geen blaren maar wel rode schuurplekken. Ik besloot een dagje rust in te lassen. s'Avonds een biertje gedronken met de buren, een wat ouder echtpaar uit Rijswijk. Hij een ex motorcoureur en zij een toegewijde vrouw, die wel van een wijntje hield. Niks mis mee !!

We vorderen langzaam maar gestaag. Het Pieterpad voert ons langs de mooiste plekjes, maar het is beslist niet de kortste route. Maakt mij niets uit. Ik wil al lang niet meer zo vlug mogelijk van A naar B. Verdwalen geef ik ook geen reet meer om. Tijd speelt geen rol meer. Ik geniet van alles waar ik loop. Misschien wel goed dat ik in Groningen ben begonnen met de eindeloos lijkende asfaltweggetjes tussen de landerijen door. Erger kon het niet worden. Alle wegen daarna vallen me nu mee. Als ik verkeerd loop...so what. Stom dat wel. Stom van MIJ en niet van een ander. In Groningen dacht ik weleens..wat doe ik hier in Godsnaam. Voor de rest heb ik het goed naar mijn zin. Elke dag weer een nieuwe uitdaging en na zo'n dag alles overdenkend toch steeds weer een voldaan gevoel. Onderweg vriendelijke behulpzame mensen die je de weg wijzen, koffie aanbieden, praatje pot aangaan en adviezen geven. Waldo steelt de show steeds weer. Prachtig paard volgens de boertjes onderweg en de hoefschoenen vinden ze een wonder.

Ik ben geen loper van huis uit. Had er altijd een hekel aan, net zoals aan fietsen. Vandaag heb ik de gehele dag gelopen en ik vind het nog leuk ook. Als Waldo onderweg graast neem ik een rokertje. Meestal stopt er wel een fietser voor een praatje. Zo kuieren we voort zonder zorgen op reis naar een nieuwe morgen. Nieuwsgierig naar wat er achter de horizon ligt.

ANE: In 1227 vond hier een veldslag plaats tussen opstandige boeren onder leiding van Rudolf van Coevorden en de ridders van de Bisschop van Utrecht. Het ridderleger werd door de boeren in een moeras gelokt waarbij de ridders verzopen. De Drentse boeren verkregen hierdoor de vrijheid.


Sleen - Coevorden
geschreven op 19 juni 2008

18 juni 2008

Jezus wat was het koud vannacht. Vorst aan de grond en mist. Laat ik nou net op die grond liggen..brrr !!!Door mijn vriend haan werd ik om 5 uur wakker en moest gelijk sassen. Allemachtig wat een kouwe voeten daarna. Alles was klam en kil. Toen de zon hoger kwam werd het al gauw warm. Na het koffiezetten Waldo laten grazen langs de bermen en daarna weer het inpakken en opzadelritueel. Hoefschoenen aan en wegwezen. Deze keer wel veel belangstelling bij het opzadelen. Allemaal 65+ ers.

Lange wegtrajecten deze keer zag ik in het boekje. Stukjes mooi bos, dat wel, maar over het algemeen asfalt. Viaducten over (favoriet van Waldo, maar niet heus) snelwegen en kanalen.

Onderweg zag ik een paardenspulletje liggen. Er zaten mensen in de tuin. Ik vroeg wat water voor Waldo en voor ik het wist zat ik ook in de tuin met koffie en een stroopwafel. Waldo kreeg water en appels. Ze vertelden dat ze uit het westen kwamen en hier pas een paar jaar woonden met hun paarden. Hadden het best naar hun zin. Nou dat kon ik begrijpen. Foto's gemaakt van hen en dan maar weer verder.

Tot nu toe allemaal, aardige, behulpzame, lieve gastvrije mensen ontmoet. Wie had dat vooraf kunnen bedenken. Zo zou iedereen, altijd voor elkaar moeten zijn..denk ik weleens.

Tijdens het lopen gebeld met de Klinkenvlier manege in Coevorden. Ik was daar welkom en ik kon in mijn tentje naast de wei van Waldo. Ik moest zijn op de Europaweg en dat lag beslist niet langs de route. De wegen rond Coevorden zijn zeer druk. Veel verkeer vanuit- en naar Duitsland. Volgens de manegehouder moest ik vanuit Coevorden lopen in de richting van Schoonebeek. We liepen over een viaduct over het Stieltjeskanaal en ik zag een wegwijzer met Coevorden 9 km en Schoonebeek 22 km. Jeetje..wat nu te doen? Ik loop op de routekaartjes in de gids maar daar staan bijna geen straatnamen op. Terwijl mijn grasmaaier zijn werk deed tuurde ik wat in de gids om uit te vogelen waar ik nu stond. Dat stuk stond er natuurlijk weer niet op. Er stopte een man in een 4x4 naast mij en vroeg waar ik naartoe moest. Toen ik Europaweg zei, wees hij in de richting van een aantal windmolens ver aan de horizon. Kilometer of 15 zei hij. Eerst naar Coevorden langs het kanaal en dan richting Schoonebeek Het was al 19.30 uur. Op mijn vraag of er geen kortere weg was richting windmolens, kon hij geen antwoord geven. Ik ga wel even voor je kijken. Ik moest daar op hem blijven wachten.Hij scheurde weg en ik liet Waldo maar grazen in het taluud. Stopt er een gele Vitobus met een vrouw en een jongen. Ze vroeg of ik al een slaapplaats had voor vannacht. Ik was haar huis gepasseerd een paar kilometer terug. Er liepen ook Friezen voor haar deur, had ik gezien. Ik vertelde haar van de man die aan het zoeken was voor mij. Ze ging haar zoon even wegbrengen naar voetbal. Als alles mocht mislukken kon ik wel bij haar terecht voor de nacht. Ik moest dan wel een aantal kilometers teruglopen. Gaf me wel een fijn gevoel, dat ik in ieder geval ergens terecht kon. Na een kwartier kwam de 4x4 man terug. Hij had een route gevonden door de weilanden en bossen en was tot aan de manege gereden. Hij legde me de weg uit en we gingen op pad. Eerst nog wel kilometers langs het kanaal, waarin kinderen met motorbootjes aan het spelen waren. Dit vond Waldo niet echt plesant, de kinderen wel !!!(pestkoppen) Daarna een lang pad van gebroken puin. Mijn voeten gingen zeer doen en een klein geniepig stemmetje in me, vertelde me steeds weer dat ik naar die vrouw had moeten luisteren. Had ik waarschijnlijk in een lekker bed kunnen slapen. Eerlijk gezegd speelde ik wel met de gedachte om terug te gaan en toch deed ik het niet. Jezus wat een eind lopen en die windmolens werden maar niet groter. Eindelijk kwam ik uit op de Europaweg. Een soort snelweg naar Duitsland met een onafgebroken sliert opleggers en vrachtwagens. Over het fietspad dan maar richting Coevorden. Een fietser die ik tegenkwam vertelde me dat de manege om de bocht lag. Gelukkig!. Hij vertelde echter niet dat er achter de bocht nog 5 bochten lagen. Ik werd het echt zat en Waldo wilde steeds maar eten langs de berm.

Eindelijk kwam de manege in zicht. Nieuw met prachtig rietgedekt huis. Het was al 21.00 uur ondertussen. De vrouw was bezig in de moestuin en haalde haar man. Oudere man al. Ik was welkom, maar ze hadden me eerder verwacht. He he..ik ook !! Waldo kon in de wei en ik achter de mestvaalt. Kon me geen reet schelen...ik was versleten.

De man hield Waldo vast bij het afzadelen. Na een praatje zei hij plotseling, dat ik ook wel in de kantine mocht slapen. Nooit een beter idee gehoord. Het woord “kantine” associeer ik ongemerkt met een tap, waar koel geel vocht uitkomt. Ik stemde er direct mee in. Even later zei hij “Ach je mag ook wel in een slaapkamer boven, kan je ook lekker douchen. De drie kamers staan toch leeg” De tap werd dus ingeruild voor een douche. Slecht idee. Ik probeerde nog voorzichtig met “hoeft niet joh, doe vooral geen moeite. Kantine is goed genoeg voor de oude pelgrim”. Lukte niet. Hij stond erop. Biertje gedronken met hem op het terras van de kantine. Was er helemaal geen tap!. Even later vroeg hij of ik al gegeten had. Niet dus. Vrouw maak jij eens wat lekkers voor die jongen. Zonder te morren of iets dergelijks ging ze direct aan de slag in haar huis. Ik mocht zelfs nog kiezen. Het werd een grote moot zalm met salade en macaroni. Kop soep vooraf en een heerlijk glas witte wijn. Wie had dit verwacht..ik zeker niet. Het leek wel een restaurant zo vlug ik zat te eten. Heerlijk !! wat een gastvrijheid weer. Pa ging voetbal kijken en ik bleef nog zitten babbelen met moeders. Zij had het Pieterpad ook gelopen en kon me veel tips geven. Daarna heerlijk in bad gelegen, want de kleinkinderen die er hadden gelogeerd, hebben de douchekop gemold.

Kreeg een sms- je van mijn dochter dat ze 3e was geworden van de 78 deelnemers tijdens een springtoernooi in Almelo. Zeer hoge stijlpunten en een foutloos klassiek parcours. Beetje trots werd ik wel op haar. (Was ik ook al hoor!) Toch niet zo lekker geslapen als dat ik had gehoopt. Was een zacht bed ontwent. Veel woelen en draaien.

Noord Sleen - Sleen
geschreven op 17 juni 2008

17 juni 2008

Ondanks het beestenspul om mij heen toch lekker geslapen. Ik begin me langzamerhand af te vragen, waarom boerencampings bijna allemaal inplaats van wat grazende koeien in de wei, zoveel lawaaischoppers op het erf houden. Kraaiende hanen, mekkerende geiten, snaterende eenden, ga zo maar door. Het lijkt mij dat de gasten hier voor hun rust komen. Rond 5 uur schrik je wakker van het lawaai, maar rond 7 uur is alles weer stil. Je dommelt weer in en rond 9 uur wordt je echt wakker.

Ik had vanmorgen vroeg willen vertrekken maar had me dus verslapen. Rond 11 uur was ik weer gepakt en gezakt. Mijn volgende stop zou volgens het boekje Coevorden moeten zijn en dat lag 30 kilometer verderop en dat ging ik dus niet halen vandaag. Dan maar iets dichterbij zoeken om te overnachten. Het gekke is dat ik s'morgens niet weet waar ik s'avonds slaap. Het kan me ook weinig schelen, moet ik eerlijk vertellen. We zien het wel. Zo zijn er wel meer dingen, die ik anders ben gaan beleven. Ik heb mijn horloge bij aanvang van de reis afgedaan en nog geen seconde gemist.Tijd speelt geen rol meer voor mij. Het gevoel van een knorrende maag, kende ik niet meer. Door spierpijn loop ik heen en ik slaap als een blok. Ik kan alles eten op een nuchtere maag. Brood met sardines of makreel spoel ik als ontbijt weg met sterke koffie zonder ook maar één moment misselijk te worden. Ongemerkt krijg je trek in zoute of zoete producten. Het lichaam heeft dat kennelijk nodig. Als ik s'avonds in de opening van mijn tentje zit te schrijven, dwalen je ogen automatisch langs de luchten, die voorbij trekken.

Daar kan ik intens van genieten. Niemand om mee te kletsen en dus ook niets om je aan te ergeren. Heel apart hoe je zo'n afgelopen dag verwerkt. Gevoelens van voldoening..zo dat hebben we toch weer mooi geflikt, dankbaarheid om hoe Waldo de ritten doorstaat en hem daarna zo lekker te zien grazen in de ondergaande zon.

Een moe, maar toch niet onprettig, gevoel in het gehele lichaam.Verstoken van wereldnieuws, internet, radio en andere ongein. Geen haar op mijn hoofd die er naar verlangd. Kocht laatst een krantje op een camping. Heb het doorgebladerd, niets gelezen en gelijk weer weggegooid. Geen interesse.

Via wat autochtonen kwam ik die middag terecht op een minicamping Pieterom in Sleen. Nette camping met weinig gasten. Waldo kon in de wei. www.pieterom.nl

Onderweg het grote hunebed De Papeloze Kerk aangedaan, dat eenzaam in het bos ligt mooi te wezen.

Iets verder ligt een monument ter nagedachtenis aan een Engelse bommenwerper, die in 1943, op die plek was neergestort. In het monument is plaatstaal afkomstig van het vliegtuig verwerkt met daarop de namen van de omgekomen bemanning. Indrukwekkend. Heb er even bijgestaan en hun namen hardop gelezen, ik was toch de enige in het bos, en hun postuum bedankt. Verder lopend, maakte ik mij een voorstelling hoe het gegaan zou kunnen zijn...brrr!

Langs de Galgenberg op naar Sleen. Het begon te regenen en niet zo zachies ook. Het leek wel of de vissen het land wilden veroveren Op de Brink aangekomen hadden we nogal bekijks. Op aanraden van een vrouwtje gegaan naar voornoemde camping. De wei van Waldo was een biljartlaken. Er stond zo weinig gras, dat je een luis kon zien knipogen. Langs de bermen stond zat, dus dat werd weer lang staan naast mijn grasmaaierpaard. Eenpansmaaltijd nasi gekocht op de Brink.

Morgen naar Coevorden. Ik zag er tegen op. De route liep dwars door de stad. Ik begin een aversie tegen steden te ontwikkelen. Veel te druk. Niet voor Waldo want die loopt overal doorheen, maar meer voor mijzelf. Nou ja we zien wel weer hoe het gaat uitpakken. Na Coevorden gaan we Drenthe verlaten en trekken Overijssel in. Die gedachte is niet aangenaam. Ik ben nu eenmaal een Drenthe fan. Ik voel me er thuis.




Schoonloo-Schoonoord-Noord Sleen
geschreven op 16 juni 2008

16 juni 2008

Vandaag niet zo vroeg vertrokken. Veel buien vannacht. Door het gekletter op de tent, vaak wakker.Tentje is goed waterdicht, ben er blij mee. Bij de buurman in een caravan, mijn gsm opgeladen. Waldo uit het land gehaald en opgetuigd. Veel belijks van de campinggasten. Afscheid van Eric en Janny. 15 euro betaald voor 2 nachten+ paard. Op naar Sleen. Dreigende luchten, maar het bleef droog. Lang wegtraject en ik besloot vandaag naast Waldo te gaan lopen. Volgens het boekje 25 km vandaag. Na zo'n 10 km lopen, een fritekraam op een kruising. Joepie , dat gaat smullen worden.

Een aardig echtpaar bemande de kraam. Ik kreeg een gratis puntzak met van die echte lange patat. Pelgrims moeten goed eten, zei hij. Tijd geleden dat ik zulke lekkere frites heb gegeten. De baas samen met mij op de foto. Waldo kreeg hun laatste beetje water uit een jerrycan. Ook weer lieve mensen !!

Steeds weer verder door de donkere bossen van Schoonoord. Prachtig gebied. Na zo'n 20 km een klein doorsteekje gemaakt naar de N weg, omdat daaraan een kleine camping lag. De Kalverweide. Of ze nog plaats hadden voor een oude pelgrim met zijn paard? Tuurlijk, paard kan in de wei naast merrie met veulen. www.kalverweide.nl

Hij was in zijn nopjes toen hij de ongehuwde moeder ontwaardde. Mijn tentje langs de bosrand met uitzicht op een hertenkampje en daarachter Waldo in de wei.
Lekker gedoucht en gelijk maar betaald. Het was weer schrikken, samen met 4 blikjes drinken moest ik 10 euro betalen. Mooie stek met nog weinig gasten. Nog te vroeg in het jaar, denk ik. Omdat het vaderdag was mezelf getracteerd op een lekker dineetje bij het tegenoverliggend restaurant van Rijmaaran. www.rijmaaran.nl Daarna de slaapzak maar weer in. Moe en volgegeten.

Schoonloo (rustdag)
geschreven op 15 juni 2008

15 juni 2008

Veel regen vannacht en vooral tussen 8 en 9 uur. Ik besloot Waldo een rustdag te gunnen. Ook voor hem is 30 km per dag door wisselend terrein best wel een opgaaf. Hij begint af te vallen. Ik kan de zadelsingel al een paar gaatjes meer aantrekken. Hij was wel wat te vet dus afvallen kan geen kwaad. Het mag alleen niet te snel gaan. Het lichaam gaat dan de vetlaag afbreken en, kort gezegd, kan er vet in de bloedbaan komen, waardoor een paard kan sterven. Na 9 uur klaarde het aardig op. Eitjes gebakken en koffie gezet. Daarna heb ik de nieuwe hoefschoenen, voorzien van reserveonderdelen. De fabriek had vergeten, wat zaken te monteren.

Kees haalde mij op, want ik kwam vlak langs zijn woonplaats. Zijn vrouw deed de was voor mij en ik kon even op internet om deze site aan te vullen. Sandalen gekocht en s'avonds weer terug op de camping. Heerlijk zo'n dagje rust. Waldo had weer even bijgegeten. Morgen via Schoonoord naar Sleen.



Anderen - Schoonloo
geschreven op 14 juni 2008

14 juni 2008

Om 05.30 uur schrok ik wakker van een hevige plensbui. Wat een lawaai geeft dat op het tentje. Tuurlijk mijn wasgoed aan het lijntje weer kleddernat. Kort daarna scheen de zon weer fel. Lekker eieren gebakken en thee gezet. Om 09.00 uur alles ingepakt. De hele camping sliep nog inclusief de beheerders. Lieve mensen trouwens. Kreeg gisteren al koffie met koek. Heel ongebruikelijk hoorde ik later. Maar ja, ik ben natuurlijk wel een heel lieve pelgrim !! Ik begin onderhand helemaal naar paard te ruiken.

Zelfs de schone kleren ruiken ernaar. Ach wat geeft het. Ik heb al een paardenkop en dan past zo'n luchtje er wel bij. Net toen ik wilde gaan opzadelen, begon het weer te plenzen. Even de bui afgewacht en het werd 11.00 uur voor die bui over was. Mijn was nog natter. Bij het afrekenen, schrik niet, voor paard, tent en douchen 10 hele euro's. Kreeg weer 3 bakken koffie en plakken krentenmik. Een pelgrim moet gevoed op pad, blijkbaar. Als iedereen verder op de route zo goed voor deze pelgrim zorgt, komt tie terug met een dikke kont. Over dikke kont gesproken, die van Waldo begint al aardig te verdwijnen en krijgt er spieren voor terug. Gaat hij toch een beetje op de baas lijken.  Iedereen van de minicamping kwam gedag zeggen en zo vertrok ik naar Schoonloo. Stuk langs de N weg, onder de rijksweg door het bos weer in. Waldo had er zin in. Hij dacht zeker dat we naar huis gingen. Ik liep me het lazerus. De eerste 10 km liep ik ernaast. Door dat gehaast miste ik natuurlijk weer eens een boom met daarop de rood-witte markering van het Pieterpad en gingen we de mist weer in. Op een gegeven moment, zag ik een bord met -Streng verboden toegang - gevaarlijk terrrein - zandafgraving ! Moet je net tegen mij zeggen. FF kijken.

Na een tiental meters zag ik iets wonderbaarlijks. Midden in de bossen, een meer, waarvan het water hemels blauw was. Cote d'Azure in Drente. Echt ongelofelijk. Zelfs Waldo keek er loens naar. Ik maakte wat foto's en hoorde een auto stoppen. Het portier sloeg dicht...dat heb ik weer. Kon niet anders dan een boswachter zijn. Ja hoor, hij kwam al op ons aflopen.
Hij zag kennelijk de pelgrimsbatge op mijn bodywarmer, want hij vroeg direct of ik een pelgrim was. Vreemd toch weer. Hij vertelde dat hij ook van plan was de tocht "eens " te gaan maken. Leuk  gesprek gevoerd en hij maakte wat foto's van ons.

Hij wees me de goede route en wenste me Buen Camino, de pelgrimsgroet ! Gelukkig geen prent. Voorspoedig de juiste route terug gevonden en even later weer kwijt. Die boswachter vertelde al dat veel markeringen ontbraken, omdat bomen zijn omgewaaid of gekapt.

Nou lekker... Na veel omzwervingen, waarbij ik echt niemand ben tegengekomen, uitgezonderd een roedel herten (Waldo bijna een hartverlamming) kwam ik uit op een asfaltweg. De bossen achter mij waren echt ruig. Vage paden met omgevallen bomen, die daar al jaren liggen.

Op een paddestoel stond Schoonloo 12.2 km. Ik was al uren onderweg en de totale lengte van dit traject zou 23 km bedragen. Toedeledoki Pieterpad, ik neem de asfaltweg. Ik ben weer opgestapt en heb tot Schoonloo gereden. Paar flinke buien gehad onderweg. In Schoonloo al ras een plekje gevonden op een boerderijcamping anex paardenfokkerij.www.roeloomskamp.nl

Gauw tentje opgezet en Waldo in een wel heel lekkere wei.

Cafe restaurant in het dorp zou om 20.00 uur sluiten en een kwartier daarvoor kwam ik hijgend binnen. De mond van de waardin ging al open om wat te zeggen..Ik zei vlug...hehe, net op tijd !! Ik moest er op rekenen dat ik tussen de voetbalsupporters moest eten..wilde ze zeggen!! Nou dat heb ik geweten. De hele zaal liep vol met oranje. Groot beeldscherm. Toeters, zingen en schreeuwen. Bladen bier werden besteld. Ik heb mijn vis stoofpotje gauw naar binnen gewerkt. Net toen ik klaar was, viel het eerste doelpunt voor Oranje. Wegwezen !! Dagbroek geschreven en naar bed. Erg koud vanavond. Douchen kon niet want mijn handdoeken waren nog nat. Ik logeer bij Eric en Janny op de Roeloomskamp. Een prachtige goed onderhouden mini-camping met glimmend nieuw sanitair. Is tevens een paardenfokkerij en pensionstal. Groene weiden en keurig afgezet. Een paradijsje voor ruiter en paard in een prachtige omgeving. Hier ga ik zeker in de toekomst nog een keer heen voor een ruiterweekend of zo. Morgen nemen we een rustdag en ga ik op visite bij vriend Kees, die vlakbij woont. Hij haalt me morgen op.

Midlaren - Rolde - Anderen
geschreven op 12 juni 2008

12 juni 2008

Ik ben afgezet door Kees bij Stalhouderij anex camping De Bult te Midlaren.

Verhuur van huifkarren etc. www.minicampingdebult.nl kon een caravan huren met aanbouw, waar ik lekker geslapen heb. Waldo laten grazen langs de weg, want in het weitje stond niet veel meer te eten.
Toen we aankwamen zei ik met een gekke bek tegen de eigenaar "Ik kan wel een krat bier op" zo warm was het. Even later stond er een krat bier voor mijn caravan! Leuk toch ! Ik leende een fiets van hem en reed naar Zuidlaren. Heb gegeten bij de Chinees. Teruggekomen was het bier koud, nog even zitten pimpelen, schrijven en naar bed. Fijn adres met een aardige gastvrije eigenaar.

13 juni 2008

Volgende morgen Waldo weer bepakt en dat neemt toch al gauw een uurtje in beslag. Nam me voor het traject naar Anderen te gaan lopen. IK wilde toch persé deze reis gaan maken. Ben al blij dat Waldo mijn bagage draagt. We moesten eerst door een aantal straten waar wegopbrekingen waren, dan onder de A28 door, om op een mooi bospad te komen, dat ons naar Schipborg bracht.

Alleen maar bossen en heidevelden. Geen kip gezien, maar wel veel paarden langs de wegen en mooie villa's. Komt mij een man op de fiets tegemoet die me vroeg waar ik naartoe ging. Had ik al 4x verteld vandaag. Toen ik hem zei dat ik onderweg was naar Gasteren, schudde hij zijn hoofd. Hij had nieuws voor me zei hij. Ik vroeg of het goed of slecht nieuws was. Slecht nieuws helaas ! Ik kon de brug over de Drentse AA niet over met een paard. Die klote bruggen toch steeds... Het was weer zo'n smal bruggetje met treden. Welke gek heeft die dingen uitgevonden? Het kan toch ook met een boogje...iedereen blij !! Gelukkig wist de man een alternatief. Kilometers terug etc, etc... Heel verhaal in het koeterwaals Drents. Ik zei maar gauw dat ik het snapte...maar niet heus. Ik verdwaalde dus hopeloos totdat ik een aantal meiden zag paardrijden in een bak langs de weg.

Een vriendelijk dame vertelde me hoe ik moest lopen in ABN. Ik zat toch nog aardig goed in de juiste richting. Via slinkse wegen, gekomen aan de andere kant van het gewraakte bruggetje. Vanaf hier een prachtige route, totdat ik in de verte onheilspellende motorische geluiden hoorde. Bleek een loonbedrijf met enorme tractoren en kiepkarren grond aan het rijden was, juist over het bospad, waar ik moest gaan. Om de paar minuten kwam er weer een volle op ons af of weer een lege achter ons aan. Wat een gedoe over een lengte van zo'n 4 km midden in het bos. Er waren een heleboel bomen gerooid. De ontstane gaten werden door de kiepers weer met grond gevuld. Waldo deed het keurig. Schrok niet meer en zigzagde tussen de tractors door. Uiteindelijk in Gasteren belandt en hem een uurtje laten grazen langs de weg.

Wildroosters vindt Waldo leuk. Hij huppelt er over heen. Op naar Rolde. Leuk stadje maar mij te druk. Gauw er weer uit en over het zandlichaam van het voormalige spoortraject Rolde- Stadskanaal, kaarsrecht naar Anderen.

Op advies van mijn laatste gastheer een plaats gezocht bij familie Liebe, leuke naam trouwens, die een boerderijcamping runde met ruimte voor paarden. Er bleek niets te bikken voor mij. Geen restaurant of snackbar aanwezig in dit gehucht. Toch weer geluk, want de SRV man kwam langs. Gelijk maar ingeslagen voor 2 dagen. Tentje opgezet, gekookt en ik ga zo slapen. Mooie dag en weer aardige mensen ontmoet !!

Wijntjetil - Wittewierum
geschreven op 11 juni 2008

11 juni 2008

Om 05.00 uur kraaiden hanen veel en langdurig. Kennelijk wilden ze de gasten vroeg de deur uit hebben, anders koop je geen twee hanen. Heb nog wat liggen woelen in de hoop dat hun kop zou worden afgehakt, maar ze bleven bezig. Ik bedacht me dat Waldo wel honger zou hebben. Het was al volop licht, toen ik hem weer meenam naar de wegberm. Ik heb hem nog nooit zo vlug zien eten. De wind waaide stevig over het vlakke land. Na twee uur was ik het wel zat en bracht hem terug naar zijn poepweitje. Alle zooi weer ingepakt en om 08.00 uur ontbijt. Waldo gepoetst, opgezadeld en vol frisse moed op weg naar Zeerijp. Zwaar bewolkt en harde wind. In Zeerijp voerde de route langs de Jacobuskerk.

zelfs Waldo moest lachen...

Geen mens te zien in het dorp. Vlak voor de kerk zag ik een man staan. Uiteraard tref ik weer net de dorpsgek. Hij vroeg me hoe mijn paard heette. Hij begon direct een verhaal over zijn hondje die ook Waldo was genaamd. Hij wilde mij de plaats laten zien waar het arme dier was doodgereden. Ik bedankte voor de eer en toog naar de kerk voor een stempel. Alles gesloten. Ik zag een cafeetje vlak bij de kerk en bond Waldo daar aan een boom, om aan de deur te voelen. Gesloten uiteraard en dus geen koffie. De dorpsgek was mij gevolgd en maakte met zijn gsm foto's van ons. Ik moest steeds lachen van hem. Ik zag dat de lens van zijn gsm nog dicht zat en wees hem daarop. Had ik beter niet kunnen doen. Hij sprong om ons heen als een baviaan. Plotseling kwam er een oude man over een heg heen stappen met een camera in zijn hand en vroeg of hij ons mocht fotograferen. Geen probleem uiteraard. Eindelijk weer eens geen vrouw. Bleek ook weer de koster van de kerk te zijn. Wel toevallig. Het was een gereformeerde kerk geworden, sinds de beeldenstorm. Wel een aparte kerk met zijn losstaande klokkentoren. Ik vroeg naar een stempel en ja hoor, die had hij wel. Hij ging de kerk openmaken, want ik moest er in gaan kijken. Hij hield het paard wel even vast. Ik maakte wat foto's binnen, maar ik miste de mooie beelden, die in de nissen behoorden te staan. Ik kreeg een mooi stempel in mijn paspoort. Hij maakte nog foto's van ons voor de kerk en onder de zeldzame en unieke toren. Lieve man ook.

Hierna vervolgen wij onze weg naar Eenum, Wirdum, Wirsdummerdraai, Garrelsweer, Wittewierum om te eindigen in Woltersum, langs eindeloos lijkende lange rechte wegen door het vlakke Groningerland. Onderweg leuke reacties van bewoners. Een vrouw in paardrijbroek bood een emmer water aan voor Waldo. Mij vergat ze echter. Volgens de routebeschrijving moest ik na het bord Wittewierum linksaf een pad in naar de kerk, maar het bord was verdwenen. Ik stond stil op de kruising om de kaart te raadplegen, toen er eindelijk een wat jongere vrouw met haar dochter op mij af kwam lopen. Ze vroeg of ik het Jacobspad volgde. Toen ik dat bevestigde, bood ze mij koffie aan en stuurde mij door een poort naar de kerk.

Ik kwam uit op een oeroude begraafplaats met een picknickzitje. Moeder kwam even later met een blad met koffie en koek naar de tafel. Waldo begon lekker te eten van het gras tussen de eeuwenoude graven. Ik liet hem maar los want hij kon toch geen schade lopen. Hij liep direct op een grafsteen af en rook eraan. Ik liep naar hem toe om te kijken waarom nu juist aan die steen, er stonden er wel honderd. Ik schoot in de lach toen ik de tekst op de steen las...!!

Ze had helaas geen stempel, maar vertelde over de historie van het kerkje op een terp. Hier scheen een klooster gestaan te hebben met wel 1000 nonnen. Dit kerkje was hun gebedshuis geweest.

Wat was dit een gastvrij gezin. Chapeau !! Ze liet me nog een kunstwerk zien, dat op het kerkhof stond. Het was gemaakt van echte botten en schedels van mensen....gadver!!!
Na afscheid gegaan naar Woltersum. Na het warme onthaal, was dit een lange en eenzame wandeling. Vlakbij zag ik stortregen vallen uit de donkere wolken. Ik hoopte dat de bui voor ons uit zou trekken en dat gebeurde ook. Een jonge moeder met een kind voorop de fiets, stopte voor mij en vroeg of zij soms een foto van mij kon maken. Ze had me de donkere lucht zien fotograveren. Toch wel leuk.


Kwam een vrouw tegen met een hond die me vertelde dat ik geluk had, want morgen zou de hele weg worden afgesloten ivm asfalteringswerkzaamheden. Toch ook weer een beetje geluk vandaag. Door het omlopen, kwam ik uit op een paardenpension van heel aardige jongen mensen.
Waldo mocht in de wei. Omdat ik de stad Groningen niet door wilde met Waldo, werden wij door mijn vriend met de trailer gebracht naar Midlaren, om vandaar uit mijn tocht weer te vervolgen. Na vandaag moet ik maar weer afwachten wanneer ik een gelegenheid vind om dit log bij te houden. Tot vlug !

Warffum - Uithuizen - Wijnjetil
geschreven op 10 juni 2008

10 juni 2008

Door die rotknol was ik omstreeks 04.30 uur klaar wakker en kon de slaap niet meer vatten. Ik wilde toch al vroeg vertrekken, want om in Uithuizen te komen moest ik ongeveer 10 km lopen over het fietspad gelegen langs een provinciale weg. Thee gezet en alles weer ingepakt, Waldo eten gegeven, mocht ik pakken van de voorzitter. Om 07.30 uur kwam de voorzitter, op weg naar zijn werk, mij nog even gedag zeggen. Logies waren gratis voor mij. Aardige man, heer Prins. Service van de Vereniging, zei hij. Gepakt en gezakt op naar Uithuizen.
Het fietspad liep vlak naast de rijbaan, met van die betonblokjes ertussen als afscheiding. Het vrachtverkeer raasde vlak langs ons heen. Omdat het streekvervoer staakte, stierf het er ook van fietsende schooljeugd. Het was spitsroeden lopen, maar we bereikten Uithuizen ongedeerd. Kei van een paard, blijkt maar weer eens. Niet schrikken, maar lopen !!

Bejaarde autochtonen wezen me de weg naar de Kerk van Jacobus de Meerdere, alwaar het Jacobspad begon. Geen mens te zien rond de kerk. Was wel een oude kerk, maar beslist geen middeleeuwse. Deze stamde uit 1860. Wat blijkt, er staat nog een kerk in Uithuizen en die heet Jacobikerk, gebouwd in de 16e eeuw. Na de beeldenstorm hebben de Protestanten die kerk ingepikt van de Roomsen. Pas in 1860 mochten de katholieken weer een eigen kerk bouwen. Nou ja..lekker belangrijk.

Ik wilde toch wel een fotootje van ons bij die kerk, maar niemand kon hem maken. We stonden wat te dralen, totdat er een oude vrouw, uit een tegenover staand huis kwam en naar haar auto liep. Dat was mijn slachtoffer. Ik riep haar en ze kwam vragend op mij af. Ik vroeg haar waar de pastoor woonde. Nou die was toevallig met ontslag. Het wachten was op een nieuwe. Zolang had ik echter geen tijd. Stempel kon ik dus vergeten. Ik vroeg of ze dan een foto van ons wilde maken. Nou dat wilde ze wel. Zie het resultaat.

Ik wilde toch nog even aanbellen bij de Pastorie om te kijken of de pastoor zich niet bedacht had. De vrouw hield Waldo wel even vast. (dapper wijfie) Er werd na aanbellen niet opgedaan, dus de pastoor was echt weg. Ik wilde net vertrekken, toen er een man gehaast kwam aanfietsen. Bleek de koster te zijn. Hij stond te huppelen van plezier. Een pelgrim te paard...ik was de eerste zei hij. Hij rende naar binnen om een stempel te halen, om in mijn pelgrimspaspoort te zetten. Ik zei nog.. netjes doen hé. Hij zei niets over de twee stempels die er al instonden. Leuke bevlogen man. Hij wenste mij goede reis.( Hij vergat mij even te vertellen, dat het een reis met obstakels zou worden, want vele bruggen kon ik niet over met een paard ) en vertelde mij hoe ik moest lopen. Drie straten verder was ik al verdwaald. Van het Groningse dialect kan ik niet veel maken. Ik stond wat weifelend op een kruising, toen een oud vrouwtje op de fiets, spontaan hulp bood. Ze fietste voor mij uit naar de Menkemaborg, alwaar ik de route weer kon vervolgen. Een heel lang pad begon daar, langs een slingerend kanaal.

Een bruggetje dat ik over moest, was onbegaanbaar voor een paard. Ik moest het kanaal nog kilometers volgen om in een gehucht een ophaalbrug over te steken. Het cliché dat Groningers stugge mensen zijn, heb ik tot nu toe niet ervaren. Iedereen is vriendelijk en behulpzaam, vooral de wat oudere vrouwen...jammer !!

Vanuit Uithuizen naar Oldenzijl (100 inwoners schat ik) Vervolgens naar Paapstil en op naar de metropolen Dijkum, Heersemaheerd, Biewenga en Wijntjetil ( ja, we rijden nog door Nederland).

Over allemaal lange geasfalteerde landweggetjes van 3 meter breed. Bijna geen bebouwing langs de weg. Om de kilometer een grote boerenhoeve met een oprijlaan van 500 meter lang of meer. Veel landbouwverkeer, dat razend snel op je afstormd en je bijna de weg afveegd. Gelukkig wel veel dammen voor de landerijen waar we dan snel inschieten om de inmense tractoren te ontwijken. Het is een aparte beleving om hier door heen te trekken. Mooie vergezichten en wolkenluchten.

Op advies van een jonge boer, die wel stopte met zijn tractor en amicaal een praatje begon, gereden naar een B&B de Diek'n, www.dediekn.nl een eindje voor Zeerijp, want daar hadden ze een paardebox ter beschikking volgens hem.


Daar aangekomen, bleek de box onlangs verbouwd tot een winkeltje. Waldo mocht wel in de geitenwei. De geiten werden opgesloten in een hok. Nou, dat heb ik geweten. Hij vrat geen hap van het gras. Geiten laten daar kleine keutels in achter en dat stonk kennelijk te veel, voor meneer. Hij liep maar rond te rennen en te hinniken. Ik heb die avond vier maal een uur met hem langs de wegberm gelopen, om hem te laten grazen. Dit pension werd gerund door 4 vrouwen. Ik was de enige gast en ik kreeg het eten geserveerd in een ruimte waar wel 40 mensen konden eten. Ze had me gevraagd of ik met de pot mee wilde eten. Ik ben nogal ruimdenkend, dus geen bezwaar. Had het toch een beetje verkeerd begrepen, bleek. Zat ik daar gezellig in mijn eentje te eten. Bloemkool was ook niet gaar!! Nou ja.. kennelijk hielden ze niet van pottenkijkers. Wel lekker geslapen, na mijn verziekte nachtrust in Warffum. Keurig adres maar veels te duur voor een pelgrim. Bleek later het duurste adres van heel de reis. Moest hier voor Waldo 15 en voor mij, inclusief de bloemkool en ontbijt, meer dan 50 betalen.


Gouda - Nieuw Buinen - Warffum
geschreven op 9 juni 2008

9 juni 2008

Om 14.00 uur Waldo op de trailer gezet en naar mijn vriend in Drenthe gereden. Na een heerlijk etentje bij hem, samen naar Warffum in de kop van Groningen afgereisd. Aldaar had ik in de manege van de Waddenruiters een plaatsje geregeld via de hartelijke voorzitter van de vereniging. "Kom maar joh... altijd wel een plekkie" www.waddenruiters.nl Tot 21.30 uur zou er personeel aanwezig zijn. Nee dus...geen kip te zien. Hij was zeker vergeten dat Nederland moest voetballen, deze avond. Ik heb Waldo eerst in een paddock en later in een lege box gezet met wat hooi.

Op de enige 10 m2 gras heb ik mijn tentje opgezet. Ik had vandaar een wijds uitzicht tot aan de Waddendijk met prachtige luchten.
Vriend liet me achter en nam auto en trailer mee. Potje koffie gezet op mijn brandertje en wilde lekker gaan slapen. Jammer dan...dat lukte dus niet. Mijn tentje stond vlak naast een stal. Eén of andere geflipte knol begon plotseling langdurig tegen de stalwand te slaan. Soms stopte hij en viel ik bijna in slaap...en dan begon die weer...grrrr ! Kortom weinig geslapen deze nacht.

Mijn Pelgrimsroute
geschreven op 7 juni 2008

Na lang wikken en wegen, ben ik er uit. De resterende verlofperiode is te kort geworden om weer in Vezelay te starten. Ik heb daarom besloten om de reis in etappes te gaan maken. Dan maar gelijk de langst mogelijke route vanuit Nederland. 3400 km te gaan. Ik start in het uiterste puntje van Groningen aan de Waddenzee in het dorpje Uithuizen. Ook wel weer een uitdaging en misschien ook wel beter voor Waldo om niet direct de bergen in te hoeven duiken.

Onlangs heeft kardinaal Simonis het officiele Pelgrimspad in Uithuizen(Groningen) voor geopend verklaard. Dit bewijzerde pad loopt vanaf de St.Jacobus de Meerdere kerk in Uithuizen naar Hasselt in Overijssel. In 2010 zal het volgende stuk vanaf Hasselt worden geopend.

http://www.jacobspad.nl/

Het Pieterpad (lengte 490 km) dat loopt van Pieterburen (Groningen) naar de St. Pietersberg bij Maastricht werd tot op heden veel gebruikt als aanlooproute naar Santiago en zal dat ook nog wel een tijdje blijven. In Namen begint de pelgrimsroute (Grande Randonnee 654) naar Vezelay via Reims en Auxerre.

http://winewalk.atspace.com/html/lijn_pp.html

Ik ga dus eerst het Jacobspad volgen, vanuit Uithuizen richting de stad Groningen en vervolgens naar Rolde in Drenthe. Aldaar aangekomen pik het Pieterpad op, dat ook door Rolde loopt. Alhoewel het beslist geen ruiter-route is en ik op bepaalde stukken een beetje ondeugend zal moeten zijn, ga ik toch vol goede moed op pad. Waar de reis gaat eindigen weet ik niet. Ik heb nog bijna anderhalve maand, dus wie weet, waar wij zullen eindigen.

Voor lezers die meer willen weten over het pelgrimeren in het algemeen, kijk dan eens op de volgende sites:

http://www.santiago.nl/

http://www.tweevoeter.nl/santiago.php

http://camino-de-santiago.startpagina.nl/

http://www.santiago.eigenstart.nl/


Gouda-Berkenwoude-Gouda
geschreven op 12 mei 2008

12 mei 2008

Het is alweer bijna een maand geleden, dat ik met een hangend pootje terug kwam uit Frankrijk. De eerste twee weken merkte ik niets van enige vooruitgang en begon de hoop te verliezen, dat het allemaal weer op tijd goed zou komen. De voet bleef gezwollen en de bewuste teen paars gekleurd. Wonderbaarlijk dat zo'n klein ding, zoveel pijn kan veroorzaken.

Kort daarna ging het steeds beter en ben nu al bezig met wat wandelingen. Gisteren een tochtje gelopen van 18 km naast Waldo. Elke stap voelde ik nog wel, maar het was te verdragen. Ik begin nu weer moed te krijgen en wil dan toch eind van deze maand vertrekken, wederom naar Vezelay. Kan ik de oude monnik die mij heeft gezegend, gelijk even vertellen, dat zijn zegeningen zich in een neerwaartse spriraal bevinden Ondanks het feit dat mijn verlof is blijven staan, denk ik niet dat ik Santiago ga halen. De week vertraging vooraf en nu dan die revalidatie, snoept zomaar 1 maand verlof. Voor Vezelay naar Le Puy en vervolgens naar Col du Somport (aan de voet van de Pyreneeen) staan volgens het boekje 40 wandeldagen van +/- 30 km. (zonder rustdagen) Vanaf Somport is het dan nog 850 km naar Santiago de Compostela....pffft we zien wel hoe ver we komen. Eerst maar eens zien om weer te vertrekken...

Waldo heeft het zeer naar het zin met zijn harem in de wei. Iedere keer als ik hem opzoek, kijkt hij me nog wat wantrouwend aan.Toch toonde hij zich gisteren, weer een dijk van een paard. Hij volgde mij blindelings tussen hordes van Pinksterweek-end fietsers die ons al bellend, rammelend en schreeuwend om de oren vlogen, gehoorzaamde correct op mijn commando's en vertoonde amper transpiratie bij een temperatuur van rond de 30 graden C. Hij is er klaar voor..nu ik nog!!

Tot gauw !

Vezelay - Chateau Chinon
geschreven op 14 april 2008

14 april 2008

Vanmorgen, maandag, weer vroeg opgestaan (door de kerkklok) en Waldo, tussen de buien door, uit het land gehaald. Hij zag er niet uit...Op de Gite hem schoongespoten met een tuinslang. Hij is dat gewend en liet het gelaten toe. Lieverlee kreeg hij zijn eigen kleur weer terug. Toevallig kwam de natuurlijke bekapper voor de paarden van Nicole. Hij keek ook even naar de hoeven van Waldo en zei dat hij geweldige hoeven had.

Toen de bekapper weg was, nog even met Nicole overlegt over de aanvang van mijn reis. Na enkele telefoontjes van haar met andere gite-eigenaren, bleek al snel dat de route door de Morvan echt onbegaanbaar was. Hele stukken pad waren weggeslagen door het stromende water en niemand wilde mij die middag ontvangen, omdat de tocht er naar toe te gevaarlijk was. Het deed me pijn om het gedeelte door de Morvan over te slaan want het gebied is wonderschoon. Op mijn verzoek nam zij toen contact op met een adres verder langs de route.

Na een belletje kreeg ze contact met een manege in Chateau Chinon die Waldo kon huisvesten voor een nacht. Huisvesting voor ons zelf moesten we zoeken in een hotelletje in de buurt. Zij reserveerde direct een kamer in Hotel Centre. Dat was dus geregeld. We werden vriendelijk uitgezwaaid door Isabelle en Nicole. Wij naar Chateau Chinon zo'n 100 km verder. De manege bleek halverwege een, toch wel hoge, berg te liggen. Het was er koud. Tussen de buien door een priemend zonnetje. Julien, eigenaar van de manege bleek een springruiter die aardig Engels sprak en ons hartelijk ontving. Hij wees naar een steile, met linten afgezette, bergweide voor Waldo. Dit zag ik niet zo zitten en vroeg hem of hij niet in een box mocht voor een nacht. Hij keek bedenkelijk, maar regelde toch, dat twee pony's van hem die wei ingingen en Waldo hun grote box voor een nachtje mocht gebruiken.

Aangekomen in ons hotel, bleek dit een rumoerig bruin cafe, met daarboven een aantal kamers. De bar zat vol met mensen van een iets ander allooi..zeg maar. De waardin was druk met het spelen van een potje tafelvoetbal. Na een tijdje merkte zij ons op en begeleidde ons naar de gereserveerde kamer. Een vies smoezelig kamertje met een twijfelaar, waar we samen in moesten... Paul keek me aan met een blik van...nee he? Ik nam de sleutel in ontvangst, we dronken een biertje in de bar en gingen de stad in. Aan de andere kant van het plein zagen we nog een hotel, Du Lion d'Or, dat er veel beter uitzag. Een kamer met twee bedden was vlug geregeld en we brachten de sleutel van Hotel Centre terug. Vooral veel Nederlands praten helpt in dit soort gevallen. Ze snappen er toch geen reet van. Ze nam de sleutel weer in ontvangst en trok haar schouders op. Pffft..daar waren we ook weer vanaf. Heerlijk gedoucht, ondergoed en sokken gewassen en gedineerd in het hotel. Paul haalde nog wat biertjes in de plaatselijke supermarkt en voldaan vielen we op bed, kijkend naar het Franse journaal en de weersverwachting. Zag er voor twee dagen goed uit maar donderdag zou het weer gaan spoken in de Morvan. Het hele scherm vol met donderwolken tot aan zondag. So what...

Het noodlot slaat toe.....

Voor het slapen gaan, nog even de zadeltassen herpakt.

Telefoons aan de oplader gelegd. De accu uit mijn fototoestel, bleek wel erg vlug leeg en ik vermoedde dat hij versleten was door het vele gebruik. Ik deed er een nieuwe in en liep al pratend tegen Paul, met de oplader en de oude accu in de richting van een stopcontact. Omdat ik mijn aandacht had, bij datgene wat ik in mijn handen had, botste ik met mijn linker blote voet, nogal hard, tegen een uitstekende dorpel.

Een pijnscheut was het gevolg. Ik liep te jodelen van de pijn. Paul vertelde, dat hij een knak had gehoord, kennelijk afkomstig van mijn kleine teen, die direct al aardig begon te kloppen en rood was. Na een tijdje zakte de pijn wel wat en ik ging slapen in de hoop, dat het de volgende dag over zou zijn.

De volgende morgen stapte ik uit bed, uiteraard met het verkeerde been, en viel bijna om van de pijn. Mijn teen zag blauw en ik kon amper op die voet staan. Ik vermoedde dat de teen gebroken was. Na alles samen besproken te hebben, bleek er maar 1 optie mogelijk. Samen met Paul en Waldo weer naar huis. Waldo kon niet op de manege blijven en ik geen maand in dit hotel. Waldo weer opgehaald bij de manege, alwaar Julien lachend op ons afkwam. Hij had de vorige avond een alternatieve route met overnachtingsadressen door het laatste stuk van de Morvan voor mij gemaakt en wilde die overhandigen. Hij keek nogal beteuterd toen hij mij zag hinkepinken. Ik vertelde hem het verhaal en uitte mijn twijfel over de pelgrimszege die ik in Vezelay had mogen ontvangen. Hij keek mij wat peinzend aan en sprak de gevleugelde woorden " Gods wegen zijn onvoorspelbaar. Ik denk dat je hierdoor, voor groter kwaad bent behoedt. De Morvan is nu gevaarlijk " Het was ijzig koud en mistig op de berg en in dal was te zien, dat de bossen van de Morvan bedekt waren met een deken van dichte mist. IJspegels hingen aan de lekkende dakgoot en de neus van Waldo was wit van de aanvriezende mist.

Julien nam afscheid en vertelde dat hij Waldo prachtig vond en hem wel wilde kopen. Doeiii Julien!! Via Nevers gereden naar de tolweg die ons naar Parijs bracht. Zeer druk rond Parijs en Lille. Vlak voor Antwerpen belandden we in een lange file veroorzaakt door een ongeval. Waldo begon driftig te klauwen. Het duurde hem te lang. Via een afrit, een binnendoor weg genomen die ons langs de file bracht. Omstreeks 21.30 uur waren we weer op stal. Wel een korte Pelgrimsreis...'t is niet anders. Na de genezing gaan we het gewoon weer opnieuw proberen. Jullie gaan zeker nog van ons horen !

Bij de dokter geweest. Volgens haar is de teen niet gebroken, maar zijn de gewrichtskapsels gescheurd. Genezingsduur van 3 tot 4 weken. Ingetaped en pijnstillers. Tot over uiterlijk een maand.

Dagje Vezelay
geschreven op 13 april 2008

13 april 2008

Om 06.30 uur schrokken Paul en ik wakker door het gelui van de enorme klokken in de kerk tegenover onze gite. Het hele huisje stond te trillen. Goeie moggel... Na een paar bakken koffie gelijk maar naar de paarden gaan kijken. Uiteraard regende het weer of nog. Waldo en Bombita liepen zij aan zij te grazen. Tijdens dit wandelingetje kwamen we langs een oud kerkhofje. Ik kon mijn nieuwsgierigheid weer eens niet bedwingen. We liepen langs de, soms wel 300 jaar oude graven, waar toch verse bloemen op stonden.

We besloten naar Vezelay te rijden, om de pelgrimsmis in de Basiliek bij te wonen. Voor de eerste mis om 07.00 uur waren we te laat, maar de tweede konden we nog net halen.

We liepen de berg weer op en zagen voor de kerkdeur een bedelaar zitten. Toen we de basiliek betraden hoorden we prachtige koorzang uit luidsprekers komen. We gingen er van uit dat dit een cd-tje was. Het bleek echter al gauw dat dit life gezongen werd door een stuk of 10 nonnen voor in de kerk.

Fotograferen was eigenlijk verboden in de duistere Basiliek. De mis was al begonnen en we zagen veel Pelgrims zitten op de stoelen. Wat een prachtige historische kerk, met een geweldige akoestiek. Om dit te kunnen vastleggen maakte ik stiekem een video-opname met mijn fotocamera.

Aan het eind van de mis liepen alle fraters en nonnen op ons af, pakten onze handen en wensten ons een gezegende pelgrimstocht. Zo kreeg ik 5 maal de pelgrimszegen. Een zeer oude frater met een lange witte baard, vroeg hierbij, waar ik vandaan kwam. Toen ik antwoordde Pays-Bas, zegende hij mij nogmaals. Ik moest knielen, waarna hij een Latijnse spreuk uitsprak. Hierna stelden de pelgrims zich op in een lange rij teneinde deel te nemen aan het zg. avondmaal. Wij liepen langs een frater met een schaal hosties en een non met een zilveren beker gevuld met wijn. De frater legde de hostie in mijn hand en trok met zijn duim een kruisje op mijn voorhoofd. De non gaf mij de beker om met een slok de hostie weg te spoelen. Ze prevelde een spreuk, die ik niet kon verstaan. Het was wel een lekkere Bourgogne.

De sfeer die daar hing was zo devoot en plechtig, dat het mij ontroerde. De fluisterende stemmen, de kaarsen, de prachtige zang.. alles straalde liefde en eerbied uit. Brrr..kippenvel kreeg ik er van.

Ik had mijn vrouw en kinderen beloofd een kaarsje voor hen te branden. Via een trap daalden we af naar een ruimte, die verlicht werd door een groot aantal kaarsen die bezoekers hadden aangestoken en neergezet voor de cripte met de relikwieen van Sainte Marie Magdelaine. Sommige pelgrims gingen daar in gebed. De kaarsen kostten 2 euro per stuk en praten was verboden.( Het verhaal wil, dat een of andere ridder tijdens een kruistocht naar Jeruzalem de botten van Maria, de moeder van Jezus, heeft gevonden en mee heeft genomen naar Frankrijk. Deze liggen nu in de basiliek van Vezelay)

Bij de uitgang stond een non met een stempel om de Pelgrimspaspoorten af te stempelen. Zo kreeg ik de eerste stempel in mijn, nog maagdelijke, paspoort.

Buiten gekomen, bleek het nog steeds te regenen. We kochten in een piepkleine supermarkt wat beleg, brood en melk dat we onder de achterklep van de auto op aten.

We reden naar wat dorpjes in de omgeving. Prachtige plaatsen met allemaal een kneiter van een kerk. De gestaag vallende regenbuien bedierven alles wel een beetje.

Teruggekomen in Foissy de kroeg maar ingedoken. Die zat aardig vol met autochtonen. Isabelle de barjuffrouw begon direct Engels te praten tegen ons. Er kwam een sjofele man binnen met twee lege wijnflessen, die hij liet vullen uit het vat. Hij ging weer weg en wij zagen dat hij de hele weg nodig had. Tot onze verbazing ging hij een statig oud huis binnen, waar in de tuin de Franse vlag hing en waar MAIRIE op stond(stadhuis) Ik vroeg aan Isabel of die man soms de burgemeester was. Hierop barste zij in lachen uit. Het bleek een zwerver te zijn, die een kamer in het stadhuis had gekregen, omdat ze niet wisten wat ze met hem aan moesten. We aten door Isabelle gemaakte pizza's die we weg spoelden met rum uit Martinique.

's Avonds nog met Nicole overleg gevoerd over de toestand in de Morvan. Zij belde wat kennissen uit de streek en hoorde van hen dat de beekjes op de route, waar je normaal door heen moest waden, nu kolkende stromen waren en dus was die route voor Waldo en mij een onmogelijke optie geworden. Met deze wetenschap zijn we naar bed gegaan. Paul sliep volgens mij al voordat hij zijn slaapzak raakte en snurkte er vervolgens lekker op los. Ikzelf lag nog lang te piekeren. Was ik te vroeg in het jaar gegaan? Vorig jaar was het om deze tijd 30 graden, vertelde Nicole...daar kan je geen peil op trekken dus..we zien het morgen wel.

Aanvang reis. Gouda- Vezelay
geschreven op 12 april 2008

12 april 2008

Eindelijk is het dan zover. Na een toch wel emotioneel afscheid, omstreeks 07.00 uur naar stal gegaan en Waldo op de trailer gezet. Nadat mijn bijrijder Paul was gearriveerd, koers gezet naar Vezelay in de Morvan. De wegen waren verlaten en we schoten flink op.

Omstreeks 10.00 uur reden we Frankrijk binnen. Zoals bekend, waren de grensposten onbemand en ik begon mij af te vragen, waarom ik Waldo moest laten keuren voor export. 120 euro neergeteld en niemand die iets controleerd.
 Zelfs de veearts van de VWA, die Waldo moest keuren heeft hem met geen vinger aangeraakt. Hij liep een keertje om hem heen en begon direct de papieren in te vullen. Hij vroeg naar het paardenpaspoort en ik verwachtte dat hij de, bij Waldo ingebrachte, chip zou vergelijken met dat nummer in zijn paspoort. Zelfs dat deed hij niet. Toen ik voorzichtig informeerde, wanneer hij het paard ging keuren, antwoordde hij "ach, hij ziet er gezond uit. " Geldklopperij dus !! Een stukje over de grens Waldo laten drinken. Hij stond rustig te eten, kennelijk in de verwachting, dat we zo wel ergens zouden arriveren. Hij moest eens weten..

Nu we Vezelay naderden, begon het landschap ruiger te worden. De glooiende akkers, veranderden in flinke beboste bergen, waarvan de toppen in mist waren gehuld. We zagen prachtige kastelen tussen de zwarte bossen. Na een, toch wel slingerende binnenweg, veel stijgen en dalen, zagen we uit de verte de Basiliek Sainte Madelaine van Vezelay boven op een heuvel liggen. Prachtig om te zien.

We reden er echter nog niet naar toe. Eerst moesten we zorgen dat Waldo zijn benen kon gaan strekken en zetten koers naar het op 3 km afstand van Vezelay liggende Foissy-les-Vezelay, alwaar ik een plaats had gereserveerd in een Gite d'etape equestre du Vezelien. (herberg voor ruiter en paard) Daar aangekomen bleek het antieke spul beheerd te worden door een klein hartelijk vrouwtje Nicole David, die gelukkig ook Engels sprak.

Waldo kreeg een bergweide voor hem alleen, afgezet met hagen van braamstruiken, inplaats van hekken of lint. Alles was één baggertroep. Het had daar al een week geregend, vertelde Nicole. De nachten waren ijzig koud en het gras wilde nog niet erg groeien. In de wei aangekomen bekeek Waldo het zooitje nog eens goed, op zijn bekende manier. Doodstil staand, turend in de verte, een paar keer briesen en..rechtsomkeert !! Hier had hij dus helemaal geen zin in, een bergweide...wat dachten ze wel ? Hem niet gezien. Hij vloog terug het nog openstaande hek door, waar ik hem nog net kon grijpen. Dit ging het niet worden zo.

Ik vroeg Nicole om er een paard van haar bij te zetten en dat vond ze een goed plan, maar ik moest dan wel even met haar mee, om dat paard te helpen vangen in een hoger op de berg gelegen weide. Goeie morgen..wat een klim door die vette natte klei in de stromende regen. We gingen uiteindelijk een hek door, gemaakt van stokken en draad.
Nicole verdween al glibberend in een woud van braamstruiken. Ik heb, galant als ik ben..gewacht bij het hek, om dat voor haar open te houden, als ze met een paard mocht terugkomen. En ja hoor, na een tijdje kwam ze aan klauteren met wat eens een schimmel was geweest. Het dier zag er niet uit, van top tot teen onder de gele klei. Waldo was wel content met zijn nieuwe vriendin en ze gingen gezamelijk aan de kuier. Kennelijk vond Waldo zichzelf te netjes want binnen een kwartier, was hij na wat rolpartijen net zo smerig als zij.

Het bleef maar regenen en niet zo zachies ook. Zulke langdurige buien kan ik me niet herinneren in Nederland. Kleine beekjes waren nu kolkende stromen geworden. Ik begon me toch wel zorgen te maken wat betreft mijn start op maandag.

Alle bagage, waaronder zadel, tassen en tuigage op onze kamer gelegd. Een primitief kamertje met boven een slaapkamer met stapelbedden. Voor een nachtje wel uit te houden, maar wel verdomde koud. De muren waren een halve meter dik en het kleine electrische kacheltje kon het niet bolwerken om alles warm te stoken.

We gingen eten in een Brasserie in Vezelay, waar we ook nog even naar boven zijn geklauterd, om de Basiliek van dichtbij te bekijken. Goed voor de kuiten. Een smal weggetje met aan weerszijden antieke huisjes, winkeltjes en eethuisjes.

In het wegdek waren koperen Jacobsschelpen aangebracht, om het begin van de Pelgrimsroute aan te geven. Na thuiskomst Waldo nog even bezocht. Alles was peis en vree op de bergweide. Daarna om de tafel gezeten met Nicole en dochter om mijn route van maandag door te nemen. Allerlei kaarten van de Morvan lagen verspreid over de tafel. Hoofdschuddend raadde zij mij af om maandag te vertrekken. Ze had gehoord van Morvanbewoners dat hele stukken van paden door het water waren weggespoeld. Het zou te gevaarlijk zijn om daar als "leek" nu door heen te gaan trekken.

Een leuk begin had ik mij anders voorgesteld. We waren moe en na een paar biertjes in het dorpscafe, dat overigens op 20 meter van onze Gite lag, de slaapzakken ingerold.

Paklijst
geschreven op 17 januari 2008

P A K L I J S T
Waldo

•Zadel merk: Espanola, geleverd door Peter van www.huertecilla.net

•Borsttuig, singel, staartriem, sjabrak, halsterhoofdstel, teugels, beugelriemen en tassen op maat gemaakt door Ninon Schutte van www.zadelatelier.nl

•4 Easyboot Epic's maat 4 met reserve onderdelen, geleverd door Fred vanwww.cabcalor.be

•Graaslijn, hoogwaardig dynamisch touw, geleverd door www.outdoorgouda.nl

•Chroomlederen halster en vele zaken geleverd door www.vanrijs.nl

•2 renetten en een hoefrasp, geleverd door www.paardnatuurlijk.nl

•1 opvouwbare water-emmer.

•EHBO trommel. Zelf samengesteld.

•Leder-reparatie setje.

•Paardenpaspoort/keurings certificaat van VWA.

•Wormkuur/electrolieten en Himalaya-zoutblok.

•Reflecterende peesbeschermers met daarop telefoonnummer voor het eventueel uitbreken in de nacht.

Adri

•Tent merk Ramble Ogre Thumb 2 pers.tunneltent 2.2 kilo in roltas achter zadel.

•Slaapzak Vaude travel light 225.

•Slaapmat(lucht) en zelfopblazend hoofdkussen.

•Brander MSR Whisperlight met brandstoffles en reserveonderdelen.

•Pannensetje van Tefal.

•Reisbestek, mokken, snijplank etc.

•Klein flesje olijfolie, kruidenpot, potje suiker, koffie en thee, koffiefilterhouder.

•Bidon.

•Enkele gesealde 1 pans-maaltijden. (noodrantsoenen)

•Led zaklamp. Opladen door te zwengelen.

•Ledervet.

•EHBO trommeltje.

•Schoenen merk Meindl Borneo.

•Sandalen.

•4 paar wandelsokken

•2 handdoeken en washand

•2 ¾ broeken

•1 lange jeansrijbroek

•3 setjes ondergoed

•4 shirts

•Zwembroek

•Sportbroek

•Pet en hoed

•Poncho

•Fleecetrui

•Jack

•Zonnebrand-olie

•GSM: Nokia N95 met GPS, internet, muziek en routeplanner + oplader

•Digitaal fototoestel merk Fuji S8000 fd met totaal 5 gb ruimte +oplader

•Reiswoordenboek Frans ANWB

•4 wandelgidsjes van Jacobspad, Pieterpad enTopoGuides GR 654.

•Overzichtskaart van Noord Frankrijk ANWB

•2 pinpassen en geld.

•Pelgrimspaspoort

•Nederlands paspoort

•Uitdraai van alle overnachtingsadressen met paard langs de route in NL & B & Fr

•Waterdichte kaarthouder van Orthlieb.

•Op maat gemaakte “poncho” met elastische rand, die zadel en alle bagage kan bedekken.

•Multitool en bucknife.

•Zonnebril op sterkte en reservebril

•Schrijfgereedschap

•Flesje geconcentreerde alles zeep

•Wasknijpers

•Kompas

•Kleine ruiterrugzak met persoonlijke zaken

Een stukje geschiedenis
geschreven op 16 januari 2008

Een stukje geschiedenis over het lopen van de pelgrimstocht naar Santiago de Compostela

(In de loop der eeuwen zijn er zoveel verhalen, legendes en beschrijvingen ontstaan, dat er eigenlijk geen touw meer aan vast te knopen is. Aan de andere kant ook weer makkelijk, omdat ik nu het verhaal kan kiezen, dat mij het meeste aanspreekt.)

-----------------
Hiervoor moeten we terug naar het begin van onze jaartelling, de dag dat Jezus in Nazareth werd geboren. Jezus was de zoon van Maria en Jozef. Maria had een zus, die twee zonen had, Johannes en Jacobus.. Jezus groeide op en begon het evangelie te prediken. Hij omringde zich met een aantal volgelingen (dicipelen), waaronder zijn twee neven Johannes en Jacobus.

Nadat Jezus, jaren later, werd gekruisigd door koning Herodes, begon de jacht op zijn volgelingen, die zijn woord, verder aan het verkondigen waren. Jacobus zag de bui al hangen en vluchtte in een bootje de Middelandse zee over. Hij kwam weer aan land bij het plaatsje Zaragossa, in het ook door de Romeinen bezette Spanje.

De Spaanse naam van Jacobus werd “Sant Iago” Hij begon daar ook het woord van God te prediken onder de barbaren van toen. Hij stichtte geloofsgemeenschappen en trok zo door het land totdat hij niet verder kon. Die plaats noemde Jacobus “Fini Terra” (Latijn voor Einde van de wereld) Deze plaats ligt langs de Atlantische kust net boven Portugal en niet ver van het huidige Santiago de Compostela.

Na een paar jaar was Jacobus het een beetje zat en verlangde terug naar zijn geboorteland. Met een aantal volgelingen voer hij dan ook terug naar Palestina, in de hoop dat Herodes inmiddels de pijp uit zou zijn. Helaas, dat was hij niet, Jacobus werd verraden, gevangen genomen en onthoofd in het jaar 44 na Christus. Zijn volgelingen namen zijn lichaam mee terug naar de streek in Spanje waar zij vandaan kwamen en begroeven zijn lichaam in een sarcofaag op een verlaten Romeinse begraafplaats.

Eeuwen gaan voorbij en in het jaar 711 na Chr. vallen de Moren Spanje binnen en veroveren het land, behalve het uiterste noorden. Het graf van Jacobus was geheel vergeten.

Pas in de 9e eeuw ontstond het gerucht dat Jacobus begraven lag in Noord Spanje. Een monnik droomde van de plaats, waar dat dan zou moeten zijn. Hij zag in zijn droom een fel stralende ster (Compostela), die een begraafplaats verlichtte. Hij vertelde zijn droom aan de Bisschop, die opdracht gaf, het graf te gaan zoeken. Ze vonden het, met daarin zijn beenderen.

Op de plaats van het graf werd een houten kapel gebouwd. De nog steeds aanwezige Arabieren, vonden dit geen goed plan en staken de kerk in brand. Ondertussen had Karel de Grote uit de Lage Landen(waaronder ook het huidige Nederland) een groot leger op de been gebracht en trok met duizenden soldaten en ruiters vanuit onze streken via de huidige pelgrimsroutes, richting Spanje, versloeg de Arabieren en heroverde het graf van Jacobus. Er werd een grotere kerk gebouwd, die later door die, toen al, vervelende Arabieren, weer in de as werd gelegd. Nu was Karel het echt zat en na een nieuwe kruistocht, werden zij definitief uitgeschakeld en verdreven uit Spanje.

Hierna werd een begin gemaakt met de bouw van de huidige kathedraal van Santiago de Compostela die pas in 1211 gereed kwam. Ondertussen waren er massale pelgrimstochten op gang gekomen. Pelgrims van allerlei pluimage strompelden vanuit hun thuislanden naar Santiago. Omdat de Kerk toen ook veelal de rechtspraak deed, werden ook misdadigers veroordeeld tot het maken van zo'n pelgrimstocht, als boetedoening of als straf. Om de Pelgrims te beschermen tegen plaatselijke onlusten en struikrovers, werd er een speciaal legeronderdeel in het leven geroepen “De Orde der Tempeliers” dat forten bouwden langs de routes. In Frankrijk ontstonden een aantal plaatsen, van waaruit de tocht kon worden gelopen.

Vanaf circa 1100 is de stad Santiago de Compostela, na Jeruzalem en Rome, de belangrijkste Christelijke bedevaartplaats ter wereld. Pelgrims uit heel Europa trekken al eeuwen achtereen naar deze Spaanse stad. Maanden zijn zij onderweg, op de soms barre tocht. Gedreven door een innerlijke drang naar wat achter de horizon ligt..Vijf weken of zelfs drie maanden, elke dag 30 kilometer lopen. Overnachten in slaapzalen waar soms wel 50 mensen of meer liggen te snurken, om zes uur op en met de rugzak, weer in de benen. De Vierdaagse van Nijmegen is er een kleuterwandelingetje bij.

Het jaar 2004 was een Heilig jaar, want de verjaardag van de heilige Jacobus viel toen op een zondag. Die dag waren 300.000 pelgrims van over de hele wereld aanwezig in Santiago.

Vanuit Nederland is het een maand of drie lopen. De meeste Santiago-gangers kiezen een startpunt als Vezelay(1600 km), Le Puy-en-Velay (1300 km) of St.Jean Pied-du-Port (780 km)

Door de jaren heen zijn er in de Europese landen genootschappen ontstaan, die zich bekommeren om de Pelgrims. Langs de routes, houden zij overnachtingsadressen in stand en geven Pelgrimspaspoorten uit. Op vertoon van dit paspoort heb je recht om in bepaalde herbergen te overnachten voor een klein bedrag. Ook is het de bedoeling om in ieder dorp dat je passeert, een stempel te laten zetten in je paspoort. Aangekomen in Santiago moet je dit paspoort tonen en zo bewijzen dat je de tocht echt hebt gelopen. Als bekroning op de reis krijg je dan, een soort bewijs van volbrenging, getekend door de Bisschop van Santiago; “de Compostela” geheten.
Waarom deze grote belangstelling voor Santiago de Compostela? Waarom ga je dat hele eind lopen of rijden? Waarom neem je de daarmee gepaard gaande ongemakken en pijn voor lief, waarom gaan juist de wat ouderen onder ons? waarom?..waarom? Antwoorden op al die vragen zijn moeilijk te geven. Vaak zijn het combinaties van religieuze, spirituele, culturele, sportieve en avontuurlijke motieven, die je de (pelgrims)schoenen doet aantrekken….Een pelgrim zei eens…” Nederlanders lopen niet meer om religieuze redenen. Jacobus aanbidden is echt uit de tijd. Maar de spirituele redenen scoren hoog. We willen nadenken over de zin van het leven” Nou als je honderd dagen onderweg bent, heb je tijd genoeg om je geest te verrijken. Bovendien “doet” de weg iets met je; dat zegt iedereen. De prachtige natuur, maar ook de rijke cultuur onderweg, iedereen ervaart het als heel bijzonder. Het lopen kost energie, maar je schijnt het dubbel en dwars terug te krijgen ! Misschien geeft Enya de goede antwoorden....

Misschien geeft Enya de goede antwoorden..

Pilgrim, how you journey
on the road you chose
to find out why the winds die
and where the stories go.
All days come from one day
that much you must know,
you cannot change what's over
but only where you go.

One way leads to diamonds,
one way leads to gold,
another leads you only
to everything you're told.
In your heart you wonder
which of these is true;
the road that leads to nowhere,
the road that leads to you.

Will you find the answer
in all you say and do?
Will you find the answer
In you?
each heart is a pilgrim,
each one wants to know
the reason why the winds die
and where the stories go.

Pilgrim, in your journey
you may travel far,
for pilgrim it's a long way
to find out who you are...
Pilgrim, it's a long way
to find out who you are...

Pilgrim, it's a long way
to find out who you are..

Enya.

Het WAAROM en VOORBEREIDING
geschreven op 15 januari 2008

Over wensen en dromen

Iedereen heeft minstens 1 grote wens in zijn leven, welke hij wil verwezelijken. 25 jaar oud ontstond bij mij de wens om ooit eens een maandenlange tocht te gaan maken. Gewoon gaan, zonder verplichtingen en zonder een te bereiken doel. Uiteraard werd deze wens vooral gevoed door een jeugdige drang naar avontuur.

Gedurende 30 jaar dacht ik er soms aan, maar het kwam er gewoon niet van. Het leven leek nog zo lang, opgroeiende kinderen en je hebt er het geld en het verlof niet voor; “eens ga ik een lange reis maken” en het leven kabbelde door, vol redenen om niet op dat moment te gaan. De wens wordt een steeds vager droom.

Nu of niet
Zo ging het bij mij en zo gaat het bij velen. Tot je gaat beseffen, dat je NU moet gaan, want als je het nu niet doet, dan ga je nooit meer. Beter gezegd, misschien kan het dan niet meer. Ieder jaar wordt je nou eenmaal ouder, met toenemende kans op lichamelijke ongemakken en beperkingen.

Zo’n twee jaar geleden begon het bij mij toch weer te kriebelen. Tijdens één van mijn vroege ochtendritten te paard over het stille strand, kwamen de verlangens weer bovendrijven om zo'n reis te gaan maken.

Kennelijk was ik er aan toe. Mijn wat weggedreven wens werd concreet en Santiago de Compostela verscheen aan mijn denkbeeldige horizon.

Niet alleen het avontuur trok mij aan, dat heb ik gaande de jaren zat beleeft. Mij bekroop nu meer het verlangen naar een bepaalde rust, het ongestoord verwerken van bepaalde zaken waar je nooit aan toe bent gekomen, het zoeken naar antwoorden op zoveel vragen en het één zijn met de natuur.

Ik ga.

Mijn vrouw was niet direct laaiend enthousiast, toen ik mijn plannen met haar besprak, moet ik zeggen, maar nu, na 2 jaar voorbereiding, is ze gewend aan het feit, oppert soms goede ideeen en helpt me waar het kan. De kinderen vonden het gelijk al een goed plan. Zoon Alexander bood direct aan om deze site te bouwen en tijdens de reis, mijn weblog bij te houden.

Op Internet las ik de belevenissen van talrijke pelgrims, die te voet, fietsend en ook te paard, de reis hadden volbracht. Ook van mensen bij wie het was mislukt om diverse redenen, zoals blessureleed, heimwee en onderlinge ruzie’s. Het kan een barre tocht zijn, waarbij je jezelf ongetwijfeld, vele malen zal tegenkomen. Sommigen liepen vanuit huis meer dan 3000 km met een zware rugzak. Al lezende kreeg ik grote bewondering voor deze doorzetters.

Na een leven met altijd paarden, was er niets logischer voor mij, om de reis naar Santiago de Compostela te gaan maken samen met mijn paard Waldo, waarmee ik al jaren optrek en veel heb meegemaakt. Ik zeg bewust met en niet op mijn paard.

Ik wil SAMEN met hem en heb me tijdens de voorbereiding voorgenomen, dat ik de halve reis naast Waldo zal lopen. Vooral in de Midi-Alpes en de Pyreneeen zullen wij het als ”plattelanders” zwaar krijgen. Het is een illusie om te denken dat een paard dat is aangepast aan een leven in een Hollandse polder met een Hollandse polderbewoner in het zadel, onder de zuidelijke zon, ontspannen over hoge bergruggen kan huppelen. Het plan was geboren maar nu de verwezelijking nog.

De voorbereiding.

Tot mijn grote vreugde kreeg ik gelijk volledige medewerking op het werk nadat ik mijn plan aan de chefs had voorgelegd. (bedankt Jaco, Meta en Adrie) Ik mocht extra uren gaan werken, die werden weggeschreven als verlof, overuren werden niet meer uitbetaald en ook omgezet in verlof. Zo verdiende ik honderden extra verlofuren.

Mijn paard voorbereiden op zo’n lange- en zonder meer zware tocht, vroeg uiteraard gerichte aandacht. Op bepaalde site’s las ik, hoe het in ieder geval niet moest. Hoefsmeden zijn lastig te vinden langs de route en ik heb geen zin om daar een week op te moeten wachten, als ik er één nodig heb. Krachtvoer kan ik niet mee sjouwen maar er groeit wel gras langs de weg. Ik besloot dan ook om hoefijzer-en krachtvoerloos de reis te gaan maken.

Het eerste wat moest gebeuren, was de hoefijzers verwijderen om de hoeven de gelegenheid te geven, zich te herstellen na de jarenlange aanpassing aan- , dus verzwakking door- hoefijzers. Vervolgens gaf ik hem alleen onbeperkt ruwvoeder, zoals gras en kuil. Het krachtvoer werd in de ban gedaan, om de natuurlijke darmflora weer maximaal op gang te brengen. Hierdoor kon hij weer op enkel ‘weidevoer’ leven. Niet zo’n heel gek gegeven, als je bedenkt, dat de spijsvertering van een paard, enkel op graasvlaktes is ingesteld. www.paardnatuurlijk.nl en www.hoefnatuurlijk.nl

In eerste instantie wilde ik voorjaar 2007 al vertrekken, maar het gewenningsproces van het lopen op ijzerloze hoeven, verliep trager dan ik had gehoopt. De hoeven zijn inmiddels van zeer goede kwaliteit en slijten amper meer op de verharde weg.

De overgevoeligheid bij het lopen over grind en steenslag is verdwenen. Natuurlijk heeft Waldo nu gevoel in zijn hoeven doch dat is een voordeel, omdat hij daardoor nu voelt waar hij loopt. Op extreem lastige keien en steenslag stap ik gewoon af, want mijn gewicht is 25% extra druk op die stenen. Dat vraagt opletten van mij, is belonend voor hem en daarmee hebben we zomaar een element om meer SAMEN te werken.

Gedurende de laatste 2 jaar loopt hij zomer en winter buiten, samen met de pony van mijn vrouw. In de zomer lekker op het land en in de natte maanden samen in een, gedeeltelijk, met klinkers verharde paddock voorzien van een schuilstal. Ze hebben de gehele dag de beschikking over ruwvoer, liksteen en water. Ze ogen bijzonder gezond, spelen samen, slepen met takken, rollen en slapen in het zand en hebben sociaal contact.

Ik denk niet, dat ze terug verlangen naar hun vroegere, eenzame 3x3 meter grote, getraliede gevangenisjes, waar ze 23 uur per dag in stonden te wachten op de volgende voerbeurt en een uurtje rijden.

Naast een goede voorbereiding waren de training en aanpassing daaraan, van Waldo en mijzelf, cruciaal. Ik koos ervoor om hem na de laatste zomer, een periode van rust te gunnen waarin hij van eventuele kleine, sluimerende onderliggende blessures kon herstellen. Dit in de wetenschap dat juist die kleine sluimerende net-niet-blessures, vaak de oorzaak zijn van veel groter leed, tijdens een langdurige zware belasting omdat ze dan de kop op steken.

Na de aanpassing-en-herstel periode pakten wij de training weer op en begonnen te lopen. Korte tochtjes van 10 kilometer zonder en met bepakking. Ik liep er dan 10 kilometer naast en vervolgens dezelfde weg terug als ruiter in flinke draf. Onbelast de duur trainen en toch de snelheid er in houden.

Een ervaringsgegeven is, dat je niet op pad mag gaan met ook maar één ongetest element. Uiteraard is de bepakking zo'n, letterlijk zwaarwegend, element.
Het uittesten van de bepakking verliep prima. Het geheel bleek sterk, waterdicht, compact en veroorzaakte geen schuurplekken of andere ongemakken. Hij liep er eigenlijk zelfs een beetje trots mee rond, leek wel. Het opzadelen en het aanbrengen van de bepakking neemt toch al gauw een uur in beslag en hij laat mijn minitieuze gepruts geduldig toe.

Op advies van een lieve collega de Zevenheuvelenroute bij Nijmegen gereden/gelopen met volle bepakking. Het was wel aanpoten, maar we hebben het beiden glansrijk doorstaan. Dat gaf moed. Zo kwam de dag van vertrek, steeds naderbij. Mijn benen en lichaam voelden goed. Mijn voeten waren geheel gewend aan de wandelschoenen die ik als voorbereiding op de reis al meer dan een jaar, dagelijks droeg.Waldo was gewend aan ZIJN wandelvoeten en keek heerlijk helder de wereld in.